Anything goes

Promo period...

2011-01-10T03:38:00.000-08:00

My friend called me and told me to booked a ticket to Bicol, kase daw may promo.. Since I also wanted to visit Bicol and makapagphotoshoot.. then go go go lang.. Dati kase hindi ko niggrab un mga promo promo sa plane tickets kase iba ang schedule ng nagttrabaho sa telecoms.. you can’t just plan 3 months ahead, kase baka after 3 months baka nasa ibang lugar ka na, or may kailangang puntahan na mga sites.. But this time, sige magpabook tayo, tutal promo naman… and sayang naman.. Marami na kong pinalampas na mga ganyan kase baka hindi ok sa magiging schedule ko.. ok let’s take the risk.. (Crossing my fingers)…

Nagkakagulo pa kami sa booking kase madaling maubos ang seats. After 30min wala na.. Wala na akong makuhang available from manila to naga, so I checked manila to lagazpi and yes… available pa.. click click click.. yan ok na.. confirmed.. yey… Ang problem ngayon yung return.. hahahhaha.. wala na kaming makuha pabalik… hayz… So right now, abang abang ulit ng mura… anyways sa march pa naman ito.. meron nga lang available zestair… pero legazpi lang sya.. our last day would be at naga na… abangan na lang ang susunod na booking...

Planner..

2011-01-03T21:40:00.000-08:00

Every year meron yatang nagbibigay sa akin ng planner, pero natatapos ang taon na hindi ko man lang nasusulatan. As in tamad talaga ako magsusulat. But right now I’m collecting stickers from SB just to get a planner…for a change, I’ll try to write down my schedule.. I have some few planner and notes from the past years, and it felt good to reminisced and remembered events before… I’m really gonna try to fill up my planner this year… 2 more stickers to go..

Because of these stickers I also got the chance to catch up with my girlfriends...

First Day

2011-01-03T00:29:00.000-08:00

Just another lazy day.. first day of 2011. Not really lazy, it’s more of a no more work loads; it’s the end of the project already. I have 2 more sites to go..and done.. Well, it’s been months now; I just sit here and relax. Maybe that’s why I’m back to blogging again.. hahahha. I remember the first time I blog, as In wala akong magawa sa office…

But…. Pagpasok ko sa office and sa aquarium room na sinasabi nila, iba na ang arrangement ng tables.. face the wall na ko ngayon. Ang loko lokong alien kase ang may idea nito,he said he wants to see our monitors when he entered the room, hay papampam.. Naiingit siguro sa amin, kase we just surf and watch something pampalipas ng oras. Some might think sayang ang sweldo sa amin.. well, I don’t think so, kase once na may work halos di ka na makapagsuklay at makapag cr sa sobrang busy… sometimes when you’re on the field walang holidays and vacations… so ok lang yan kahit wala kaming ginagawa ngayon.. baka bukas meron na..

Creating New Look

2011-01-01T22:40:00.000-08:00

Since luma na yung looks ng dati kong blog, para maiba naman, kinalikot ko muna.. Nakalimutan ko na pinagagagawa ko dati dito sa template na ito... at sa script.. hindi ko mailipat un mga links sa right column.. huhuhuhu.. TK where are you??? ehehehe... happy new year happy blogging.. back to blogging...

newbie ulit

2010-11-23T01:00:00.000-08:00

gusto ko na ulit mag blogggggg

Uwi na sana…

2008-11-24T19:10:00.000-08:00

Lately naaadik kami sa CS. Galing kay T-bird ang installer, naisipan maglaro ng dumating ang oras na sinasawaan mo na ang magbrowse ng Friendster at mag upload ng pictures sa Multiply..un e pagkatapos ng work.. ehehhe.. dadalawa lamang kami nagpapalipas ng oras, OT daw pero kalahati nun CS na.. Hanggang sa di namin namamalayan, ang ingay na pala namin.. na-enganyo tuloy si binladdin na sumali na rin… Medyo dumarami ang populasyon, pero secret pa rin to.. hehehe.. mabait naman kami, tuwing lunch break lang at uwian ang ratratan.. Pero ngayon, hindi pwede si boss chief amo kase halos 5 dangkal lang ang agwat ng mga laptop namin, at mapatingin lang sya sa side ko, mahuhuli na kami. Bat kase ang tagal pa nya umalis naka-hang tuloy ang network namin sa CS… hayayay… uwi na nga lang..

Oooopppsss…. 2bottles again??? Ayaw ko nga… tamad na ko no.. tsaka no to beer na ko…muna.

Pagbabalik?!?

2008-08-22T16:08:00.000-07:00

Nasa katamaran mode ako ngayon, pinipilit aliwin ang sarili. Nagbukas ng friendster, pero hindi naman ako na aliw, hmmm, ayaw ko naman sa multiply kase wala pa ako magandang mga photos na na-uupload.. Bigla kong naisip ang aking bahay, na matagal na palang nakatiwangwang. Naisip ko bigla ang mga dating kakwentuhan, mga kaibigan na minsan mo lang makita, pero alam mo ang pangyayari sa buhay nila. Kakamiss din pala.

Heto ako ngayon, tinitingnan kung marunong pang mag blog, anu na nga ba? Kamusta kaya ang mga kapitbahay ko? Nabaon na kaya ako sa limot? Well well well, ang drama.

Try ko lng tong i-post, ehehehe.. kase namiss ko na..

Mahabang katahimikan

2008-04-03T14:08:00.000-07:00

Ilang lingo na rin akong wala sa online world, pero ganun pa man, lagi kong naiisip, kamusta na kaya sila? Ang mga kaibigan ko sa kabilang mundo, anon a kaya ang bago sa kanila? Kamusta na kaya?

Ilang beses na akong nag attempt na bumalik, pero hindi talaga kinakaya ng oras ko. Miss ko na talaga ang magsulat, magkwento at magbasa ng kwento ninyo.. Ngayon, susubukan ko ulit magsulat, magkwento at makibalita, miss ko na talaga to..

E ano ba pinagkakakaabalahan ko? E marami masyado, attached ako siguro ngayon sa mga offline friends. Maraming trabaho at kung anu-ano pa.

Eto ang isa sa pinagkakaabalahan ko ngayon….

YEAH, i got it.. weeehhhhhhhhh... papunta kaming baguio nun nag decide na ako na bibilhin ko na talaga..

Photographer na po ako, at ginive-up ko na ang pagiging model.. missing na ako sa mga photos, pero sarap ng feeling pag nakaka-capture ka ng nice shot, o kaya, nagagandahan ang mga models mo sa mga pictures.. i love this shot...

Yan, mga shots ko... pang beginner lang po.. pedeng magcomment.. kanakabisado ko pa cam... kuha po yan nun nagpunta kami sa anawangin...

Gloc Gloc

2008-02-03T12:34:00.000-08:00

Gloc Gloc, kalimutan na yan

I stopped. Yes I stopped drinking alcoholic drinks…they won’t believe me, but I really do.

Ganito ako dati:

Nun nasa kolehiyo pa lamang ako, occasionally lang ako kung uminom, pero yung occasionally nay un e todo ang inuman, lasing kung lasing.. I became a pro drinker when I was in 2^nd year college. May cousin thought me..hehehe. Uso pa nun ang gin pomelo. Since lagi kami lang naiiwan sa house, pag me drama kami sa life, gin pomelo lang katapat nyan.. Imagine, 2 lang kami sa isang gin.. hehehe. And every time na magbbirthday ako, laging may session na magaganap, tapos hanggan umaga, hindi makabangon ang mga bisita, slumber party ito.. hehehhe..

Na experience ko rin na one week akong straight na umiinom, (kasalanan to ni MD, hahahaha.. kase I a-abandon nya kami) so para maawa sa amin, inuman na lang.. pumapasok ako na antok na antok pa sa office.. Grabe, sobra bad ko..hahahaha. Then yun--------wahhhh..yoko na nga pagkalat, nakakahiya.

Basta naiuwi na ko sa bahay ng knock out, nasa clubhouse kami, dito sa amin, tapos ayun sa sobrang dami ng naimum… Dun ako nalagot sa parents ko. As in, halos wala na akong mukhang iharap sa family.. NAsa rule ng pamilya na bawal yun. Kaya naman kinausap ako ng masinsinan ng nanay ko kung may problema daw ba ako, at ganun na ang nangyayari sa akin..waaaahhhhh… Silang lahat ay nagulat sa akin.. kase nga hindi mo i-eexpect, na ako pa, magkakaganun. Awwww. Good image ba..

Kaya nga hindi na ko naglalasing…

May mga technique na ako sa inuman..

Kung iinom ka, huwag pagsabayin ang pagsasayaw at pag-inum, huwag masyadong magaslaw.
Para hindi masama ang lasa, magsip muna ng chaser, don’t drink it all, tapos inumin ang hard liquor, tapos inum ulit ng chaser.
Kung mahina sa inuman, huwag madaliia ang tagay, medyo patagalin ang interval.
Huwag iinom ng walang laman ang tyan, pero huwag din kung sobra busog.
Isa lang klase ang inumin, rhum kung rhum, brandy kung brady or vodka kung vodka.

Ganito na ko ngayon:

Pede naman tayong mag enjoy ng hindi umiinom. Kape kape na lang o kaya dinner dinner.. tama na ang bar bar.. hehehehehe. Pambata lang yang inum inom..hehehe.

Natawa ako nun nakita ko to sa mga files ko, dated March 3, 2007. Kase umiinom napo ulit ako, pero hindi na katulad dati. Controlled na ngayon, and very seldom na talaga. Bakit nga ba kase umiinon? E diba hindi naman masarap ang lasa nun? Well, it’s the bonding, masarap din makipagkwentuhan habang may iniimon, basta wag lang sosobra, at wag papakamatay sa pag-inom..

Simply perfomer..

2008-01-08T21:18:00.000-08:00

Heto na po mom ann ang kwento... Pasensya na at natagal, hehehe...

Well, well well, talagang lalake ako.. hahahahaha.. Ewan ko lang kung bakit maraming hindi naniniwala. Pag may lalake na pumuporma, at medyo kweng kweng, isa lang ang sinasabi ko, "pasensya ka na, pero di tayo talo, may gf na ako" wahahahahahahaha.. sabay kuha sa wallet ng picture at ipakita ang kung sino mang gf ang maisipan ko. Tapos reaction nila " whaaatt?? di nga? sayang naman..." Tapos parang gustong kang hablutin at gawing babae... nyahahahaha.. kaya nga ayaw ko ng gawin yun, baka mawala ang aking puri, kung meron man...

Pero gwapo ako, wahahha... ayan ang katibayan sa previous post. Wala naman, akong kamalay malay, nanggaling ako sa isang meeting nun araw na yun, meeting na animoy nasa pressure cooker ako... at pag balik ko ng opisina, Raz, magperform ka bukas ha... "what?? ng anu?? bukas?? e kamusta naman ang praktis?? anu to impromptu? artista ba ako??" Pero inexpect ko na yun, hahaha.. e wala namang ibang makapal ang mukha kundi ako, isama mo pa si jazz, na isa ring makapal ang mukha.

So ayan na nga po, ang tema ng christmas party ay MTV.. so so so... magbackstreet boys daw kami at ang mga boys, ay spice girls... syempre naman, pumayag na ako, since, medyo hindi na ako makikilala nyan, dahil iba nga ang looks.

Brain storming ng steps sa sayaw, aba naman mahirap un ha, buti sana kung kayo kayo lang, e dyoskopo, buong ENP (Ericsson Network Phil) kaya un.. PEro ok lang, matagal ng makapal mukha ko. Aba, hatinggabi na, kalahati pa lang nabuo namin..

Kinabukasan.. Normal na sa akin ang busy... At dahil ayaw ko naman mapahiya ang group, sya sige, takas muna.. praktis muna.. tapos, last minute, nagbago kami ng i-peperform.. Heto ang finished product..hehehe

The backstreeboys

Galing ng tattoo ko, anaconda yan, pumayat lang ako, kaya naging bulate, un nasa right side naman agila un, naging mukhang mcdo lang kase pumayat nga ako... ahhahahahaha

"Spice girls"

Habang hinihintay namin ang turn namin, nasa gilid lang kami at umiinon ng beer, na hindi ko na talaga nabilang kung naka ilang glass ako, nakastraw pa un.. beer na inistraw.. hehehe, para may lakas ng loob na magperform. naramdaman namin na parang nakakalasing ng tumayo ako, at nagready... kamusta naman un..hehehehe

Halata bang mga tipsy na?? hehehe

At dumating na ang aming pagkakataon.... mapapanood nyo po dito... At ang spice girls naman ay dito. Maraming cut dito, ewan ko nga ba kung sino nagpost nyan sa youtube..

"Unang adik"

O di ba, astig....

Pagkatapos namin, naramdaman ko ang pagtipsy.. heheheheh... naka 6 bottles yata ako ng beer na may straw pa.. Sayang nga lang, hindi kami nanalo, kase nagkaroon ng technical problem ang music ng spice girls... sayang talaga.. nagkaiwan na kase.. tsk.. to the highest level pa naman performance namin..

After the mtv performace, heto na ang pagbabagong anyo....

pa girl

Mga 5 min lang akong naging girl, hay, last minute shopping pa naman yan.. dyuskopo, after magtalo kami at matapos ang presentation, uwian na.. waahhhhh.. hayz..

Akala ko tapos na ang lahat kinabukasan, hindi na mapapag usapan.. aba, nasa lobby pa lang ako ng building, parang lahat ng tao nakatingin sa akin. NAk ng, pangit ba suot ko?? At ng nasa 20th floor na ako, kantahan daw ba ako ng backstreet boys, aba naman... ganun ba un?? super inalaska nila ako... adik daw ako.. nyah, e syempre performance level... ako pa?? e sus, sanay naman ako humarap at magconcert sa maraming tao, e yun pa?? wala lang naman sa akin yun, game naman ako sa mga ganyang show.. ahehehehe.. in other words, makapal lang talaga mukha ko.. naconcious tuloy ako..

Aba, at kahit first hour pa lang sa ofis, naka upload na angvideo, ng napanood ko, ok naman... e talagang ganun pag nagpeperform diba?? ayaw ko kase nun, nagpeperform ka tapos mukha kang nahihiya, mas kahiya hiya yun.. pero, kahit hindi ko kakilala, aba, narerecognize ang feslak ko.. nyah!!!...nu ba yun... well, artista ba?? nyahahahaha.... and besides, ako lang inaasar nila, e samantalang mas adik pa sa akin ang pinagagagawa nila....

New Face

2007-12-27T19:44:00.000-08:00

gwapo ko noh... hahahhaha... and the tattoo, wahahahaha... hmm, what's behind this... ang istorya sa pagbabalik...

pang pagulo lang.....

2007-12-25T23:49:00.000-08:00

Hay naku, wala naman ako talagang kabalak balak magpost ng mga ganitong uri ng drama... aba naman, pasko naman ngayon, hindi naman araw ng mga puso o kaya ay ah basta ganun... Friends na nga lang di ba?? pero bakit naman naman... ok na ako e di ba?? ok naman na friends na lang, ok na nga e... di na nga ako gumagamit ng net para sa tumatalon talon na puso...pucha ang corny men... pasko ngayon, pasko.. ooppppsss, walang kokontrs, perst tym ko namang mag open sa usaping puso...right timing nga lang, pasko ngayon.... wahhh.. dapat yata ang drama ko ngayon ay sa family, dahil sa hindi ko malaman kung katangahan ba, o kawalang kwentang anak ang ginawa kong desisyon kamakailan lamang.. "oh men", talaga ang pasko ko... wouhhhhhhhh..

pede bang mamundok muna?? at luminsan pansamantala?? pero alam ko namang kalokohan na naman ang naiisip ko. Nais ko sanang uminom kagabi, pero wala talaga ako sa mood uminom.. Hay, ang gulo ng topic... anu ba talaga ang ikwewento ko... nag aadik na naman ako..... waaahhh

bukas pasok na naman... hay sana naman hindi ako malate..

tsaka bakit ba iniinsist ng mga tao na kami na lang? o kami ba? o kamusta naman kami?? "wala namang "kami", dahil kahit kelan hindi naging "kami".. wahahahaha... ang drama.. pucha, natatawa na lang ako.. woooooottt...

hay naku, dahil lamang ito sa isang sms at isang makasaysayang email... nak ng....errrrrr... hay naku pare, mapapalitan ka rin..huh!! at wag na wag mong mabasa basa itong post na to, hindi ko na ibibigay sayo ang site na to..nyahahahahaha... bwiset...

sa mga nakabasa, pagpasensyahan nyo na ang post na ito, ganito lang talga ako pag nawiwindang.

Birthday birthday...

2007-12-10T22:27:00.000-08:00

Galing kay inkee.

The Instructions:
1. Mention the person who tagged you and create a link back to them.
2. Copy-paste the traits for all the twelve months (see below).
3. Pick your month of birth.
4. Highlight the traits that apply to you.
5. Tag 12 people and let them know by visiting their blogs and leaving a comment for them.
6. Let the person who tagged you know when you’ve done it!

JANUARY: Stubborn and hard-hearted. Ambitious and serious. Loves to teach and be taught. Always looking at people’s flaws and weaknesses. Likes to criticize. Hardworking and productive. Smart, neat and organized. Sensitive and has deep thoughts. Knows how to make others happy. Quiet unless excited or tensed. Rather reserved. Highly attentive. Resistant to illnesses but prone to colds. Romantic but has difficulties expressing love. Loves children. Loyal. Has great social abilities yet easily jealous. Very stubborn and money cautious.

FEBRUARY: Abstract thoughts. Loves reality and abstract. Intelligent and clever. Changing personality. Attractive. Sexy. Temperamental. Quiet, shy and humble. Honest and loyal. Determined to reach goals. Loves freedom. Rebellious when restricted. Loves aggressiveness. Too sensitive and easily hurt. Gets angry really easily but does not show it. Dislikes unnecessary things. Loves making friends but rarely shows it. Daring and stubborn. Ambitious. Realizes dreams and hopes. Sharp. Loves entertainment and leisure. Romantic on the inside not outside. Superstitious and ludicrous. Spendthrift. Tries to learn to show emotions.

MARCH: Attractive personality. Sexy. Affectionate. Shy and reserved. Secretive. Naturally honest, generous and sympathetic. Loves peace and serenity. Sensitive to others. Loves to serve others. Easily angered. Trustworthy. Appreciative and returns kindness. Observant and assesses others. Revengeful. Loves to dream and fantasize. Loves traveling. Loves attention. Hasty decisions in choosing partners. Loves home decors. Musically talented. Loves special things. Moody.

APRIL: Active and dynamic. Decisive and hasty but tends to regret. Attractive and affectionate to oneself. Strong mentality. Loves attention. Diplomatic. Consoling, friendly and solves people’s problems. Brave and fearless. Adventurous. Loving and caring. Suave and generous. Emotional. Aggressive. Hasty. Good memory. Moving. Motivates oneself and others. Sickness usually of the head and chest. Sexy in a way that only their lover can see.

MAY: Stubborn and hard-hearted. Strong-willed and highly motivated. Sharp thoughts. Easily angered. Attracts others and loves attention. Deep feelings. Beautiful physically and mentally. Firm Standpoint. Needs no motivation. Easily consoled. Systematic (left brain). Loves to dream. Strong clairvoyance. Understanding. Sickness usually in the ear and neck. Good imagination. Good physical. Weak breathing. Loves literature and the arts. Loves traveling. Dislike being at home. Restless. Not having many children. Hardworking. High spirited. Spendthrift.

JUNE: Thinks far with vision. Easily influenced by kindness. Polite and soft-spoken. Having ideas. Sensitive. Active mind. Hesitating, tends to delay. Choosy and always wants the best. Temperamental. Funny and humorous. Loves to joke. Good debating skills. Talkative. Daydreamer. Friendly. Knows how to make friends. Able to show character. Easily hurt. Prone to getting colds. Loves to dress up. Easily bored. Fussy. Seldom shows emotions. Takes time to recover when hurt. Brand conscious. Executive. Stubborn.

JULY: Fun to be with. Secretive. Difficult to fathom and to be understood. Quiet unless excited or tensed. Takes pride in oneself. Has reputation. Easily consoled. Honest. Concerned about people’s feelings. Tactful. Friendly. Approachable. Emotional temperamental and unpredictable. Moody and easily hurt. Witty and sparkly. Not revengeful. Forgiving but never forgets. Dislikes nonsensical and unnecessary things. Guides others physically and mentally. Sensitive and forms impressions carefully. Caring and loving. Treats others equally. Strong sense of sympathy. Wary and sharp. Judges people through observations. Hardworking. No difficulties in studying. Loves to be alone. Always broods about the past and the old friends. Likes to be quiet. Homely person. Waits for friends. Never looks for friends. Not aggressive unless provoked. Prone to having stomach and dieting problems. Loves to be loved. Easily hurt but takes long to recover.

AUGUST: Loves to joke. Attractive. Suave and caring. Brave and fearless. Firm and has leadership qualities. Knows how to console others. Too generous and egoistic. Takes high pride in oneself. Thirsty for praises. Extraordinary spirit. Easily angered. Angry when provoked. Easily jealous. Observant. Careful and cautious. Thinks quickly. Independent thoughts. Loves to lead and to be led. Loves to dream. Talented in the arts, music and defense. Sensitive but not petty. Poor resistance against illnesses. Learns to relax. Hasty and trusty. Romantic. Loving and caring. Loves to make friends.

SEPTEMBER: Suave and compromising. Careful, cautious and organized. Likes to point out people’s mistakes. Likes to criticize. Stubborn. Quiet but able to talk well. Calm and cool. Kind and sympathetic. Concerned and detailed. Loyal but not always honest. Does work well. Very confident. Sensitive. Good memory. Clever and knowledgeable. Loves to look for information. Must control oneself when criticizing. Able to motivate oneself. Understanding. Fun to be around. Secretive. Loves leisure and traveling. Hardly shows emotions. Tends to bottle up feelings. Very choosy, especially in relationships. Systematic.

OCTOBER: Loves to chat. Loves those who loves them. Loves to take things at the center. Inner and physical beauty. Lies but doesn’t pretend. Gets angry often. Treats friends importantly. Always making friends. Easily hurt but recovers easily. Daydreamer. Opinionated. Does not care of what others think. Emotional. Decisive. Strong clairvoyance. Loves to travel, the arts and literature. Touchy and easily jealous. Concerned. Loves outdoors. Just and fair. Spendthrift. Easily influenced. Easily loses confidence. Loves children.

NOVEMBER: Has a lot of ideas. Difficult to fathom. Thinks forward. Unique and brilliant. Extraordinary ideas. Sharp thinking. Fine and strong clairvoyance. Can become good doctors. Dynamic in personality. Secretive. Inquisitive. Knows how to dig secrets. Always thinking. Less talkative but amiable. Brave and generous. Patient. Stubborn and hard-hearted. If there is a will, there is a way. Determined. Never give up. Hardly becomes angry unless provoked. Loves to be alone. Thinks differently from others. Sharp-minded. Motivates oneself. Does not appreciate praises. High-spirited. Well-built and tough. Deep love and emotions. Romantic. Uncertain in relationships. Homely. Hardworking. High abilities. Trustworthy. Honest and keeps secrets. Not able to control emotions. Unpredictable.

DECEMBER: Loyal and generous. Sexy. Patriotic. Active in games and interactions. Impatient and hasty. Ambitious. Influential in organizations. Fun to be with. Loves to socialize. Loves praises. Loves attention. Loves to be loved. Honest and trustworthy. Not pretending. Short tempered. Changing personality. Not egotistic. Take high pride in oneself. Hates restrictions. Loves to joke. Good sense of humor. Logical.

--------

SEPTEMBER: Suave (whoaw, they often mistaken to be rude..well, yeah partly) and compromising (basta ganito, basta ganyan..). Careful, cautious and organized (naku, hindi ko yata qualities yan, specially un organized, never been...). Likes to point out people’s mistakes (hahahaha, binabago na nga e). Likes to criticize (yup, totoo.. for the better..heheh). Stubborn (sama pa to, i dont wanna be dictated, pagdinidiktahan ako, mas hindi ko sinusunod). Quiet but able to talk well (listener nga daw ako e..heheh). Calm and cool (ewan ko lang, hahahaha). Kind and sympathetic (check yan sabi nila, pero hindi talaga ako kind sabi ni mia..hehehe). Concerned and detailed (check ulit). Loyal but not always honest (bakit kaya not always honest?). Does work well (very well, pero pag tinamad, naku tamad na talaga). Very confident (parang ang yabang naman ng description...hehehe, in other words makapal ang mukha). Sensitive (very), sensitive in a way na alam ko un needs ng iba or gusto ng iba...). Good memory (hmmm). Clever and knowledgeable (yata...hahahaha). Loves to look for information (oo, detective ako e..). Must control oneself when criticizing (controlled na nga po). Able to motivate oneself (opo). Understanding (oo naman, to the fullest, pero nasasagad din). Fun to be around (pag wala si raz.......boring). Secretive (hindi naman, pero hindi ako masyadong ma-open). Loves leisure and traveling (yes yes, konti na lang at nalibot ko na pinas, sa labas naman sunod). Hardly shows emotions (yeah yeah, i don't know, pero minsan hirap maglabas talaga, kaya minsan di mo alam, problemado na pala). Tends to bottle up feelings (hmmmm, oo binonote ko na nga, tapos nilalaklak..hehehehe). Very choosy, especially in relationships (oo, kaya siguro sya pa rin, wahahahahahaha). Systematic (nah ah, systematic on my own way).

Ayan, niiba ko na ang paghighlight... pasa ko to kay (mari and VK , yan lang po)

Wave smash S2 fit

2007-12-01T01:28:00.000-08:00

Finally, I got my mizuno wave smash s2 fit... wow, i'm really excited to play and try the new shoes.. Mas gagaling kaya ako sa sapatos na ito?? baka mag super scian ako nito..hahahahaha

extra si pinky and Syd..

Excited na ako mag laro ng badminton... Kase un isang rubber shoes ko, hindi kumakapit ng husto sa court, dumudulas sya, kaya mahirap maglaro.. Yonex dati ang pangarap kong sapatos sa badminton, pero sabi nila mas ok ang mizuno...

Well mizuno wave smash s2 is known for:

-The shoes does have a grippy gum sole (ayan, hindi na ako madudulas)

-The heel of the shoe provides adequate cushioning / shock absorb for jumpers. (ayos to, sa smash and drop.

-Excellent lateral stability and support.

-Excellent manuevability and agility

-Excellent air circulation and breathability, keeps feet relatively dry and comfortable.

Well, we'll see the performance of this on the court... i cnt wait for the next game... sayang at di ako makakalaro ngayong weekends, sobrang hectic na ng sked..

GPS once again...

2007-11-27T00:57:00.000-08:00

Here we go again, actively joining every competition in town.. weeee.. We’re so excited. Ang pag babalik ng GPS. Last year we didn’t get any title, thou we’re always one of the finalists. Maybe we’re to young and still learning for every competition.. Iba ibang competition iba ibang standard. Now we know. Last year, finalists kami sa UST, and now, pasok na ulit kami sa finals…

What went wrong sa UST?? We sang the contest piece confidently, as in walang sabit, as in magaling… as in mas magaling kami sa kanila, judges and audiences comments on that…it’s superb.. but why didn’t we make it?? As we watched our video, well, laglag kami sa choice piece namin… as in pangit, kalat ang boses, at higit sa lahat nasintunado.. sabi nga nila, it’s your choice, dapat superb kayo dyan.. mahirap kase talaga un panlaban naming song, I dunno, hindi maperfect un… so, now, pumili kami ng song na bagay sa character ng group, hard, pero kayang ipagtanggol… UST competion will be on Dec. 8, 2007…ngayon, kelangang magtitle na kami.

And now, this pasig competion is new to us.. Ngayon lang kami nakasali dito. We prepare at 9am, para linisan pa ng konti ang mga kakantahin. Bigatin ang competition na to, at talagang sasalihan ng mga magagaling na choir, malaki kase first prize (50k), hehehehhe and prestigious ang competition na to.

When we arrived at the venue, marami na rin ang mga competing choir na naroroon. Kanya kanyang pwesto, kanya kanyang sound check, kanya kanyang vocalization.. And of course, hindi mawawala ang mahigpit naming kalaban, ang Coro de san Sebastian. So rehears rehears.. kain ng konti while waiting for our category. Habang nagrerest kami napapakinggan namin ang bawat grupo, na palagay ko ay kaming 16choirs na sasalang e, talagang magagaling.. 9 lang ang makukuha sa 16 na magcocompete.

We’ve heard TIP choir, kabog talaga.. magaling, ang lakas..kapit ang boses.. feeling ko mas magaling pa sa coro de san Sebastian..tsaka maangas ang dating nila.. mukhang hindi kakabahan. pinapakinggan ko na nga lang un mga mali nila, pampalakas ng loob.. kase feeling ko hindi kami ganun kalakas. Oh men…under dog kami talaga. Forever silang kumanta at nagrehears, hanggang sa magsimula na ang aming category..

Number 6 kami, so relax relax muna.. Before that, our conductor reminded us, to “not mind them” malakas sila, ok.. ang mahalaga mailabas natin un character ng group. Kung anung kaya natin.. Yung linis ng kanta, at emotion ng kanta…

Nung kami na, we performed well, pakiramdam ko… and malakas naman din kami..whahahahahhaa… after the two songs… naramdaman ko na ang lamig, ang lamig lamig kase sa stage…

Naghintay kami hanggang sa matapos na ang lahat, kase that night din i-aannounce ang mga finalists. Unang tinawag, in random orders, coro de san Sebastian… Oh men, wala na agad pressure, 2^nd number 8, then number 1, number 7, number 5, darn!!! Napagitnaan ang number namin, at hindi pa natawag…. Waaahhhh.. sobrang kakakaba na ito… then number 6, wohouoooooooooooo… whew!!! Kakakaba un ah…. . para kang hindi mapalagay na parang maiihi ka na mapoopoop……hanggang sa matawag na ang lahat ng 9 finalist.. bale 10kami lahat na magcocompete sa finals… kasama un defending champion, na classmate ng conductor namin sa UST un conductor nila… kita kita pa rin talaga sa finals..hehehehe.

But when I looked at TIP group, “pasok ba sila? kase mukhang malungkot..” Well, hindi daw pala napasama. Kase pala, during their actual performance, malaking pagkakahulog yata ng sopranos nila, na out of tune yata… Ang angas pa naman ng dating nila.. Well, ganun talaga, you’ll never know.. Hindi rin kase sa galing, you have to think God..and pray, and have faith.. NAalala ko yung nangyari sa UST namin, so angas din kami… pero pumalpak during competition.

At the end of the day, migraine ang inabot ko, hindi na ko nakasama sa kanilang magdinner dahil hindi ko na maidilat mga mata ko at sukang suka na ko....well, worth it naman ang pagsumpong ng migraine.. :)

til we meet again

2007-11-23T22:42:00.000-08:00

Pagpasensyahan nyo na po ang aking late na mga updates…

Finally nameet ko na rin si rho and inkee.. Buti na lang namove nila ng nov 2, kase hindi talaga ako pepede ng oct. 30.

I was late again, kase po me party rin ako last night, kaya medyo bangenge ako at late na nagising… Dumaan muna ako ng megamall para sa request ni greys at ate rems na krispy kreme dati sa confi, ayan tuloy, napashopping ako ng badminton outfir ng wala sa lugar, hehehe.

At 5pm nasa bus na ako, ang kaso parehas pang lobatt phone ko, I was asking for some directions, pero sabi lang ni rho, sakay ka ng bus papuntang sta. cruz, then when you’re already in sta. cruz sakay ka ng Magdalena na jeep.. ok ganun kasimple. I was asking some landmarks, kase nga may pagkageographically idiot ako…

Nun nasa jeep na ako, ganito ang instruction nya.. “sabihin mo sa driver, baba ka sa kanto sa malapit sa basketball court” anyek!!! Sana man lang may street o kung anu mang brgy un, kakalurky naman itong si rho..hahahahhahaha.. sabi ni manong driver san ba un?? Terminal ng tricycle??? “di ko po alam, basta po sa kanto na malapit sa basketball court… toink… at ang driver chumika ka, aba’y bat ko raw nakalimutan na ang pag-uwi… “hindi ho ako taga rito” hehehe….

Finally, nakita rin ako ni mike, aba e hinahanap ako sa kanto, e nasa kanto na nga ako, aba malay ko ba kung aling kanto un..ahehehhehe

Dahil late ako, mag-isa na lang ako kumain ng dinner.. May masarap na luto si rho, anu na nga ba un rho?? Gulay na hindi ko mawari, pero masarap..ahehehehe..bakit parang naposses ako dito..ahehehe

After dinner, ayan na, lambanog na ang iniharap ni rho sa amin, at syempre hindi mawawala ang kantahan… buti na lang walang umangal na kapitbahay..

Maya maya lang, nahihilo na daw sila… ito ang ebidensya

Si ate rems naman, sabi walang tama pero bakit ganito…

Sir ho naman, aminado na nalalasing na sya, pero buhay na buhay pa rin..

Si papa mike, ang daya, hindi sumabay, pero wala akong masabi kay papa mike napaka hospitable, asikasong asikaso kami… Thank you po papa mike..

Hanggang umaga kaming nagwentuahn nila ate rems at rho, un dalawa natulog na… Ang daya ni inkee, hindi pinaunlakan ang aming hiling na sumayaw sya.. tsk tsk tsk.. pang video lang pala to..

Si rho, wlang humpay ang kakatawa, at nakakatawa pa ang tawa nya… hahaahhaha.. sna narecord ko. Kung gano sya kabungisngis sa chat, ganun na ganun din sa live…hahahahahaha. Masayahing bata ire..

Alas sais na yata ng magising ang dalawa, at ako naman’y antok na antok nga dahil ilang araw na rin akong inuumaga ng tulog… kaya sabi ko, idlip lang ako saglit, habang naliligo sila.. aba aba aba, pag gising ko wala na sila…. Waaaaaaaaaaahhhhhh, iniwan ako.. huhuhuhuhu..

That’s one of the best house parties ever… I enjoyed it so much… sana maulit muli.. hehehehe..

2007-11-19T23:20:00.000-08:00

Habang nag papahinga, at nag-iisip ng solution sa mga sites ko, heto at si mam rems binigyan ako ng pang update..ahehehehehe....

THE RULES - List of 8:
* write 8 facts about yourself.

* in the 8 facts, you share 8 things that your readers don’t know about you. at the end, you tag as much other bloggers to keep the fun going. each blogger must post these rules first.

* each blogger starts with eight random facts/habits about themselves.

* at the end of the post, a blogger needs to choose as much people to get tagged and list their names.

* don’t forget to leave them a comment telling them they’re tagged, and to read your blog.

So here it goes….

I hate walking in the rain... jeezzzz, nababasa ang paa ko.. ayaw na ayaw ko nababasa ang paa ko sa kalye..
favorite ko ang eggs..... :)

Don't remind me about humpty dumpty, hindi ako makakauwi from building 1..hehehe

Pangarap maging racer

Only girl sa magkakapatid, tapos youngest.

may allergy sa dust and sa mabalahibo, pero laging katabing matulog si chloe. :)

i'm a nature lover, i can marry a tree.

nagsasabaw ako ng kape sa kanin...hehehehehehe.... sarap... try nyo rin..

Ok, ikaw naman gumawa nito Gerry and uhhhmm, Ev

Out of town...

2007-11-10T20:22:00.000-08:00

Iwan ko muna po ulit pansumadali ang aking tahanan... pakitingnan tingnan na lang po, baka may akyat bahay gang dito sa bahay ko...hehehehehhee.... mag aaround the world lang ako...(sa buong north luzon lang pala.) Sana may wifi sa mga tutulugan namin, para naman makasilip ako kahit papano, at para makapagreact ako sa mga comments...hehehehe... Kung sino man ang may ipapabili, pakitxt na lang po ako, or iwan na lang ng mensahe...

BIRTHDAY ALONE....

2007-11-04T15:15:00.000-08:00

Wow, It’s been a long time… akala ko nun nagkalaptop na ako mas magkakatime, kase kahit wala sa bahay makakagaawa ng post, pero hindi pala…waaaahhhh, mas lalong walang time.. dami ko na wento, natambak na at nilumot na. Salamat sa mga dumadalaw… Ayan magpopost na ulit ako, kase kahit papano e may naghahanap sa akin.. hehehehe. Ang dami kong mga kwentong putol putol, walang second part hehehehe..

Here are some of my moments in Baguio, nagbirthday ako mag-isa… waaaaaahhhh. Buti na lang naawa mga friends ko, pinagtatawagan ako.. I was planning to treat myself sa spa that day sana, pero after lunch, my work buddy called me para sabihing magpupunta kami sa isang site… Whaaattt!! E hindi naman pedeng hindi, kase nga nagmamadali na kami at gusto na naming bumaba ng Baguio, we’ve been staying here for almost 3 weeks, at gusting gusto ko na makauwi.. So yun, kahit bday, work pa rin..

Here are some of my pics…. Ganito talga pag walang magawa at mag-isang nagcecelebrate ng bday..

Thanks sa lahat ng bumati... Ayan ako at mag-isa sa parking ng SM na open...as in open ang SM sa Baguio, walang aircon, pero super lamig pa rin... Pinakatipid na SM to, puro ceiling fan lang.. hehehe.

...At kahit birthday, e heto at work work work pa rin.. I thought we can finished it for 2 weeks at makakauwi ako sa bday ko pero dahil, walang itinerary ang SP, ayan inabot kami ng halos 3 weeks....

Heto ang food ko, pang midnight snacks.... pede ring pang handa sa bday.. :)

On Sept 29, nag show si sitti sa hotel na tinutuluyan ko, kaya ayan, bday celebration with sitti, yahooo... ok na rin, kahit inaasar ako ni Mia na nagbbday ako sa probinsya at mag-isa...at least nandun si sitti, parang nasa manila na rin.. heheheh. Bitin nga lang ang show nya at hindi rin masyadong maganda ang setting ng hotel sa program...maraming mga walang na-upuan, and the food.... errrrrr... nadisappoint talaga ako sa hotel na yun, biruin mo, nagpatransfer pa kami sa hotel na yun, kase much better, mas maganda, pero hindi friendly mga tao dun. Cute ng mga songs nya sa new cd nya..

...And after the show, ayan ako na ang nagshow...whahahahaha... ganyan talaga pag walang magawa, napapraning...

4X4 is it??

2007-09-22T16:16:00.000-07:00

So wala ng atrasan to.. Meron na silang na rent na 4x4, hilux daw yata.. At 8am nasa meeting place na kami, hindi na ako nakapagbreakfast, para hindi malate sa 8AM. Sa meeting place, hanap namin kung asan na, wala pa pala… sa may gate daw e, e ibang gate pala yung sinasabi nun nirent nilang 4x4.

Pagdating namin sa sinasabing gate, hinanap ko ang 4x4 sa pag aakalang hilux nga ito o kaya terrano.. or yung toyota na 4x4…pero ito lang ang sasakyang nakita ko sa paligid…

I ask them:
Raz: asan un 4x4???
SP (Service Provider): “Ayan po mam”…
Raz: “San??”
SP: “Ayan sa harap mo mam, dalawa gear nyan”..
Raz: What?????

Oo nga naman, dalawa nga naman ang gear ng 4x4, tiningnan ko, dalawa nga.. Oh God, makarating nga kaya kami sa taas??

Ok, sige sakay… kahit yung SP rin pala nagulat sa na-hire nila.. weeeeeeeee.. Habang sumasakay ako, nagtatawag na ako ng mga santo.. hehehe

Paakyat pa lang kami sobrang foggy na, wala ka na talagang makikita..kapit na kapit ako sa pwesto ko, baka tumapon ako sa bangin.. Sa kalagitnaan ng aming paglalakbay, huminto si manong at may inilagay sa gulong nya.. Talagang kinakabahan ako, ganito lang kaliit ang dinadaanan namin, at sobrang steep ng daan, konting mali mo lang, maaring pulutin ka sa ibaba ng bangin.. sobrang zigzag pa, 20deg angle siguro un.

Patuloy ang pag-akyat namin, pero halos hindi nababawasan ang kilometers namin base sa GPS namin.. Hanggang sa makarating na kami sa tuktok ng bundok, ang bundok ng sto. Tomas. Nasa dulo na kami, pero hindi pa rin dun ang hinahanap namin. Nagduda na ako sa coordinates nila, pag check ko sa data ko, oooppsss, mali nga… balik ulit kami..baka may ibang daan.

Habang bumababa ang malupit na 4x4, gusto ko ng sabihin kay manong, “teka lang po ha, bababa na lang po ako at maglalakad”… weeeeeeeeee.. katakot, lalo sa curve.. tumutunog na ng mga pyesa.. Sa kalagitnaan ng aming paglalakbay, flat tire pa inabot naming.. dyosmiyo… Pero ayon sa aming GPS at google earth, sa may kenon road yata ang nominal point namin, dahil wala ng ibang daan…

So medyo nag-iinit na ang mga ulo, kaya lunch na lang muna, para ma-plan na rin kung pano matatagpuan ang possible na location ng RS namin…

Sa kenon raod nga ang direction… Nakakita kami ng bundok na pedeng akyatin.. Tanong tanong kung may way sa bundok na yun, meron naman daw.. hay, 300m pa lang hindi na ako makahinga ng maayos.. lawit na dila ko.. grabe, parang magcocollapse na ako.. pahinga at tubig, tagal ko nagpahinga.. matarik rin kase ang bundok na inakyat namin.. 2km pa ang lalakarin bago mpuntahan ang nominal point.. darn!!

Around 1km, nagrereklamo na si civil works, mahirap na raw yung area..baka daw pede na dun sa kalagitnaan ng bundok.. Sabi ko, hindi pede ang layo natin sa search ring, kelangang akyatin pa kung may way pa.. pero nakakabadtrip na civil yan, nagmamarunong.. as if naman na hindi ko alam yun.. I can’t drop the site, hangga’t hindi dumarating yung no choice na talaga.. kung di lang matanda yun.. so pinakita ko sa kanya hindi talaga pede dun kase walang line of sight.. kelangang maghanap ng way para mapuntahan ang location ng nominal, o kung saang lugar na pedeng magtayo ng tower na may link sa kabilang bundok. (ang gulo ko ba magkwento?? Basta ganun).
So we decided to go back at maghanap ng ibang paraan.. hay, kakapagod ang araw na ito… sana matapos na to…. Gusto ko na bumalik manila… waaaaaaaaaaaahhhhh.

"THE SURVIVORS"

"VIEW" Masyadong foggy, hindi makita ang magandang tanawin.

"Flat tire"

BREATH TAKING

2007-09-18T17:24:00.000-07:00

We have 26 sites to survey here in baguio at ito na nga ang ayaw ko, may kasamang RS (relay station). Relay stations are usually placed in mountains.. Nung nakita ko yon, kinabahan na ako. Expected ko na, na possible na mahabang lakaran sa bundok ito, and worse of all, as in oras ang bibilangin mo bago ka makarating sa site..ayaw ko nun..huhuhu

Today nakasked ang pagpunta naman sa RS, ang hirap pa naman dito sa Baguio kase pag dating ng 2pm, foggy na at maulan. Hindi naman kami nakaalis ng maaga kase hinintay pa naming dumating ang civil works… Kaya after lunch na kami nakaalis. Alam ko na mahihirapan ako sa part ko kase hindi ako makakapag LOS (line of sight), dahil foggy at umuulan.. Pero para mapuntahan na rin tuloy pa rin..

Adventure lang ang dala namin, yun lang kase ang available na pedeng umakyat sa bundok, hindi naman pede lalo yung dala naming kotse…goodluck.. Kaya ayun.. nakakatakot talaga, kase magkamali ka lang ng konti, bangin na kaagad.. Halos hindi ako humihinga sa kina-uuppuan ko, at kapit na kapit na talaga.. Dahil 25km pa ang layo ng pupuntahan namin according sa GPS, late na rin at masyado ng steep ang way at madulas, so we decided to go back..

Online Friends..

2007-08-31T04:45:00.000-07:00

Friends in blog world are for real.. We finally meet.

Kahit maulan nun nakaraang lunes, go pa rin kami sa MOA, it's something i don't wanna miss.. Kase nun dumating dati si rho at nagmeet sila ng mga teachers ay hindi ako nakasama, kaya ngayon hindi ko na palalampasin to.. Malakas sa akin yang si Tikey eh..hehehe

Pero ako'y nalate at paumanhin po. Masyado lang akong na excite sa magandang balita sa aming tahanan.. I informed TK naman na malelate ako, hindi pala kilala ni fafa piolo kung sino si Tikey.. ahehehehehehe. Well, well, well... mukha ba akong nene??/ Hahahahahaha... Baby face lang talaga ako.. wow, mukha pa pala akong 22..nyahahahahahahahahaha..

The lovely couple... ann and richard (sana hindi ko napagpalit name ng hubby ni ate cess at tikey). Tikey, what can i say about Tk...hmmm. Soft spoken, kelangang fully charge bago mo makita ang makulit na tk sa blog...baka kase kasama lang fafa piolo...ahehehehe.. Sweet nila ni fiolo...match pa color nila.

This is mam greys a.k.a "tekla"
Akala ko snobbish si mam greys, pero mabit pala to.. funny din ang thoughtful, binigyan nya kami ng pasalubong na pagkasarap sarap.. hehehe.. si mam greys pala byahilo..may mga in case of emergency na mga plastic.. aheheheh
nagpicture sya kay fafa piolo naku lagot...hahahahahaha

Mam Rems a.k.a "Clown"
Always has a smile....can go along with her easily. Wow, natandaan nya mga pinagagagawa ko sa buhay ko at mga posts ko, kahit matagal na nawala... salamat mam sa mga pasalubong..

Ate Cess or Ladycess
Kahit anung kulit ng mga sipon, at me sakit...hindi mababanaag sa kanya ang tamlay at pagod na katawan...never a dull moment with her.. cowboy din pala to, hahahahahahaha.. at napupuno ng tawa nya ang foodcourt ng MOA..hahahahahahaha..kulit po pala si ate cess...

ayan at kinukulit ako... e makulit din akong magpapicture..hahahahaha catch me if you can..hahahahaha. kase naman pipicturan ako e my mouth is full pa..hahahaha...

Ito ang pasalubong ng mga teachers... matamis na sampalok... sarap, kahit sumasabit sa brackets ng ipin ko.. hehehehe

Hmmm, marami na yan ate cess, share daw tayo.. ahehehehehehehe

Cute...

PAgkatapos kumain, naglakad lakad.. Buti na lang hindi nakatingin ang sales lady, hiniram ko muna yung isang teddy bear..hhehehehe

at ng mapagod...... kape kape naman..

inaantok na daw kase si mam greys... pero mukhang lalong inantok sa sulawesi.... sayang, ate cess wasn't able to join us at starbuko...next time na lang ate cess..

I really enjoyed the day with you guys…. I never thought I could really have friends online.. And it’s not all about posting, reading during spare time, or wala ka lang talagang magawa..it’s so much more than that.. nakakaaliw. Blogging gives more meaning to me now.. See you again guys…

Get together...

2007-08-27T20:16:00.000-07:00

Let’s have a break sa complicated stories..hehehe..

Matagal tagal na rin ng huli kaming magkita kita ng mga high school friends ko.. We seldom see each other…everybody’s busy.. When we we’re still in college, we have a get together every Christmas break in Marinduque.. Laging may party sa bahay nila Doie..kase madalas pa kaming umuuwi. We were oblige to spent our vacation in the province, kaya nagkakaroon ng time para magkita kita..

Pero kung kelan nag ka work na lahat, at may mga sariling income, dun naman nawalan ng time para magkita kita. Aba, puro drawing nga kami, parang archi lahat and engineering ang mga natapos, kase puro plano, walang natutuloy.. samantalang nun college ok lang anytime..

Kahit busy rin ako, pinipilit ko ring makarating, kase mawawala ako sa picture kung hindi ako makakasama..hahahahha.. picture lang talaga habol ko.. hahaha.. Sabi ko nga kay ellen, “naku, wala ka sa pics kung di ka magpupunta”, aba, biglang nagbago ang isip, darating daw sya..hahahaha

Nakakatuwa talagang mag reminisce, parang kelan lang, mga bata pa..walang muang sa mundo, ngayon, may mga family na ang iba… may mga anak na rin.. Iba na ang topic ng mga usapan.. usapang panganganak and taking care of their babies.. Samantalang dati, puro mga kalokohan lang.. hehehe.. pero hindi naman kami seryoso… mga makukulit pa rin…

Ladies

Mga Loyalists

Gutom na kami..

Dnt break the line.. hehehe

mga mommies

mga singles

boys..

Nag check in kami sa Holiday Inn, pero dalawa lang talaga nakacheck in... Medyo pasaway po talaga kami..hehehehehe, ginawang party room ang executive suite..toink.

Kahit hindi kami madalas magkita, nandun pa rin yung friendship ng bawat isa.. Nakakatuwa rin makita kung kamusta na ang buhay buhay makalipas ang ilang taon...kahit yung iba may conflict, dahil sa lovelife... hehehehe. Yung iba dating mag karelasyon, hehehehehehe... pero ok naman sila. Ayaw pa darating yung iba kase may conflict sa usaping puso..pero for the sake of friendship, nandun pa rin sila... Sadyang masalimuot ang buhay...nyahahahahahahahahahahahaha

Complicated... (part2)

2007-08-24T20:16:00.001-07:00

So here’s the complication. JRR dnt want his name to be involve sa paglipat namin, ayaw nya na malaman nun dalawa na sya ang nag endorse sa amin sa company na yun..kase daw mayayari sya lalo nun dalawa (jsm and rpp). So hindi malaman ang gagawin sa resume namin, pinasa na lang kmi sa agency..hindi kase sila nagdidirect hire. Ang original na gusto ng PM ng company na lilipatan namin, parang mag o-outsource ang pdm ng mga engineers.. nyeks..hindi nga pede.. so agency talga.

JRR told us, na parang tanggap na kami..90%.. “oppss may 10% pa. NAku, hindi pa rin yan sure.. “

Monday morning we have an appointment at the agency.. Makati rin ito, 1 block away from our office. Nun pabalik na kami sa office around 11am, they told me, let’s eat first, sabi ko “huwag na, dito na lang tayo dumaan”. Ewan ko pero pumasok sa isip ko na possible na makasalubong namin mga taga pdm sa way na un. Sa tapat ng carpark, nakita ko nga paparating si jsm with the technicians.. hala!!.. no turning back na… hi and hello tuloy kami… but I simply cross the street para hindi masyadong obvious kaming tatlo. The way JSM looked, parang nagdududa.. parang alam nya na may something.. Caught in the act kami..wahahahahaha..

Me kasunod pa to...hehehehe

Complicated...

2007-08-19T01:37:00.000-07:00

Kelan ba nagsimula na nag-isip ako na lumipat ng company?? Matagal na, since the beginning I guess. Pero I learned to like it…well, I love my job per se, and this is my dream job. Pinangarap ko dati pa na maging in line with telecoms ang work ko. After passing the board exam, I targeted Telco Company, pero walang nangyari. I ended up working in a job which is not really in line with my course. Aba at hindi pala ako nag-iisa, marami pala kami, tapos mga board passers pa.

Sadyang mahirap pumasok sa telecoms, kung may kakilala ka, well, madali lang. I was given a chance to be involved in telecoms because of our family friend. Nalaman ko na relative pala naming yun. Student palang ako sa college, pinagbilin na ako ng tatay ko sa kanya, na sana matulungan din ako sa work. Well, mapride po si razberry, kaya kahit nakagraduate na ako at nakapasa sa board, never kong kinontak yun.. Naghanap ako mag-isa ko at dumiskarte ng sarili…

Nung magsawa sa first job ko, at hindi na nakatiis, nakipag-usap na rin ako kay “jrr”, kase may bagong put up sya na company in telecoms.. E di ayun, napunta ako sa telecoms…great!!..

Then that’s it, kala ko ba maganda na work ko??? Yup maganda ok naman…but along the way ang daming ng lumabas na problem,..mainly sa management.. And I really can’t take it anymore, sobra na sila. Tatlo silang boss ko, magpapartner sila.. we call them ‘jrr-family friend na nagpasok sa akin’, ‘jsm-the super kulit’ and ‘rpp-the most arrogant person I know’.

Sobrang conflict na talaga, jrr keep his distance to the company for some personal problem with his partners. He tried to pull out his shares, pero ayaw yata nun dalawa. Simula nun na inaway ako ni rpp ng nakatalikod, sa kabila ng lahat ng sacrifices ko sa company, tinira nya ako ng nakatalikod, at simula nun time na he’s blaming my team… that’s the time na nawalan na ako ng drive to work.. he even fired one of my co-engineers dahil sa naglunch lang kami..my god!!.

Nun nawala si partner, mas naging bullshit ang trabaho namin.. I’m not meeting the deadlines, lahat pending..how can I survive e mag-isa lang ako, and I’m handling how many sites?? Around 120hops for south Luzon.. my gulay, hindi ako wonder woman..

Naging magulo ang team naming, and I don’t even wanted to handle it, kahit sabihin pa ni rpp na ako na ang bahala.. but where’s the support?? Nawalan na nga kami lahat ng drive.. When I talked and open up to jrr, sobrang iyak ako ng iyak, lahat ng sama ng loob ko sa company sinabi ko, he even have a personal conflict with his partner… o di ba, silang magpapartner walang direksyon…

Well anyway, hindi na ako naghandle ng project, bahala na sila, basta ako, kung ano lang yung dapat gawin yun lang..i’m not taking extras… no extra time, no ectxa effort. Absent ako kung gusto ko at magfifield ako pag gusto ko…ahehehhee.. nagging bad ako in short.. hehhe.. I’m just waiting for the new opportunity. Gusto ko umalis ako dun ng unexpected.. anyways, 2 engineers nap ala ang nagresign, at susunod na kami..hehehe

Last week, pagkapasok ko pa lang, Rachel told me na tumawag si jrr at baka interested kami sa vacancy sa ericsson… Of course I’m very much interested.. Ayun pinass namin resume naming tatlo.. (core group ng transmission planning). Imagine na lang pag kaming tatlo ang nawala… sobrang mapipilayan ang compamy.

So ang idea na ito ay sobrang confidential.. It’s between, sa aming tatlong engineers at kay jrr.. Sabi ni jrr, basta hindi sya ang nagrecommend, dahil malalagot sya sa mga partners nya.. Parang conspiracy nga ang dating.. si jrr na boss namin na partner ni jsm at rpp, tinutulungan kaming makaalis sa company nila…ang gulo namin.. si jrr kase nagpasok sa aming tatlo..

JRR is a good boss, sa kanya ko nga lang lahat natutunan kung anu man ang knowledge na meron ako.. he’s a good mentor..

Complicated ang paglipat namin sa ericsson, yung pinakaproject manager ng ericsson ang nagpipirate sa amin.. Of course hindi pedeng malaman ni rpp at jsm na lilipat kami, lalong majojeopardize ang paglipat, at anu na lang ang mangyayari pag nalaman na involve si jrr… ang gulo talaga, complicated.. Basta ako, all I want is to leave the company..

To be continued…….

100 questions.... from lay.

2007-08-14T23:09:00.000-07:00

I'm just here, sitting on my computer table. walang magawa kaya, ganito muna.. (from friendster bulletin.

100.WHATS YOUR PROFILE SONG & WHY?
~ yani's ari.. gusto kong kantahin yan and dreaming i'm the soloist..hehehe

99. DO YOU HAVE A JOB? IF SO WHAT IS
IT?
~ yes, tumambay and gumala..

98.MIDDLE NAME?
~ Rodelas

97. DO YOU HAVE A CRUSH ON SOMEONE?
~ oo..

96. LIED IN THE LAST 24 HOURS?
~ di pa ata..

95.BEST BREAK UP SONG?
~ break it to me gently version ni mark bautista..

94. WHAT WAS THE LAST PLACE YOU TOOK A
PLANE TOO?
~ ang gulo ng tanong! cebu

93. WHAT IS THE LAST MOVIE YOU WATCHED?
~ pirates yata...

92. WHAT MAKES YOU MAD?
~ ang makita at marinig magsalita si jsm.. grrrrrrr..kulit nya.

91. WHAT WOULD YOU LIKE TO BE WHEN YOU
GROW UP?
~ grown up n ako eh..

90. WHAT'S YOUR NAME?
~ Raz

88. DO YOU HAVE A FRIEND OF THE
OPPOSITE SEX YOU CAN TALK TO?
~ yep..

87. WHAT'S THE LAST THREE DIGITS OF
YOU MOBILE PHONE?
~ 811

86. WHERE ARE YOU NOW?
~ sa room ko.

85. FAVE COLOR?.
~ green

84. WHAT DOES THE 7TH MESSAGE IN YOUR
INBOX SAY ON YOUR PHONE?
~ pumasok ka? lakas daw ulan dyan..b-day ngyn ate wena m bka malimutan nyo batiin. --> from mom.

82. WHAT IS SITTING TO THE LEFT OF YOU?
~ chloe

81.WHERE IS YOUR DAD RIGHT NOW?
~ marinduque

80. DO U HAVE PIERCINGS??
~ yup

79. WHO IS THE 5TH PERSON YOU GOT A
MISSED CALL FROM?
~ from agency

78. CLOSEST BLACK OBJECT?
~ cellphone, dvd player

76. ?
~ ??

75. DO YOU SING IN THE SHOWER?
~ yep.

74. DO YOU OWN ANY PET?
~ yep.. si chloe

72. WHEN'S THE LAST TIME YOU LISTENED
TO COUNTRY MUSIC?
~ at the office..nun hindi pa nawawala yung speakers..

69. WHAT ARE YOUR FEARS?
~ not to get out from pdm

68. WHAT CAN YOU HEAR NOW?
- rain drops..

67. HOW MANY DRUGS ARE IN YOUR SYSTEM
NOW?
~ wala.. i'm sober

66.WHAT ARE YOU WEARING RIGHT NOW?
~ shirt and shorts

64. LAST PERSON TO COMMENT YOU?
~ justin

63. DO YOU SING?
~ yep. i'm soprano1

62. SCREAMO OR COUNTRY?
~ anong screamo?

61. ROCK OR RAP?
~ rock

59. WHO DID YOU LAST CALL?
~ ate yvel

58. WHO LAST CALLED YOU?
~ rachel

57. WHAT JEWELRY DO YOU WEAR DAILY?
~ earrings

56. WHAT ARE YOU DOING NOW?
~ nag iinternet.

55. WHO WAS THE LAST GUY/GIRL YOU
HUGGED?
~ charisse, when her father passed away

54. WOULD YOU DIE FOR SOMEONE?
~ maybe...

53. LATEST THING YOUVE RECENTLY
LEARNED?
~ nawawala yung GPS na orange.

52. ARE YOU COLD NOW?
~ nope.

51. WHAT DO YOU SMELL?
~ smell of the rain.

50. IS ANYTHING BOTHERING YOU RIGHT
NOW?
~ yup.. transferring to other company... rpp might jeopardize.. wheew!

48. WHAT ARE YOU gOING 2 do TOMORROW?
~ magtrabaho..

47. IF UR EX WANTED YOU BACK WOULD U
TAKE HIM/HER BACK?
~ nope..

44. BED SHEET COLOR?
~ white and pink

43. CAN YOU SWIM?
~ a little..

37. FAVORITE SMELL?
~ amoy baby...

36. EVER GONE A WHOLE DAY WITHOUT
EATING??
~ yep..

35. UNITED STATES OR CANADA?
~ CHIle! hehehe

33. WHAT WOULD YOU DO IF YOU FOUND OUT
YOU WERE PREGNANT?
~ immaculate conception? hehehe...

32. JEANS OR SWEATPANTS?
~ jeans

29. DO YOU HAVE SOCKS ON?
~ no

28. DO YOU OWN BIG SUNGLASSES?
~ yep

27. HAVE YOU CRIED SO HARD YOU MADE
YOURSELF SICK?
~ no

23. HAVE YOU RECENTLY TALKED TO AN EX?
~ no

19. FAVORITE TV SHOW?
~ i dont watch tv.. UAAP na lang.. from dvd lang ally mcbeal, grey's anatomy and smallville.

18. DO YOU LIKE 80S MOVIES?
~ konti lng..

15. WHAT KINDA MUSIC DO YOU LIKE?
~ indie, classical... basta yung hindi uso...hehe

13. BEST CITY YOU'VE VISITED?
~ davao

12. BEEN TO LONDON?
~ nope

11. FAVORITE SCHOOL SUBJECT?
~ geometry, transmission media.

9. BEEN TO COLLEGE?
~ yes

7. FAVORITE TIME OF DAY?
~ 8 pm

6. EVER LICKED SOMEONES CHEEK?
~ yeah.. hahahahahahahahahaha..

5. SEEN ALL THE SPIDERMAN MOVIES?
~ yah

4. WAT R U LOOKING FORWARD TO?
~ to be transmission planner in ericsson.

3. EVR GOTTEN LOST IN d DARK?
~ no

2. DO U SNORE/TALK/WALK IN UR
SLEEP?
~ no

1. R U AFRAID WEN U'RE HOME
ALONE?
~ nope!!

taking a moment

2007-08-14T17:31:00.000-07:00

I'm troubled. I'm taking a moment. (I'm not a wacko, oh, maybe I am)

It's like i'm drowning, trying to survive.
I'm surrounded by water no land.. ooppss i see it. I can see it, that little island...

I'm gathering all my strength now, i'm scared, gasping breath... hope i can make it.. i have to make it..

It's now or never...

-----
im not sick anymore...but i still have cough. :(

Is it tragic?

2007-08-05T03:06:00.000-07:00

Noong isang lingo nagising ako sa tawag ng aking kaibigan na si charisse, it was 6a.m. in the morning, and it is very unusual for her to call me at that hour, hindi kase kami early people. Hindi ko muna pinansin ang telepono ko ng mga panahon na iyon, hindi kase ako sumasagot ng tawag sa umaga unless emergency. NAng tingnan ko ang telepono ko, 1 missed call from cha, I thought magpapareserved lang sya sa akin ng flight to tacloban, pero bakit napakaaga naman, at alam nya na hindi ako gumigising ng ganong oras.

Pangalawang vibrate ng telepono ko, naisip ko, importante talaga siguro ito, dali dali kong tiningnan ang telepono, si cha ulit. Pagkasagot ko ng fon, umiiyak sya, at nauutal sa pagsasalita, halos wala akong maintindihan, pero parang alam ko na ang sasabihin nya.. ang tangi ko na lang naintindihan…”si mama”. And I get it, her mama passed away.

Last night, bago mamatay ang mama nya, napagkwentuhan pa namin na baka hindi na nya abutan ang mama nya sa tacloban, and it happened, hindi na nga sya umabot. Ang mama nya ay may lung cancer, at lately na lang nila nalaman, kung kelan critical na. Matagal ng may sakit ang mama nya, pero walang diagnosis, ang akala ng lahat depression lang ito or psychological, dahil sa walang makita ang mga doctor sa mga tests before.

Ang sobrang nakakalungkot lang nung time na tumawag sya sa akin, para sabihing namatay na ang mama nya, kasalukuyan namang critical din ang papa nya. Ang papa naman nya ay may cancer sa bladder.. Kinakailangang nyan madala agad sa hospital, kailangan ng ambulansya para madala ito. Hindi ko nga alam ang gagawin ko nun, ang nasabi ko na lang “calm down”, kelangan makakuha ng ambulasya. Tawag agad ako sa hospital para maassist agad ang papa nya.

Hindi rin nagtagal ang papa nya. Kamakailan lang ng pumanaw na rin ito. Libing ng mama nya sa tacloban, ang papa naman nya nakaburol dito sa manila. Dumalaw ako sa burol ng papa nya kahapon, habang magkasama kami, tinanong nya sa akin, “sa tingin mo trahedya ba ang nangyari sa amin?” hindi ko naman nasagot. Trahedya nga ba?

Pero bilib ako sa kanya, she’s strong woman, full of life, and good thing, hindi nya inisip na trahedya nga ito. Sa kabila ng lahat, nakikita pa rin nya ang liwanag, that there’s a life out there. Sabi nga ng isa nyang kaibigan, mabuti para sa kanya na very positive ang thinking nya. -Singit ko lang, maganda itong sinabi ng kaibigan, (interview sa isang kaibigan nya). “Saan mo hinuhugot ang lakas ng loob mo? How do you manage to be strong? “You don’t need to be strong; you just need to be humble…”

Pero minsan, kahit gaano tayo katatag, dumarating pa rin sa point na, nararamdaman mo lahat, depression, pain, everything..yung tipong iiyak ka na lang. Minsan hindi ko alam ang sasabihin ko sa kanya to comfort her, wala lang akong masabi. Sometimes kase hindi kelagan ng isang tao na maawa ka or malungkot ka sa sitwasyon na kinakaharap nya, all I have to do is to be there, kahit literally nandun lang ako..

Sabi nila, kung sino daw ang pinaka iyakin sa pamilya pag may namatay, yun daw ang pinakaguilty. Hehehe. Totoo kaya yun? Maybe.. Some people cried a lot dahil may mga pagkukulang sila sa pamilya, and wala na silang magagawa pa to correct it, patay na e, mapaparamdam mo pa bas a kanila kung gaano mo sila kamahal? Na sana nun nabubuhay pa e inasikaso mo ng lubos? Medyo guilty ako dito, kase nun nakaraan nagtampo si nanay sa akin, naisip ko, who knows maari ako o kung sino man mahal ko sa buhay ay mawala, kaya naman lagi na akong tumatawag kina nanay at tatay, iba kase yung feeling na alam mong may tampo sayo ang parents mo, baka pag nawala sila ako ang pinaka iyakin…hay, hindi ko yata kaya.

That’s life, may kanya kanyang intensity ng pain, kanya kanyang sakit na nararamdaman sa buhay, kanya kanyang dagok. The most important part is how you cope up with all the pains, with all the hardship, would you be able to look at the brighter side, na kahit anung sakit ang maramdaman mo ay hindi ka naman pala nag-iisa? God wont give us pain na hindi natin kakayanin. Pain is everywhere, it makes us stronger, sabi nga ni Meredith Grey:

“Pain, you just have to ride it out, hope it goes away on its own, hope the wound that caused it heals. There are no solutions, no easy answers, you just breathe deep and wait for it to subside. Most of the time pain can be managed but sometimes the pain gets you where you least expect it. Hits way below the belt and doesn't let up. Pain, you just have to fight through, because the truth is you can't outrun it and life always makes more.”

Coffee Expert???

2007-07-30T01:05:00.000-07:00

Last night we’re craving for some coffee, (as we always do) or I guess just a place to hang out, for little talk. May friend cha, wanted to go out. She’s been through a lot of thinking that day.

I was experimenting on coffee lately, trying to classify it, in other words, pinaninindigan ang pagiging coffee addict. Hehehehe. My brother was a barista before, and lately almost every night may coffee session kami after rehearsal. Kwentuhan hanggang 2am. Jay ang Cha, would stop by at hour house for the coffee session, lately rin kase parang pang teleserye ang buhay ng GPS (Gloria Patri Singers), kaya maraming napag-uusapan..

Kuya Nel give me some information about coffee, kung ano muna ang dapat kong inumin as a starter, mild daw muna, kaya house blend ang iniinom namin ngayon.. House Blend, a blend of Latin American coffees. The bright flavor is tempered with a round smoothness and ends with a clean finish. Tamang tama pa lang to sa panlasa ko, hindi masyadong bitter.

So, instead of ordering frapp, coffee press na lang..para kunyari marami akong alam sa coffee..wehehehehe. After sitting at the coffee house for almost 2 hours, may coffee tasting sila, and we are the chosen customer..hahaha. Isang barista ang lumapit sa amin, feeling ko new lang sya kase, may binabasa pa sya habang nag-eexplain sa amin..

First coffee, a komodo dragon blend, (Bold) a spicy, herbal, and earthy with a full body.. bold ang coffee na ito, so medyo bitter ang taste. Galing sa Indonesia ang coffee na ito. Indonesian coffees are known as the deep, stalwart elements of the coffee world. Komodo Dragon Blend— is wholly an Indonesian coffee.

Next is Sulawesi, (Extra Bold) an assertive coffee with a heavy body and creamy texture, it is best describe as spicy ang herbal.. Hmm, parang nakatikim ka ng ampalaya..hehehe. Most of the coffee Starbucks purchases from Sulawesi comes from a region called Torajaland.

Last one is Sumatra, (Extra Bold). It has a full, syrupy body with virtually no acidity - so the coffee's intensity lingers in your mouth. The concentrated spicy, herbal notes and earthy aroma are the telltale signatures of this well-loved coffee. Ito talaga ang sobrang matatandaan ang lasa, kakaiba talaga, medyo mapakla, na spicy. The island of Sumatra produces 70% of Indonesia's income and is home to over 38 million people.

How to taste the coffee? First, cover the cup with your palm, ¾ lang daw yung natatakpan mo, then smell the aroma of the coffee.. then slurp it..(kelangan daw ganon.. J) Nakakaaliw ito…coffee experience. Kaya naman, gising na gising ang diwa namin hanggang madaling araw.. hehehe. Ikaw ba naman ang maka apat na cup ng coffee..

Now I realized, kaya pala iba ang lasa nun 3 in 1 na coffee na binili ko last time, parang walang lasa, parang uminom ako ng mainit na tubig na may cream and sugar.. Maybe because, tumataas na ang level ng pag-inom ko ng kape, mas strong na ang panlasa… And nun bata ako, pag nagtitimpla ako ng kape, sobrang konti lang ng kape na nilalagay ko, tip lang ng teaspoon, ngayon kalahati na ng tablespoon na kape ang nilalagay ko.. :0

The game is on.

2007-07-23T01:50:00.000-07:00

Last Thursday I just stayed at home, nagrest muna sa aking working environment. Kahit madalas akong walang tulog, hindi pa rin ako natulog, I’m just here on my room watching dvd’s.. Nainip sa kwarto, bumaba sa sala para makisocialize, kay chloe..? hehehe. Nothing to do, walang tao, nagbukas ng tv, pero wala naman talaga akong papanoorin, browsing the channel, natapat sa studio23 at muling nagbalik ang ala-ala ng college days ko..

It’s UAAP season again.. huwaw!!! I miss this thing. Sobrang fan ako ng UAAP. I’d rather watch UAAP than PBA. Mas feel mo kase yung alma mater mo yung chinicheer mo..

I still remember, during my first year in college, it is a requirement on our P.E. subject to watch UAAP every time may game ang UE. Kung anu-anong cheer ang pinapa memorize sa amin, at first I find it ridiculous, kase parang we are forced to watch it, kase nga nakasalalay naman sa attendance namin ang grades, well partly, plus points nga daw. Hehehe. E di syempre, mga walang muwang pa kami nun kaya sige go lang.. Pinapagsuot pa kami ng red nun. Nandun pa dati sina Tubid, sophomore yata sya nun (sya lang ang nasa PBA sa batch nya na kilala ko from UE).

200meters away from the gym ka pa lang, maririnig mo na ang cheers at nagundong ng mga drums.. kanya kanyang beat bawat schools, kanya kanyang kulay.. masaya talaga. Hindi pedeng hindi ka magcheecheer at uupo lang sa upuan, kase madadala ka ng excitement, from the beginning til the last shot, talagang sisigaw ka at the top of your lungs..na talagang after the game, wala ka ng boses (go UE…. Go fight red and white… get that ball… defense…. Shoot that ball.. yan ay ilan lamang sa mga isinisigaw namin). Pati nga damit ng katabi mo mahihila mo, lalo na sa crucial points.. mabibingi ka rin sa ingay ng mga drums, sa mga iringan ng mga estudyante.. may nagkakapikunan, may mga players na nagsasapakan.. may coach na mag wo-walk out, puno ng drama at emosyon ang kapaligiran. Laging puno ang araneta coliseum pag may UAAP games.

Even on our higher years in UE, we still watched the UAAP, kahit wala ng PE, kase talagang nakakaenjoy. Mararamdaman mo talaga yung kaba while watching, halos magtumbling ka pag nagturn over at nakapagfastbreak ang school mo, halos maihi ka naman pag 2pts ang lamang ng kalaban, tapos free throw ng school mo, pinagdarasal mo na sana mag over time, feel na feel mo talaga, battle of schools e, kaya lagi kaming tumatakas sa school nun, takas sa org namin hindi sa subject. Kahit may meeting sa org, hay naku, cancel ito, ang mahalaga, may tickets pang mabibili sa araneta. Sugod agad kami sa coliseum after the class, kahit naka uniform pa kami.. may baong mga red shirts..

Ang masaklap lang, everytime na manonood ako ng live, laging natatalo ang UE. I don’t know, may sumpa yata ako.. Wala akong matandaan na nanood ako na panalo ang UE, buti pang manood na lang ako sa TV, nananalo. Nakita ko yung commercial sa TV ng UAAP, affected yung guy dahil talo ang school nya, totoo yun.. KAse pag natatalo ang UE non, sobrang affected kami, uuwi kaming malulungkot, na halos hindi mo makausap. I remembered pala, nakanood ako na nanalo ang UE, kala ko mapuputol na ang sumpa, pero hindi pa rin… Never pang nakapasok sa finals ang UE, nabobobo yata sila pag semis na.. laging natatalo..kakainis.

Sobrang naging idol ko si james yap nun season 66 yata un.. Ang galing nya kase, super star ng UE, at talagang pinupuntahan pa naming sa gym yun para mapanood ang practice game, dami ring naaliw sa kanya, including me..hahahahahahaha. Basta pag pag playing time na nya, go papa james…wahahahahha.. kasama ang partner nyang si paul artadi.

Last thu nanalo sila sa game, sana makapasok na sila this season sa finals, para makanood ulit ng live at sana wala na ang sumpa.. hehehe.

Go fight red and white..

Ayaw ko na kay james yap, si marcy na ang like ko...cute and magaling... :)

*Update: University of the East trampled the Green Archers to the Cuneta Astrodome floor, 96-76, on a Sunday bloody Sunday of UAAP men’s basketball.

Easy...

2007-07-19T01:33:00.000-07:00

These past few days I’m at the state of tinatamad. I never really completed my working hours at the office, but I can still meet the deadlines, kaya siguro hindi na nila napapansin.. hehehe. In my work, flexi kase kami, do what you want as long as you do what is to be done. Actually kinakabahan ako pag ganitong wala masyadong ginagawa, kase feeling ko after this, tons of work na naman as in 24/7 (Mostly Sun Cell kase project namin ngayon. Wala pong kaugnayan yun sa dami ng work..hehehe).

Kanina, I arrived at the office at 10:30am (tamad po talaga akong pumasok ng maaga). I just checked the report made by my team due today. I finished it at around 1:30PM. I told them, ako na magdadala sa GCC (Ortigas), tapos uuwi na ako..hehehe (Gawain ng tamad).

At 3PM, I was just wandering at Galleria, nagpapalipas ng oras, para anytime na may kelangan sila, I’m still at GCC. Nagbasa basa ng libro sa National Bookstore.. Napadaan sa tindahan ng sapatos. I’m looking for a flat shoes, it could be doll shoes, na medyo hindi formal ang style, pede kahit saan, on the go, at higit sa lahat masarap sa paa. Medyo pasaway kase ang aking paa kaya noon pa ay medyo mahirap makahanap ng ganon, or maybe I’m just being so mapili. Minsan kase, when I got home, biglang ayaw ko na nun nabili ko, kaya nakaka 100times akong magsukat, bago ko bilhin.

Sa pangalawang balik ko sa store nay un, hindi ko pa talaga binili, but I liked it already.. Kaya nilibot ko muna buong mall, hanggang sa tumawag ang boss ko. Akala ko pababalikin ako sa office or baka may iuutos, akalain mo yun, wala pala syang pera, kase naiwan nya sa office..whatt?? I don’t have cash either. Naawa naman ako sa kanya may meeting pa daw sya e, baka hindi makabalik sa office, since ang meeting nya ay sa GCC din, kaya meet ko sya sa lobby ng GCC.. I just have 100bucks on my wallet and enough money on my pocket to get me home. Kaloka ang boss ko na ito. Buti na lang, hindi pa ako nakakapagdecide bilhin un shoes, naku malalaman nyang nagmamall lang ako kung nagkataon..wahahaha.

Sa pangatlong balik ko, binili ko na rin...

Wish ko lang pag-uwi ko gusto ko pa rin to..hehehe.

Gutom na gutom na ko pag-uwi, kase ba naman hindi ako nagbreakfast, konti lang nakain ko ng lunch, dahil hindi ako makakain. Last Monday nagpunta ako sa dentist para sa preparation ko para sa braces. Ayan, nilagyan nya ako ng separator, kaya medyo masakit ang ipin ko pag kumakain. Kung kelan naman ako may appetite, hindi naman ako makakain...

Kaya heto kinakain ko muna..

I miss....

2007-07-10T08:12:00.002-07:00

I’v been away from blogworld..and I really don’t know why. I’m never been away from my pc thou. Sobrang busy rin siguro sa offline world. I have a lot of thinking to do, kaya nawalan din ng drive magblog. Siguro ayaw ko rin magpost ng malungkot sa blog ko, or something depressing.. Now I’m thinking, “e kaya ko nga ginawa tong blog na to for my sentiments..” E kase I’v a few frends na rin naman sa blog, ayaw ko lang sigurong mastress kayo pagpumupunta sa blog ko..

I’v lost a best friend, I’m really struggling on my work, on my career, what else.. and a lot more.. mas may appeal lang siguro ang grey’s anatomy ngayon sa akin at ang pagsort ng mga pictures ng gps.. ang pagkakape hanggang 2a.m with my bro and jay, kwentuhan to the max.. kaya super wala na akong maisip na i-blog.. hehehehe

Bat ba ganito post ko… kase namiss ko na talagang magblog at makibasa ng blog ng may blog… I hope I’m back… hehehehehhe…. And i-add pa na mukhang marming inactive ngayon sa blogworld.. hmmm..

Wala akong maisip talaga, baka bukas meron na..hehehe

Bulalo... Kalaboso

2007-07-01T12:45:00.000-07:00

It was fine friday morning. I had a schedule to survey Tagaytay Highlands (May site kase kami dun), so medyo excited naman ako kase kahit work ang ipinunta ko makakapagrest pa rin ako somehow..and to the fact na ayaw ko magstay at makasama sa office ang makulit kong boss..

The plan was to get the Nissan Terrano at balintawak, yun kase un sasakyan na nakaregister para sa access pass sa Highlands. Suddenly nagchange ang plan kase nasa Cavite pa pala ang sasakyan and the engineer handling the vehicle didnt informed me.. Medyo naiinis na ako non, kase i was supposed to get it at Balintawak and nobody cares to inform me, buti na lang tinawagan sila ni Dwight.. Ayan, medyo hindi na fine ang araw ko..

After 30 min, may boss phoned Dwight and gave him instructions para sa implementation, as usual nanghugot na naman sila ng tao ko. Si Dwight dapat kasama ko sa survey, and he wanted din na sumama kase nga sobrang exhausted na sya sa implementation and marami namang engineers na nandun.. So in short nawalan ako ng driver.....great!

Kaya heto ako dakilang engineer at the same time driver.. pero ok lang naman, kaya lang masarap pa rin ang nasa passenger seat. (alangan naman pagdrive-in ko yung kasama kong client)

Ito po ang makikita sa entrance ng Highlands

Work work work. Nakalimutan naming maglunch kaya, 3:00pm na kami natapos, gutom na gutom na ko..wahh. Since kami lang dalawa ng client ang magkasama, kahiya naman kung maglilibot pa ako. So, yun we decided na kumain na lang on the way home.

Kapagod na rin kase, mag chowking na lang daw kami sa may olivarez sabi ni Romulo. Pero naisip ko treat ko sya ng bulalo. May masarap kase na bulalo sa may papuntang Batangas.

Nakita ko na yung kinainan namin before na may masarap na bulalo, so nagslow down na ako. Nasa kabilang lane kase un Bulalo restaurant, i tried na magleft na agad, pero hindi free un kaliwa. So naghazard ako, nakita ko sa rear mirror un kasunod ko na car na magoovertake na sa left, so definitely free na ako magright to use the shoulder....tapos biglang blaggggg... What the....??!!

I was in shock, kase alam ko medyo malaki ang damage. Pero i stay calm, first time kong mabangga.. pero ang naisip ko agad. Oh my, i'm so starving at nasa harap lang ang bulalo, matagal na investigation nito malamang...meaning hindi na ako makakakakain hanggang sa masettle ang argument...waaahhh

So un, inaccused pa ako nun nakabangga na hindi ako marunong magdrive.. what the...? dahil ba babae ako, at lalaki ang nasa passenger seat?! kala nya student ako... nyeh. Inilagay ko sa pagmumukha nya lisensya ko.. matigil lang sya. And besides sino ba ang hindi marunong magdrive sa amin?? E sya tong luko-loko na magoovertake using shoulder..ok lang sya.. and pang 4th vehicle pa sya. Ipinilit nya talagang lumusot, nainip hindi nakapaghintay.

Dumating ang mga pulis.. (Note: Dnt remove the car pag po nagkabanggaan kahit pa magkatraffic traffic pa hangga't walang pulis.. or at least take a picture yung actual na position ng mga sasakyan). Since nabago na ang pwesto, hindi na sila makapagdecide.. Napunta ang argument sa presinto..

Eventually sa akin lahat pumanig ang mga pulis, kase kahit saang angle mo tingnan, bawal magover take sa shoulder. Iniinsist ng nakabangga na papunta daw ako ng kaliwa, o kung papunta ako, bakit nabangga ako sa kanan, at kung papunta ako ng kaliwa, sana nabangga ko un mga nagovertake sa kaliwa..

Ito ang nangyari sa sasakyan ko..

Ito naman ang salarin.

After masettle na ang usapan, (sila ang magpapaayos ng sasakyan ko), 8:00pm nakakain din kami sa wakas. Nauwi rin kami sa chowking...naglaho na ang bulalo. Hay. Sobrang nagutom ako, pero hindi ako makakain dahil nalipasan na ako ng gutom, sakit pa ng ulo ko sobra, feeling ko hindi ko na kakayanin magdrive from tagaytay to manila.. But, do i have a choice?? Kahit masakit na masakit ang ulo ko, drive pa rin, naaliw na lang ako sa mga stories ni Romulo... Dahil na rin siguro na shock ako kaya at wits end na rin ako.

Dumating ako ng manila ng mga 11pm, at pinapunta pa ako ng boss ko sa office (makati) hay, pagod na pagod na ako, nakaalis kami ng office at around 1:30am, kamusta naman yun? kinabukasan 1pm na ako nagising sa sobrang pagod siguro.

GPS at marinduque

2007-06-11T00:19:00.000-07:00

Just watch... Hehehe. We have so much fun here...

The Gloria PatriSingers Manila Philippines recently made their very first major concert held at the Holy Cross Parish Sta. Cruz, Marinduque last 29th and 30th of April.
The event is in part of the Holy Cross Parish upcoming Quadri-Centennial celebration in 2009 in the year of the Lord.
It was 2 wonderful nights full energy and glorious music as the group showcased their different renditions of songs from famous composers of choral music, both local and foreign.
The group only proves that despite the youthfulness in this milieu of choral music and choral singing they could be one of the prides of this country in this genre.
CONGRATULATIONS GLORIA PATRI SINGERS!!!

update update......

2007-05-21T00:30:00.000-07:00

Gusto ko mag-update, sayang ang ginawang template sa akin ni TK... kaya lang hindi pa yata calibrated ang utak ko...

i miss blogging...!!!!!!!!!!

Kelangan ko ng tulog....

2007-04-22T22:12:00.001-07:00

Halos hindi na ako nakakatulog sa mga nagdaang araw, malaki na daw eyebags ko at ang masaklap, pangit na daw ako sabi ng kuya ko… kaya, bumili ako ng vitamins at gatas.. kase naman, biglang tumambak ang trabaho naming dito sa ofis. Halos dito na kami nakatira, dahil nirurush kami ng client.. Affected tuloy ang ibang rehearsals ko, hindi ako makakanta kase puyat o kaya totally walang tulog. Hirap kumanta ng puyat, talagang magbbreak ang boses at higit sa lahat prone sa flat..hindi stable ang pitch. One time we’re rehearsing the “putong song”, and I’m hitting the highest note, naku nayari ako ni MD… out ako, malaking flat…tigilan ko na raw ang kakapuyat kung gusto ko pang kumanta… huhuhuhuhu.

Last week, halos 2 days kami dito sa office na walang uwian, tumatakas lang ako, pag rehearsal time na sa gabi, kaya lang hindi rin ako makapagrehears ng maayos, kase pagod na ako wala ng matinong boses na lumalabas. Napagalitan pa tuloy ako ng Musical Director namin at ng Kuya ko, wag na daw ako kumanta.. waaahhh.. Tapos, nagka appointment pa ako with my dentist, paparenovate ko na kase ipin ko, hehehehehe.. kaya sa dental chair lang ang pahinga ko, nakatulog na nga yata ako habang kinakalkal ang bibig ko.. Ask pa nya kung puyat ako, kase bubunutan nya ako ng ipin, ngumiti na lang ako…(hindi pa nga ako nakakatulog) hehehehe.

Kahit bagong bunot ang ipin, work pa rin..matapos lang ang lahat at ng maging free ako next week. Walang makakapigil sa pag leave ko…

Naku naman, next week na ang major concert naming sa marinduque, pero halos kalahti pa ng songs ang kakabisaduhin ko ang lyrics.. Bakit kase hindi ako pinagpala na maging magaling sa pag mememorize. Mahirap magmemorize lalo na pag ibang lengwahe.. o kaya ibang dialect, nabubulol pa ako.

May traditional ilokano song kami “onaraniag a bulan”. Nung kinanta namin ito, pinagtatawanan kami ng ilokano kase mali daw yung diction naming.. Aba malay ba naming, wala naman kase ilokano sa amin.. Kaya nagresearch kami kung pano ba kakantahin yun, I mean yung diction. Kaya ayan nabago na, so naninibago pa akong kantahin, kaya isa ito sa mga pinag-aaralan ko pa..

May ibanag folk song din kami “waway” one of my favorite, kaya lang nabubulol din ako… hirap din ang altos dito.. hehehe.. basta natutuwa ako sa rhythm nito at sa galaw ng nota. At ang pinakamahirap para sa akin ang “tanguendo” rhythmical song kase ito, nakakalito talaga…” …sucare dumare gunta feye fusa buya sunga”… o diba nakakabulol yan, whew! Pag kumakanta nga ako dito sa ofis at sinasabayan ang mp3, naku nababaliw na daw ako.. (tanguendo, and others songs na kakantahin namin are playing sa background..)

I really don’t have time at all, kaya lang ako nakakapagpost padito, e over time na ito..puyat na rin lang, e di magpakapuyat na lang..hehehehe. Idagdag pa sa sched ko ang mga frends na nangangailangan ng tulong, o kaya mga frends na nagyayayang mag-unwind.. Namimiss ko na nga ang kama ko, I wish I could have a lot of sleep at makapagstay ng bahay kahit isang buong araw lang.

Ok na rin nga na ganito, at least hindi ko na naiisip ang mga bagay bagay na nakakapag palungkot sa akin.. kaya kelangang lagi masaya kahit, wala ng energy.. hehehee.. Sabi nga ni EV, super hyper at energetic daw ako… hindi nya alam, adik lang ako.. hahahahahahahahaha.

HAppy anniversary

2007-04-15T16:15:00.000-07:00

Naalala ko bigla, april 15 ako unang ng post, aba one year na pala ang nakaraan ng ma adik ako sa pagboblog..

No more sadness muna, besides i feel better now...

Noong una ang pagbblog ay isang malaking kalokohan lang.. Para lang ito sa mga wala masyadong magawa.. Si gerrycho ang unang nag introduce sa akin ng blog.. everytime na makikita ko syang online, lagi nyang sinasabi sa akin na puntahan ko yung site nya. E hindi ko naman pinapansin, kaya ayan umabot yata ng 3months bago nya ko nakumbinsi..

Wala lang talaga akong magawa non kaya, tiningnan ko na rin yung sinasabi nya.. nakita ko naman, hindi ako naaliw.

Hanggang sa magkawork ulit ako, kinukulit nya pa rin ako, so yun pinagbigyan ko sya at naantig ako sa mga post nya.. akalain mo yun si gerry, madrama rin pala, nakakarelate ako sa mga pinagsasasabi nya, good for him nasasabi nya, ako hindi e..

So yun, nagsimula na akong magkalikot, syempre hindi ko pa alam dati yun, nagtingin tingin ako ng mga nakalink sa kanya.. una kong nakita si PB, namangha ako sa page nya.. ang galing, syempre ang template nya ay wala dun sa mga choices sa blogspot.. basa basa, naaliw ako talaga. Tas nakita ko si TK at tuluyan na akong nahook sa blog.. friendly pa nga itong si TK, agad nya akong inentertain sa bahay nya at sya rin ang matyagang nagcocomment sa mga post ko..

Si Ella rin, sa bawat post nya ako ay napapatawa.. nakakawala ng pagod.. number 88 pa sya non..galing ng mga post nya..

Hanggang sa nadagdagan ang mga friends ko dito sa blog. Hindi ko man kayo kilala talaga or nakikita, parang somehow part ako ng buhay nyo at part din kayo ng buhay ko... hehehe.. seryoso to ah..

Si Ev, ang unang unang nameet ko sa blog, kala ko hindi totoo ang mga bloggers, hanggang sa nameet ko su Ev, nakakaaliw, i was in davao that time ng maalala ko na may blogger na taga davao.. great, may tourist guide, pero dahil parehas kami busy sa work, hindi kami nakapasya together.. next time Ev..

Si Rho, na lagi kong nakakachat at nagiging shock absorber ko. hehehe. ang masayahing babae, na parang hindi namomroplema.. ang laging may hugs and kisses.. Si Ghee ang hot mom, na nakailang balik na sa pinas, pero hindi pa rin ako nililibre ng kape.. hehehehe. Cool talaga itong si ghee, young at heart at looking young and sexy pa rin.. Ang makulit at mabait na si ruth na mahabang magcomment, nakakamiss din itong batang ito... hehehe.. si Melai, na adik sa twitter, kung gusto nyong malaman ang mga kilos nya, tingnan nyo na lang sa twitter nya..hehehe ang babaeng palaban, na may napakabait na employer... si Vince, na nalito ako kung pari ba sya or what???

At sa mga bago kong friends na sina ann, na mahilig magluto, pede bang ampunin nyo ko para mag gain ako ng weight..? Si cess na mamahalin ang mga slippers, pengeng isa (love ko slippers e..hehehe) at mahilig sa mall... hahahahaha..

Thanks everybody, may sense talaga ang blog, sa bawat post nyo, marami akong natutunan, words man yan or lessons in life... I love blogging talaga...

Just wanted to thank TUTUBING KARAYOM.....sa big favor na hiningi ko sa kanya at hindi nya ako binigo...hehehehehe.. In behalf of GLORIA PATRI SINGERS, salamat sa poster... we really do appreciate it sooooo much... kahit nalulungkot ka, ginawa mo pa rin, kahit nagleave ka sa blog... Thanks talaga...

Yan ang ginawa ni TK na poster for our upcoming concert in marinduque.. Thanks a lot, nakabandera na po sa marinduque.. Thanks TK....................

still.......

2007-04-11T02:46:00.000-07:00

I'm still fixing something.. Medyo tiring na ito, hindi tuloy ako makapag-update.. I really wanna share it with you guys, baka sakaling may sagot.. hay kaya lang hirap magtype.. :)

Ayan, mukha na ba akong ok?? Mukha pa rin naman akong normal ayt?? hehehe.. Mukhang adik malamang, dahil puyat na naman ako.. hayzzzzzz.... kape kape kase..

waaaahh

2007-03-29T10:16:00.000-07:00

Nalulungkot ako sobra........ darn!! something's eating me.. baka pating?? errr..

Politics....masama o mabuti?

2007-03-16T01:30:00.000-07:00

Sa dami ng gusto kong i-blog, naghalu-halo na yata sa utak ko, nagkaroon na yata ng jam, kaya sa halip na maraming maisulat mukhang wala pa akong maisip… Wala na kase akong time para pumindot sa keyboard…

*******************************************

Matunog ang usap-usapan dito tungkol sa pulitika, mga kanya kanyang gimik and so on… Meron ngang gusto yatang magtanim ng gulay sa senado, at ang pangarap ay pangarapin… Mga hindi mo mawaring dance step, ang mga kandidato, e nagpupumilit magsayaw…hehehehe. Aba, pati nga si pacman, tatakbo na sa senado, at pati na rin si cesar montano at Richard Gomez…oh no.

Pati pala ang tatay ko naiimpluwensyahang kumandidato, pero hindi sa senado ha..hehehe. Si Tatay ay isang simpleng mamamayan lamang. Ang akala ng marami mayaman kami, pero akala lang nila yun.. :) Retired High School Principal sya sa Pampublikong paaralan… Mga tatlong taon na rin syang wala sa paaralan.. Noon pa man ay, naiisip na namin na what if tumakbo si Tatay na Brgy Chairman, manalo kaya sya kahit walang ipamigay na pera? Medyo sikat kase si Tatay sa aming bayan.. Pero ang pagkandidato nya ay joke joke lang yun… Sa school pa nga lang, e medyo marami na ang nagagalit sa kanya, kase naman si Tatay ay may pagka straight, yung tipong always on the right side, sinusunod kung alin ang tama.. Kaya nga mataas ang respeto ng nakakrami sa kanya.

Yan ang dahlilan kung bakit kelangan naming maging matino..hehehe. Good image kase sina Tatay at Nanay. (Hindi nila alam ako’y isang pariwara..aheheheh).

Dahil retiro na sya, marami ang nagmumungkahi sa kanya na tumakbo bilang konsehal. May mga partidong kumukuha sa kanya, pero hanggang ngayon ay pinag-iisipan pa nya. March 29 yata ang last filing of candidacy. Sabi naman namin, go ahead tingnan natin kung mapapatunayan natin na kahit walang pera ay pwedeng manalo.. kung baga, kung umuubra pa ang malinis na pagkandidato.

Mainit ang pangalan ni Tatay, kung ako ang tatanungin, maaari syang manalo..Posible yun. Kaya lang napag isip-isip naming, huwag na lang. Active kase sa church sina Tatay at Nanay. Sa darating na Abril, magcoconcert ang choir namin sa Marinduque, so big event din ito na si Nanay ang isa sa mga nag-aasikaso. Pag kumandidato si Tatay, baka mahati ang magsusuport sa concert.

Syempre may mga partido partido pa yan, e di baka mahati lang, bukod don hindi na maasikaso pa ni nana yang pagsuporta sa kanya dahil nga sa concert. And besides, Tatay is a good man, marami rin namang natutulungan kahit hindi pulitiko. Nag-usap usap kaming magkakapatid at si Nanay about that, parang mas makabubuti nga na huwag na lang. Sadyang marumi ang pulitika, and when you’re there, for sure marami kang maviviolate na rules from God, na mahirap para sa kanya, because he’s serving the church.. Para bang somehow you’ll get your hands dirty because of politics.. Kahit gaano siguro kabuti ang isang tao, matetempt at matetempt ka pa ring gumawa ng masama. Sadyang magulo ang pulitika, nature na siguro yan, at wala na tayong magagawa dyan. Magmalinis ka, ikaw ang masama..gumawa ka ng masama, para sa ikabubuti ng iba masama ka pa rin..

Mas ok na siguro kung nakaconcentrate sya sa pagserve sa simbahan… Wala syang ibang iintindihin kundi ang pagsilbi sa Dyos at ang pamilya..

***********************************

Buhay na buhay ang singing career ko ngayon.. Kung sino man ang nasa pinas, I’m inviting you to watch our concert at philamlife auditorium, United Nations Avenue, Manila..

COLORS OF WORSHIP – A Festival of Sacred Choral Music
March 24, 2007 (Saturday) 3:00PM (P200 po ang tickets)

5 kaming choirs na kakanta, sila yung mga choirs na nakakasama na namin sa competition, masaya to…. heheheheh

Idaan na lang sa war...

2007-03-03T21:13:00.001-08:00

Kanya kanyang pressure sa trabaho, kanya kanyang kadramahan sa buhay, kanya kanyang galit, kaya ang solusyon.. war na lang.. hehehehehe.

Buong team sana kami, senior vs junior engineers sana, pero ang iba pinadala sa cebu at ang iba naman, ay sadayang hindi available.. Nagreready na nga kami ng printout ng mukha ni franco (chinese guy ng huawei, ang makulit na client), para mailabas na ang lahat ng kinikimkim na inis..pero wala pala kaming litrato..

Kahit anim na lang ang natira sa labingdalawang manlalaro, tuloy pa rin kami... sa dami ng trabaho, kelangang mag-unwind.. First time naming lahat mag war games, kaya excited kami.. Pagdating namin sa venue may mga inoorient na rin... anim din sila maglalaro, so ang nangyari kinalaban na lang namin sila, para mas marami.. first time din daw nila..

Ready to fight na ko.... kakakaba pala..

First game, may scenario pang nalalaman ang facilitator, kami ang counter terrorist... nagstart na ang game, nakakakaba pala, masakit din daw kase pag tinamaan ka ng bala.. Tuhod ko nanginginig, since hindi pa magaling that time sugat ko sa tuhod, hindi ako makaluhod, para makapagtago ng mabuti... 15minutes lang ang game.. nakapwesto lang ako sa isang lugar.. maya maya, ayan putukan na... last 5min nakikibaril na rin ako, tinamaan ako sa kamay, masakit nga... waaaahhhh.. pero considered buhay ka pa rin, kase sa kamay lang naman tama...hehehe.. first game panalo kami..

2nd game, kami naman ang terrorist, natalo kami....

Sa decision game, fast ball na ang tawag... ibang playing ground naman.. as in sugod kung sugod.. konti lang yun mga tataguan mo, malakas na loob ko nun, kaya sumusugod na.. panalo kami sa last round..hehehehe. ang masaklap, yung kabilang team, medyo nasaktan, nagkapasa yung braso nun isang babae.. kawawa talaga, kase pagnasa field na, mahirap marecognize ang babae dahil sa mask.. mukha nga raw kaming hindi first time... (malaki lang siguro ang galit, kaya akala ng mga kateam ko e si franco at julius yung kalaban). Nagsorry naman kami sa kanila, kala tuloy nila mga pulis kami at hindi first time na naglaro kami.

Dahil may mga natitira pa kaming bala, kaya naglaro pa ulit kami.. Kami kami na lang... at sa kasamaang palad, nadapa naman ako.. ang kulit kase ni justin, sabi ko sa gitna ako, sya sa kaliwa, nagkabanggaan ba naman kami sa gitna, parang sa pelikula na comedy... waaahhh... nagkapasa tuloy yung isang tuhod ko...

Kahit nasaktan ako, i really enjoyed the night, nakakawala ng stress.. Ganon siguro pag sundalo ka, isang paa mo nasa hukay na.. you'll never know kung kelan ka tatamaan ng bala...

Rest Day

2007-02-24T04:20:00.000-08:00

It’s been a long time… Sa wakas nakapag update din.. Sobrang busy, nawala pa antivirus sa pc ko, kaya hindi ako makapag-internet.. Tambak na tuloy ang mga kwento.. Thanks to Rho, Ev, Ghee at sa mga ibang hindi nag-iiwan ng bakas, na naghahanap at nag-iiwan ng bakas sa page ko..

Dahil sa sobrang busy ko sa office, at medyo nakakapagod na rin, kaya i'v decided na lumabas naman. Ako naman ang magsisite survey, since tagaytay naman ang area, medyo makakapag unwind kahit papano.. Naadik na yata ako sa kakamotor kaya ang means of transportation namin ay motor, tatlo kaming magkakaconvoy..

First time ko naman ngayong malayo.. 6:30AM pa lang umalis na kami ng bahay, para naman hindi mainit masyado. Breakfast muna sa bacoor, habang hinihintay ang isa pang team. Pagdating ng Dasma, ang sarap ng magdrive.. Habang paakyat na ng tagaytay, ang lamig ng hangin, ang sarap... Halos umabot ng 90kph ang speed namin... I tried 100kph, just for 10sec, kakatakot ang lakas ng hangin... Parang liliparin ka sa lakas ng hangin..

We arrived at tagaytay around 9am. So usapan muna kung anong site ang uunahin.. Ewan ko ba kung bakit sa initan nag-uusap, pwede naman sa may lilim. Ayan, naghanap din ng may lilim... Medyo matarik yung napili nilang place, so we have to go down.. Medyo nag-alangan ako, at the middle of the road, nagbreak ako, sa unahan, kaya heto ang nangyari..

Ang sakit... Grabe, hindi ako makatayo, sakit ng dalawang tuhod ko.

Heto ang kalye kung saan nahulog ako. Kung kelan nakastationary ako, saka ako nadisgrasya. Pagkafullstop ko, nakagilid yung motor, patapak ko sa lupa, malalim pala, kaya ayun nagtumbling ako.

Ouch!!!!

ouch! ouch! kinabukasa, mas lalong lumaki, kase sobrang nagpasa yung gilid.

So, kahit injured, akyat pa rin tower.. Hindi ako nagpapahalata na masakit ang tuhod.. hehehe

Ayan, hanapin ang kinaroroonan ng picnic groove.. (dun kase itatayo ang kabilang site)

Time to eat lunch... Masarap ang bulalo... Nice place, nasa edge ng cliff..

So guys, yang ang rest day ko... Sakit palang mag-unwind... Next time, join me... Hahahahahaha. Para mapuno ng adventure ang rest day nyo... hehehehe.

Fast break...

2007-02-05T02:21:00.000-08:00

Bakit kaya malamig ang panahon ngayon??...brrrrrrr...

Nalulunod na yata ako sa dami ng trabaho sa office ngayon.. Sang damakmak na sites ang dapat i-survey, gawan ng planning at gawan ng TSSR (technical survey summary report).

Sa project na ito mga Chinese naman ang ka deal namin. Wah, ang kulit din nila at higit sa lahat mahirap intindihin.. May counter part din naman silang Pilipino, kaya lang sila mismong magpartner hindi magkaintindihan, masaya to.. Hayan at minsan sa meeting nagtatalo sa harap namin.. Mahirap silang intindihin kase hindi masyadong makapag English.

One time nag meeting kami, may gusto akong i-clear sa kanya, pero hindi nya makuha ang point ko, parang gusto ko ng kunin ang pen at ako na ang mag-eexplain sa kanya sa board.. ay sus, “I don’t want any question again, I repeat it one more time”, yan ang sabi nya sa amin… So sige go ahead..

Dahil pinupwersa nila kami, kaya 6am pa lang nasa office na kami para ma meet ang deadline ng 12nn. 1 week na kaming ganito, pag wala sa office, nagffield.. Kakapagod.. Kausap ko nga pala si Rho kahapon, yung isang site namin malapit lang sa kanila, as in few blocks away. Tamang tama, pag implementation na, dun na lang ako makikiligo at makikikain…kahit wala sya. nyahahahahahahaha.

Medyo delay ang sked namin sa mga survey nun mga nagdaan araw, kaya naalarma na naman ang huawei, nagpatawag ng meeting si franco (Chinese guy ng huawei). Naku, nasabon tuloy kami, nabanlawan pa..at hindi pa nakuntento, ibinilad pa.. May mga problem kase ang mga sites na napupuntahan namin kaya we cant expedite the survey. So pinaliwanag naman namin ang problem. Medyo mahirap talaga magpaliwanag sa kanya.. Ano ba ang ingles sa bangin??? Alam ko kase precipice, pero for sure hindi nya maiintindihan lalo un. So ang ginamit namin na term ay cliff. Hindi pa rin nya magets.. pina spell pa sa amin, so may spelling session pa kami…waaaahhhh. Ewan ko kung nagets nya.

Weird ang client na huawei talaga, nung isang araw, binantayan talaga kami sa office, hangga’t hindi namin natatapos ang TSSR, aba walang uwian.. wahh. So, magdamag kami sa office..

3AM... Sakit na ng mata ko, gusto ko na mahiga......

Pagwalang tulog, may tendency na mapossess...hehehehehe

try nyo rin minsan, wall paper ng office nyo e topo map... (buong laguna at cavite nakadikit sa wall)

Pag-nagpupuyat, don't forget to bring coffee...

Pwede na rin to, mag-init na lang ng tubig... mahal ng naunang kape sa taas, magtipid tayo.. :) Basta kape, kahit kopiko... hehehe

Dare?!?

2007-01-28T00:39:00.000-08:00

Gusto ko sana magpost ng kwento after the party, kaya lang I wanna share this thrilling part of my life today..

A year ago, I was really eager to learn how to drive a motorcycle.. Uso na kase dito sa pinas ang motor.. My brother bought one, an XRM Honda, kaya ayan, lagi lagi ko syang kinukulit na turuan ako.. Lahat ng favor nya sa akin, ang kapalit ay i-drive ko ang motor nya, (I don’t even have a licence then, kaya hesitant din sya na turuan ako). Pero makulit pa rin ako, kaya napilit ko rin sya isang beses.. wow, sarap palang magmotor. Yung nga lang sa continuous nya akong tuturuan kung makakaya kong akayin ang motor at itayo ang motor mag-isa.. (using the center jack, dunno kung jack ang tawag don or stand, yung ginagamit para matayo ang motor alone.)

Aba, after our session, halos hindi ako makagulapay, ang bigat, sakit sa katawan.. para akong narape ng sampung beses.. sa liit ba naman ng braso ko tas, itatayo ko mag-isa yun.. yay.

So that’s the end of the session, hindi na nasundan yun. But when I got my licence pinalagyan ko na talaga ng restriction 1 un (for motorcycles) if in case, makapag-aral ulit ako.

And this day… Nagamit ko yata ang mga tinuro sa akin.. Meron kase sa office na mga motorcycles, used for site survey.. But I never used it pag ako nagsusurvey, kase car pinapagamit nila sa akin…hahahahahahah. Ayan tuloy dina ko pinagsusurvey..

When I got to the office this morning, naabutan ko pa ang mga engineers na magsusurvey for the day.. May gagamitin silang sasakyan at masyadong malayo ang mga sites para magmotor, kaya naiwan ang motor sa office. Then kuya dong asked me if I can drive the motorcycle home (magkapitbahay lang kami kase). I was half kidding, at hindi ko talaga sure na madadala ko yun.. hindi pa ako nakapagdrive ng motor, sa loob lang ng compound namin.. Pero nag yes pa rin ako.. So naiwan ang motor sa akin..

Time na ng uwian, kinakabahan na ako.. kaya ko ba?? My gosh.. parang may naghahabulang daga na sa dibdib ko.. kaya ko ba talaga?

Nasa car park na ako, no turning back na ito, alangan namang iwan ko na lang ito dun.. start… ayaw mag start… nakasampung pagpastart yata ako.. ang mga daga, sinamahan na ng pusa..nangalabog ang dibdib ko..

Ok nagstart na, first gear (ganon din ba tawag pag motor?) Naalala ko, nun tinuturuan ako ni bro, nilalagay nya sa 3rd para hindi mabigla ang hatak.. pero hindi sya pumapasok sa 3rd, first lang.. Ok, subok, brrrommm, waaahhh, humarurot, halos hindi ko na macontrol, muntik na.. whew! Di ko talaga kaya, tawag ako kay kuya dong, “hindi ko kayang iuwi, iwan ko na lang kaya dito?” Tawa naman sya sa akin, “sige iwan mo na lang”…

Balik ako, pero at the back of my mind, kaya mo yan Raz…parang andun yun urge.. And I love adventure and risk.. Mas naiisip ko ang risk, mas gusto kong gawin.. dare para sa sarili ko.. Parang pag hindi ko nakaya, I’m a looser..

Dahil nagpupumilit ang utak ko na kaya ko, try ko kung papasok sa 2nd, pumasok.. pinihit ang accelerator ayan… nahahandle ko na… then I decided, I’ll go.. Imagine from ayala to sta. mesa ang route ko.. Keep in mind, slowly but surely, wag mabilis at wag ng sisingit.. when I was driving along ayala, I feel free, grabe ang thrill, parang gusto ko sumigaw. Ang galing, sarap ng hangin.. Sarap ng feeling…

Pero dahil medyo may pagka geographically idiot ako, medyo naligaw ako ng konti.. hehehehehe. Sarap talaga ng feeling na na accomplish mo ang isang bagay.. oooppss, wag nga pala kayo maingay sa bahay, mayayari ako..

Dinaan ko pa sa bahay nila bestfriend ko, natuto rin ako ng may back ride, kaya lang ang bigat, mas delikado.. for sure, bukas masakit ang katawan ko..

Sometimes in life, you must have enough courage to get want you want.. To accomplish something, just ignore the risk, but take note the extra precautions. Life is full of risk, take some of it… you may not get it at the first time, try it again, you might get it this time..

Party, party, party..

2007-01-17T02:20:00.000-08:00

Hindi ako makapag-update agad, nahihighblood ako sa PLDT DSL... grrrrr... laging down, kala ko wala ng mas worst sa smart bro... kung magpapa broadband kayo, try nyo globe, baka ok..

Kahit sawi kami sa nakaraan kompetisyon, walang makakapagilil para ipagdiwang ang pasko.. Ang tanong may pera pa ba ang GPS?? Wala na yatang pang party… Dahil naubos na nun nakaraan competition at sa bagong damit.. So paano na??

Still, kahit walang pera go pa rin. Hindi pwedeng natalo lang tayo e, magpapakalungkot na tayo.. Let’s paaartyyyyyyy.. wohou..

Concept: Pajama Party.
Location: Kina Jay, pero masikip don, tsaka hindi tayo makakapag ingay, kina len, masikip din don, yoko dun, mainit pa.. E di sa rooftop, lalong hindi pede, hindi tayo makakapag-ingay. Ok fine, e di sa clubhouse, nyeh, may bayad, tsaka walang privacy, dinadaan ng mga taong galing parking yun e. Pero clubhouse pa rin pinaka ok, kahit hanggang anong oras pede, at higit sa lahat pedeng mag-ingay at hindi masikip. E pano ang privacy, gawan na lang ng paraan..
Solution: para walang bayad, si kuya nel ang nakipag negotiate sa kinukuhanan ng permit; (ok na, walang bayad). Privacy: lahat magdadala ng kurtina… problem solved.. Let’s party…..
Food: Finger Foods. Lahat ng section may naka assign na food. No problem.
Drinks: May mga magdodonate ng wines, at ang iba ay ambag ambag na lang para sa water and softdrinks. All set..

Mukha bang naghihirap kami?? :)

Kainan na....

Games, games games... Bakit ba ako nakaganyan?

Tulog na tayo...

Awards... Kanya kanyang kawirduhan..

Modelo ng vodka.. :)

Sobrang enjoy talaga ang party na ito. For three years, ngayon lang naging ganito ka ayos at kasaya, kahit nagkakapikunan sa pag prepare..

Then...

2007-01-10T13:24:00.000-08:00

New year na pero pang 2006 pa rin ang post ko, hehehehehe. Wala lang since parang hindi nagpasko sa bahay ko, pede pa rin siguro..

After those sad moments during the competition, well I have to get rid of it.. Thanks to clark ang lana, nalibang ako ng husto, hindi lang naaliw, naadik na rin.. hehehehehe. Na hook ako ng sobra sa smallville, dati nakikihiram lang ako ng DVD sa officemate ko, ngayon bumili na ako..hehehehe.

Dati isa akong yagit na squatter sa room ni kuya nel, nakikinood pag wala sya at pag dumating na sya, nakikiusap ako na makinood.. may TV kase sa room nya and DVD player… ako, tanging PC ko lang, kaya lang walang DVD sa pc ko..waaahhh.. Ako lang dito sa bahay ang walang TV sa room. (kawawa naman)

Ayaw ko kaseng ilagay sa room ko yung TV sa baba kase I don’t have a lot of space. San ko naman isisiksik dito yun? And I don’t watch TV; I don’t have time for it. Pero minsan gusto kong bitbitin sa kwarto ko at pagkasyahin, kaya lang ano naman ang gagawin ko sa TV? Wala na kaming cable, wala rin akong DVD, kakasikip lang.

Since walang gumagamit ng TV sa baba, nakita ko na lang nasa harap na ng pinto namin.. waaahh, balak itapon ni kuya arnan… whhhaaaatt? Ok lang sya, aba parang pinupulot lang ang TV sa kalye ah.. Topak kase yun, pag hindi ginagamit, gusto tapon, ayaw ng masikip.. kulang na nga lang itapon na pati sala namin.. huh! KAla siguro nya sira na yung TV, ah ewan ko sa kanya.

Naisipan naman ni kuya arnan ngayon na magpakabit na ulit ng cable, nasangkot tuloy ako.. syempre share share ng bill.. kaya ayan, napilitan akong iakyat ang TV… Useless pa rin ang TV, nakikinood pa rin ako ng smallville sa kabilang room, naawa siguro si kuya arnan, kaya niregaluhan nya ako ng DVD player… huwaaaaawwww… Finally, makakanood na rin ako ng smallville ng walang hassle at may pakinabang na ang TV ko. Ang masaklap, darating na ang bill ng cable, di ko pa napapakinabangan, nakakalimutan ko kaseng bumili ng splitter (ssshhhhh).

Kaya ngayon, walang tulugan, kahit may work kinabukasan nood pa rin, nakakaadik… (kaya rin pala hindi ako makapagpost, kakanood ng smallville, hehehehehehe)

*******

Some of our pics during the competition.. kakapagod ito.. :)

At vivere suites.. (Elimination)

At UST.. Finals...

Vivere Suites finals... (Judge si Jed Madela cute pala yun, and superb ang boses galing)

So what happened…??

2007-01-05T02:13:00.000-08:00

It’s been a long time since I last visit my blog. Busy I guess or maybe I’m kinda lonely kaya nagpapakabusy..

Pero busy talaga ako. Hehehe.

Sad maybe because, things don’t fall in their respective places. After the competition, nagmuni muni talaga ako. I never thought it could be this hard, just for me. I seek for an answer, bakit hindi ngayon? Bakit hindi namin nakuha ang title ngayon? I need it now, because I’m really not sure if I still be at the group next year for another battle. And besides, we have an upcoming major concert; of course we need a concrete title for it.

But then I realized, siguro hindi pa time. No matter how hard you pray, how eager you are, minsan talaga hindi Nya ibibigay. I guess the group needs to fall hard, feel the pain of losing before we attain what we wanted. Mas masarap daw kase, pag naramdaman mo muna ang pain. We need to be broken and down, so the group will be whole again, stronger and unbeatable.

On a brighter side, it’s really nice to compete.. The best ang mga pangyayari. GPS is a really young group, 3 years pa lang kami, ang kalaban namin, 10 years and above, well experienced na talaga, beterano kung baga.. Kami ang mga bagong salta, mga rookie.

3 years na kaming nagcocompete. 2004 una kaming sumabak sa labanan, ang lakas pa ng loob namin, konti pa lang kami, pero go pa rin… 13 pa lang kaming singers nun. Sobrang hina pa naming kumanta. Take note, contest na namin, hindi ko pa kabisado ang lyrics ng kakantahin.. waaah, at ang ibang singers ay ganon din.. Sobrang bago, ang aim lang namin nun first time ay makaexperience. Yun ang una naming pagkatalo, no hard feelings, hindi masakit, kase we know where we stand.. It’s just for fun..

2nd time around.. Pinaghandaan talaga, sobrang disiplina sa sarili.. No hanging out late, kase mapupuyat, nakaksira ng boses, walang ice tea, juice at kung anu-ano pang matatamis.. vocalization araw araw.. our piece was arranged by our conductor, at lumaban kami as one big family.. Under dog pa rin kami, kase hindi kami kilala, nagpapakilala pa lang.. And take note, kahit tulog kabisado ko ang lyrics at tono. And we made it that far, nagkapangalan, hindi man kami nag champion sa finals, pero nakilala kami na choir na hindi basta basta.. Masaya, pero sa isang competition narealize naming na mas may magagaling pa talaga.

This is our third time, pinaghandaan din naming to, kase alam na namin ang mga makakalaban. Alam na namin ang mga dapat gawin.. But when we’re there, we really don’t know what happen, first competition, isa sa mga kilalang choir nandun, we perform the contest piece, almost perfect, as in the best, everybody said that. But when it comes to our choice piece, pumalpak, we rehears it well pero pumalpak.. We didn’t have any place after all.. Nakakapanghina, pero sabi nga, may bukas pa, at bukas makakaharap ulit natin sila. Kinabukasan, we did very good, hindi na pumalpak, but still we didn’t make it.
Sa bawat competition may iba ibang battle field.. Yan ang hindi namin na anticipate. Kala namin dati, ok na kung alam mo un place, dry ba ito, aircon, open air…etc., meron pa pala. It will always depend on the judges, if they want showmanship, work for choreography. Hindi lang boses ito, there’s a lot more. Dami namin natutunan ngayon, know the competion, pang masa ba ito, pang intelehente, pang show…. At least we know now.. We’re happy because we got this far, to be a finalist is a big thing already, marami pa palang magagaling na choir… marami pa talaga.. Along the way marami pang matutunan, hindi lang one sided…

Hindi pa siguro kami hinog sa ngayon, marami pa talagang dadaan na bumpy, maybe God doesn’t give us what we wanted, because He has a better plan, I know there is, maybe I can still be in the group for the next battle, only God knows… Continuous prayer na rin dapat… :)

Manood tayo...

2006-12-18T00:28:00.000-08:00

I'm inviting all of you to watch and support us on our contests on Dec. 20-22.

Dec 20: Vivere Suites at alabang (elimination 4pm)

Dec 21: Chorale Fest 'Tis Christmas at UST Medicine Auditorium (finals 7:30PM)

Dec 22: Vivere Suites at alabang (finals, hope we can make it to the finals :) )

May solicitation din kami para sa mga costumes namin, kaya kung sinong gustong magdonate, message nyo lang ako.. hehehehe.

Kinakaharap namin ang matinding pagsubok ngayon, dahil ang isang myembro namin ay may sakit sa kasalukuyan.. Sana gumaling na sya at makasama, dahil napakalaking factor pag wala sya... suicide ito, pag pinilit naming magcompete ng wala sya.. We're all praying for her...

Nga pala naging maayos naman ang result ng unang simbang gabi namin.. sabi nga ni MD:

I commend you guys for your courage and spirit. It may not be perfect as we want
it but still we did it good. Kudos! Let's keep it up!

Dumaan lang... napepressure ako...

2006-12-16T02:15:00.000-08:00

Hay naku... Medyo wala na ko time para sa blog.. I need to finish all my deadlines sa office before mag Dec. 20, kase magleleave ako ng 20-22 (3 days yun), sana maapprove..

Gabi gabi kami nagrerehearsal para sa competition, grabeng nakakapagod, kase late na kami natatapos.. wala ng tulugan to..

At mamya ay simula na ng simbang gabi, naimbitahan ang choir namin ng isang kaibigang pari na kumanta sa parokya nila. Kaya heto, 1am na kami natapos ng rehearsal para sa kakantahin sa simbang gabi.. Sa kasamaang palad nagkasakit ang isang soprano na gumagawa ng obligato, unfortunately sa akin ipinagawa... waaahhhh.. nakakapressure. Ayoko ng ganito, ok sa akin yun kung medyo may isang araw pa... waaahhh.. kaya heto, nag-aaral ng cd kahit 2am na, 3am ang kita kitas.. waaahhh..

Ang nakakaasar pa hindi ko marehears ng maayos, kase hindi ako makakanta, baka batuhin ako ng kapit bahay sa ingay... hayayay...

Maging maayos sana ang lahat....

Weirdo, I don’t think so..

2006-12-07T01:43:00.000-08:00

Medyo mahaba na naman ang vacation ko, and it’s so scary. Sometimes I’m crying to death because of too much work, now I have a lot of free time, and when I have a lot of free time, for sure the next thing is going to be hard.

Right now, we have a choice; we can work at home, on call, you can report to office anytime you want, it’s because we’re not that loaded as of now. I choose to stay at home, it’s convenient for the broke like me.. (hehehe) So bahay ko, office ko. I can move freely, but if there’s a deadline, naku, feels like I’m still at the office rushing. Kanina, I wasn’t able to eat lunch on time, because I have to rush things.. Maya’t maya tumutunog ang telepono.

Well too much for that, I’ve been thinking if I’m really nuts. My close friends, always tell me that I’m crazy, but it’s hard to believe.. I’m NOT. My friend Mia, once said that I’m crazy because I’m accessing my computer at 5am, yes, I’m doing that for the longest time. So what?? I’m doing that, kase nun time na nakadial up pa ako, it’s free time pag ganong oras, so kahit antok na antok pa ako, I don’t care, as long as I can have internet connection for free, wala pang hassle sa phone.. (hindi pa uso sa akin ang blog that time.) And I always told her not to send me forwarded messages in my mails, gusto ko yung wala lang.. and she told me I’m really nuts.. whew!

I don’t know, I’m an addict I guess, with my computer. It’s my routine before, I’m going to sleep at 12midnight and wake up at 3am for internet. Well, I guess this is my comfort zone, marami kong nagagawa in front of my PC, sometimes I caught myself just starring at my monitor..

When I don’t have work, and I don’t have any plans to go out (mall, movies, hang out, dinner), just look at my room, I’m there in front of my PC. Sometimes I forgot to taka a bath (hahahaha). Mia would shout in the drive way to come over, and I would realize, hindi pa ako naliligo, naaliw na naman sa computer. Of course she won’t wait for me, she knows, kung gano ako katagal maligo. Sometimes she doesn’t have a choice, naawa rin sa akin, she’ll pull me on my chair and throw me towel.. Hahahahaha.

My bestfriend always yelled at me when she came here, and see me in front of the computer, she yells because she knows, I haven’t eaten yet. And she would check at night if I’m using the internet, sasabihin non, puyat na naman ako. The last thing I know, we’re arguing about it.

Even my brother would knock at my door, and say, hey maawa ka sa mata mo, lumuluwa na.. (syempre excited ako nun nagshift na ako to broadband). So what more now, na nauso ang blogging sa akin at unlimited pa account ko sa internet at mabilis? Figure out guys… :)

So guys, Am I nuts?

Mukha bang crazy??

Sad but eventually happy (part 2)

2006-12-04T01:03:00.000-08:00

Ang dami kong naisip na dahilan kung bakit hindi kami na kapasok, siguro kase, may taong masama ang loob sa choir, basta hindi kami as one nagcompete, napakalaking factor nito sa group.

Nakakalungkot isipin na may taong galit na galit syo, na hindi mo alam. Yung sa halip na susuportahan ka, hihilahin ka sa baba.. Inggitan and all.. Nakakalungkot.

Before the competition, we took the exam, individual singing, kase yun first competition, maximum of 15 members, 22 kami lahat, so you better perform well during exam kung gusto mong makasama. I did pretty well sa exam, and I landed on top 6. 100% pasok ako. Hindi maiiwasan na may maiiwan na members, but all the members na naiwan, naintindihan nila and they are very supportive except for this one person.

I don’t know why she’s so mad at me because I was one of the selected performers. Lahat na yata ng masasakit na salita sinabi nya sa akin, (habang nakatalikod ako) wala naman akong ginagawa sa kanya. It’s the decision of the Musical Director not mine. And besides, pangit ang result ng exam nya, kahit i-review pa sa video. Maikli ang pasensya ko pero somehow mahaba pa rin, I just keep quite, sige bahala kang magmaktol dyan, ang nakakaasar pa pag nadyan ako, hindi naman nya ako inaaway.. isang malaking Plastic. It really affect the group and somehow naapektuhan ako. Nalulungkot ako na parang pinipray pa nya na hindi ko ma hit yun part ko sa ending. Hindi naman ako ang mapapahiya pag hindi ko nagawa yun, GPS ang mapapahiya. Pero I understand medyo maluwag kase ang isang turnilyo nun kaya hindi ko na pinapatulan. And besides, hindi ko dati part yun, kumbaga na elevate lang ako, tas ako na yung taga birit sa last part, meron kase dating gumagawa nun, lyric soprano ito, magaling.. galit na galit din sya dati don, no wonder galit sya sa akin ngayon.

At dahil sa mga ganyang asal, muntik na i-cancel ng MD ang upcoming competitions. Nawindang na naman kaming lahat.. Hay, sayang ang ipinatahing damit. Isa pang nakakalungkot, hindi kami OK ng bestfriend ko (parehas kaming nasa choir)

Kaya heto, dumating ang Tuesday, walang tawag.. Lahat ng members, halos walang gana, pati kanya kanyang trabaho, affected. And we’ve heard tinawagan na ang isang choir. Wala na talagang pag-asa. Wednesday, hindi na kami nakatiis ng bestfriend ko, kinuha namin ang number ng PREX, para matahimik na kami at wala ng what if at matigil na rin kami kaka hope, kung hindi talaga pumasok, tatanggapin namin. Finally we phoned PREX. Kunwari friend kami ng GPS. Ask namin kung nakapasok ang GPS, tawag daw kami after 10min, coconfirm pa nya sa list.

Feeling ko isang taon ang 10minuto, hindi na kami mapalagay, sumapit ang 10minutes.. “ah GPS ba, nasa list kayo, makukuha nyo ang contest piece on Dec.10”. Pagkababa na pagkababa ng phone, as in sigawan talaga kami……… waaahhh…tumambling tambling pa kami sa kama, na parang mga walang muang sa mundo na nagsisisigaw. hindi lang pala naasikaso… Nak ng pating naman oo, wooooooooooooooooohhh, pasok kami. LAhat ng mimyembre nabuhayan, txt dito txt doon, para sa good news.. Hay, God is good. Sabi nga ng isang member na optimistic, hangga't hindi dumarating ang dec. 10, pasok pa rin tayo, kase ang distribution ng contest piece for the finals ay dec. 10.

Kaya heto, sa kabila ng mga problema, may reason pa rin ako para maging masaya. Kaya ngayon puspusan na naman ang aming pag-eensayo. Ang haba ng entry na ito, isa pa palang reason to be happy, naka DSL na ako sa house, goodbye dial-up.. yahoooooooo… and finally, ok na kami ni bessy.. wehehehehehe.

Sad but eventually happy (part 1)

2006-12-02T02:47:00.000-08:00

Kakapagod ang competition. We’ve been a competing choir for two years now. We already won the Himig Pasko last year, district division and land in First Place on the Final Night. And here we go again, Christmas season is approaching kaya heto kami at naghahanap na naman ng competition, at pinaghahandaan ang pagbabalik. We need to have a title this year, and we are all excited with high spirit. Sabi ko nga dati mataas ang pangarap namin, we wanted to compete globally..hehehehe.

First competion, at starmall last Sunday, unfortunately we didn’t have any place. But that’s ok, we know that the competition was not that… “you know” judges were not a musician in the first place. Even the other choir, ang mahigpit naming kalaban, at kilalang choir na magaling ay hindi rin nanalo kahit anong place.. hahaha.

Then ang pinakaabangan ang audition, mas prestigious ang contest na ito, kaya talagang pinaghandaan namin.. Winners will get a recording and cash, whouh! Abot abot ang aking kaba, dahil may part ako sa kanta na “bituin walang ningning”, kelangang mahits (there’s a story behind hits), whatever it takes..

Tatlo ang kakantahin namin, Christmas song (Diwa ng Pasko), mellow (Let it be me), grandioso (Bituin walang nining). Nasobrahan na yata ako ng pagod, sumabay pa ang sakit ng ulo ko… waahh, nauna kase un competition sa starmall. Kahit uminom ako ng gamot, wah effect, psychological lang yata ang pagsakit ng ulo ko. Hanggang sa dumating kami sa venue, sakit pa rin ulo ko.

At bonga ang audition naka video pa, (they used it para talagang maevaluate ng husto ang mga contestants) hay, medyo kinabahan ulit ako. After a while, simula na, sound check muna, sound check again, pero bakit parang hindi na pinutol ng conductor namin ang song, dirediretso na ito, hindi pa nakaset ang mind ko na game na, na paghahandaan ko ang ending nito, para sa high note.. my gosh, patapos na parang ayaw kong ibigay ang tono ko.. waaahh. Nagawa ko naman sya, pero at the back of my mind, game naba yun, db sound check pa lang, kase I’m not confident sa ginawa kong last note.. Sabi naman nila, perfect.. ok.

Natapos ang tatlong kanta.. Kinausap na ang conductor namin ng mga judges(I dunno kung judges sila).. Then pinaulit ulit ang “bituin..” waaahhh, I cant stand the pain.. sakit na ng ulo ko. Ulitin daw namin kase hindi nila navideo ng buo.. kinabahan na naman ako, kase I feel so tired, baka hindi ko na ma-hit ang last note.. bahala na, basta focus lang. It ended well. They say mas ok yun hit ko ng pangalawa, mas feel ko naman din yun second time. Usap-usap na naman, tatawagan daw nila kinabukasan ang lahat ng nag-audition na nakapasa. Sabi ng isang facilitator, we’ll definitely call you, wow, syempre medyo naging condifent na kami na pasok kami, and they give some pointers to improve..

Kinabukasan, ang saya ko pa bago pumasok. When I got to the office I’ve heard some bad news, nalungkot ako bigla.. Malungkot na ang buong araw, feeling ko kabikabila problema. Dumating ang gabi, wala akong narecive na txt from my brother(he’s the president of GPS) na congratulations, meaning walang nagtxt from PREX(pinag-auditionan) na nakapasok kami. Waaahh, I’m really sad, kala ko kahit papano magiging masaya ako at the end of the day, lalong bumigat ang pakiramdam ko. Wala na akong nagawa kundi ang umiyak..

But still, I’m hoping na matatawagan kami, hindi ko alam kung bakit hindi kami tatawagan, we did our best.. (to be continued)

TAGay ni Ev

2006-11-28T11:57:00.000-08:00

Of all people ako lang ang itinag ni Ev…. Sige na nga, pagbigyan..hehehehe
1. Flashing your smile to someone you don’t want to see.
`How can I do that??

2. Bringing back the feeling you’ve learned to forget.
`Huh! Masaklap yan..

3. Showing that you care.
Mahilig akong magpamper, kase gusto ko ring napapamper.. :)

4. Finding a way to mend a broken heart.
Madali lang yan.. Umiyak ka, matagal na ang isang linggo, magrereklamo na ang mga mata mo nun.. After you cried a river, aba, tama na ang pagmumukmok, enjoy life hindi lang sya ang tao sa paligid.. Go out with friends, magpakabusy.. You won’t notice, hindi mo na maalala ang number nya, na akala mo e, forever na sa utak mo..

5. Learning that you’ve been used by someone you truly love.
At least may pakinabang ka..hahahaha. tama si Ev, mas masakit yung ikaw ang nakakasakit… ayaw ko mangyari yon, hindi bale ng ako ang masaktan. There’s no easy way to break somebody’s heart.. (song yata ito)

6. saying "i love you” when you mean it and when you don’t
I don’t usually say “I love you”. I only say it when I really really really mean it.

7. Letting go of a person you’ve just learned to love.
`Why would I love someone if I’m going to let go??

8. Realizing that you love somebody you’ve just taken for granted.
awtsss… Malamang akala lang nya tinitake for granted ko sya.. hehehe

9. Realizing that you love the person you’ve just broken up with.
ang kulit naman nito.. how can you go into a relationship tapos kapag wala na dun mo lng marerealize na love mo pala?? Nyak! During the relationship ba hindi narealize na love mo pala sya?? Or maybe it’s trial and error..

10. Waiting for promises you know he/she will never keep.
Promises are made to be broken… I don’t believe in promises, just do it…

11. Loving someone who loves somebody else.
I’m using the net, kung nagbobounce ang puso, kontrolin ng net. Rule number 1, don’t fall if you know there’s no one to catch you. Aba, masakit ang mahulog, pag nahulog ka sa 4th floor at walang sumalo sa’yo, naku, ikamamatay mo.. buti kung mga 5meters lng ang kakahulugan mo, mapipilayan ka lang.. hehehehehe

12. Reminiscing the good times you shared together.
i love reminiscing… but I’m not reminiscing para pahirapan ang sarili…

13. Shielding your heart to love somebody.
I’m using the net nga e… you can always control what you feel, believe me…

14. Trying to hide what you really feel.
Naloloka na ako sa mga ito.. parehas lang ba ito ng number 13?? Magmumukha ka lang tanga… let go, enjoy the feeling, but be careful…know your boundaries..

15. Having a commitment w/ someone that you know would not last.
`why would I waste my time, if in the first place e alam kong hindi maglalast… wasting time lang yun.. If you feel something, na hindi talaga kayo, I’d rather stop it, I don’t wanna waste tym, and besides, mas masakit pag pinatagal pa.. I believe, na kapag dumating na talaga yun taong mamahalin mo at mamahalin ka, wala ka ng mararamdamang doubt.. It’s really amazing.

16. Trying to hide the tears that involuntarily fall from your eyes
Iyakin ako e… kase pag pinigil mo, malamang sa ilong naman tutulo.. mas mahirap un. hehehe.

17. Sharing the one you love w/ someone else.
yay, pang martir lang yan… binabaril ang martir sa luneta.

18. Loving a person too much.
Bakit nga ba?? When you love someone, hindi mo narerealize, nalulunod ka na pala.. Tapos nagiging blind ka na, lahat tingin mo tama kahit mali, dahil sa love.. hay

19. Giving up someone you never thought of giving up.
So sad. Kagive up give up siguro talaga un… how can you fight for someone, who’s not willing to fight for you..

20. Falling in love for the first time.
Nakakakilig, corny, magiging corny ka, promise..

21. Loving someone you haven’t seen.
huh! I don’t wanna love someone I haven’t seen.. baka madumi ang kuko sa paa, yay turn off.. bwahahahahahaha

22. Having the right love at the wrong time.
right love at the wrong time?? Baka parang blue moon ito..nyehehehe. Love is about timing, sabi ng prof ko nun college..

23. Exerting effort to make the relationship last or work.
a lot of effort, to the nth degree… but sometimes, it just don’t work, no matter how hard you try. I tried so hard and got so far but in the end it doesn’t really matter….

24. Not being appreciated when you know you've given your best
waaaaaaaaaaaaaaaaahhhhhhhhhhhhh.. I did my best, but I guess my best wasn’t good enough..

25. Taking the risk to fall in love again .
It’s a great feeling to fall in love again..

26. Hiding your relationship from someone else.
Hindi na ko high school.. ehehehe

27. Controlling your feelings to avoid hurting a friend.
kalokohan.

28. Choosing between 2 persons whom you really love.
May difference pa rin ang intensity ng love… no such thing as “parehas ko silang mahal”

29. Finding out that you can never have the person you just let go of back.
me kaparehas na ito e…

30. Seeing the person you love with someone else.
Who’s someone?? His sister? Or cousin? Hehehehehe.. I’ll go after him at uupakan ko sya, o kaya paghindi ko naabutan, puntahan ko bahay non, magdadala ako ng bato, babatuhin ko bahay nun, sabay harurot ng sasakyan.. nyahahahahahah.
If that’s the case, I’ll talk to him, I’ll let him explain, afterwards I’ll dump him.. nyehehehehe. Without trust, any relationship won’t work.

Ev, ayan ha…. Sinagutan ko na agad.. Sino kaya itatag ko??? hmmm, wag na nga lang.

somebody save me....

2006-11-27T17:37:00.000-08:00

I feel so sad...... Pero sabi ni TK panindigan ko ang pagiging JOLLY... waaaahhhhhhhh

I feel bitchy.... bitchy bitchy

2006-11-23T15:21:00.000-08:00

Feeling bitch talaga ako ngayon.. Lahat sinusungitan ko. Sa sobrang inis ko dito sa office, waahh, nasigawan ko sila.. Nakakainis na kase, ako na nga lahat, walang gustong tumulong, pag hindi mo ginawa, lagot ka.. waaahh.. That’s the disadvantage ng ikaw ang lang ang nakakaalam ng isang bagay.. Tinotoxic nila ako.. huhuhuhu

Wala na nga maitulong, nag iingay pa, ginawang internet café ang office… At ng magalit na ako at napuno at lumabas ang pagkamaldita ko, ayan nananhimik silang lahat..

And aside from it, we have a big fight pa ng bestfriend ko, bitch talaga ako..hehehehe. pero hindi ko kasalanan yun..

Buti na lang I have a new hair… pero mukaha pa ring maldita..

Siguro ang pagiging maldita ko ay cause ng aking mothly period.. Pati pala si sir sinusungitan ko.. well, kahit walang period sinusungitan ko pa rin sya, ang kulit e…

Home Sweet Home

2006-11-15T00:04:00.000-08:00

It’s been a while since I came home, more than 1year I guess. Nakakamiss din umuwi. I leave this house when I have to study here in manila for my college education.

Sa paglipas ng panahon, ang dami na ring nabago sa bahay na ito, it really proves that everything’s changes. Everything should fade. Napakaraming memories sa bahay na ito, na napakasarap balik balikan.

Hindi na ganyan ang view ng bahay namin ngayon, nagkaroon na ng bahay sa vacant lot sa left side, medyo natabunan yung side ng bahay namin. So, we need to change the location of the front door, 3 steps away na lang sya sa gate. Yung terrace na putol, extended na sya papuntang left side. Ang bubong na nasa baba ng aircon room, nagging concrete na sya, terrace din ang dating. At pagpasok mo sa gate, ang daming kung anu-anong halaman ang makikita mo.

Mahilig kase si nanay sa mga halaman, pati ako pinoforce na maghalaman, ngek! E hindi ko naman hilig ito. Ang tatay ko rin mahilig sa halaman, tinitrim nya lagi yun mga yellow tops sa harap ng bahay.

Nung bata pa ako, mahilig akong gumawa ng paper boat, tapos pag-umuulan lalaruin ko dun sa may kanal.. Magtatago pa ako kina tatay, kase pagagalitan nila ako, pag nakitang naglalaro sa kanal.

Yung room na may aircon, jan ako natutulog sa hapon nun bata pa ako katabi ko si tatay. (Pero wala pa fating aircon dyan). Kase hindi pwedeng hindi ako matutulog sa hapon, kaya binabantayan nya ako. Inggit na inggit ako sa mga kalaro ko kase naririnig ko na silang nagtatakbuhan sa kalye. Ang ginagawa ko, kunwari nakatulog na ko, guguluhin ko buhok ko tas lalagyan ko ng laway un pisngi ko, o db ang galing ng drama.. hahahaha. Ewan ko ba bakit gustong gusto ng mga batang maglaro sa katanghalian.

Madalas din kaming tumambay sa may terrace, wala pa dating bakal at semento yun, kaya medyo nakakatakot. Kaya patakas lang kami kung magpunta don. Ang masaklap, may sumbongera kaming kapitbahay, matandang babae, pag nakita kami don, pagdating nila tatay sa hapon magsusumbong na yun, “yung mga anak mo nagpupunta sa terrace”, e di papagalitan na kami, kase nga raw baka mahulog kami..

Sa likod bahay naman, yung nakikita nyong puno ng mangga, pinupuntirya namin yan pag summer. Ang dami kase ng bunga, kaya pag wala akong magawa, magbibitbit ako ng mga bato sa kwarto ko kasama ang pinsan ko, hahakot kami ng maraming bato, tas hahagisin namin ang mga mangga. Maganda dun, kase hindi makikita ng may ari ng mangga. Hahahahahaha.

Pero, ng mahuli kami ng lola ko, lagot. Galit na galit sa akin, masama daw yun. Pagnanakaw na daw ang tawag don, walanjo, nasintensyahan ang batang paslit. Kesyo hindi raw kami pinalaki ng ganon, matututo daw kaming magnakaw, naku napakahabang litanya. Kaya pag manghahagis ulit kami ng mangga, sinisigurado ko na hindi nya kami makikita. HAhahahaha.

Napakarami pang memories sa bahay na ito, sarap balikbalikan..

Maldita but kind

2006-11-11T02:27:00.000-08:00

Yesterday, I texted one of my friends in SPI (my previous company), just to say “hi, naalala kita, remember when we want to restart the server, we just shout and say, 1023 magrereboot po.” Nakakatuwang alalahanin, kase sometimes, we just don't inform everybody, kaya ayan nawawalan sila ng connection bigla, tas away na yan, away lambing. J

But after awhile, I didn’t receive a reply from her.. “malamang busy” or wala lang dating yung txt ko. When I was on my way home, I receive a message from her saying, “raz miss na kita”. Whoaw, touch naman ako, pero parang may something sa message nya.. parang malungkot. Text text pa rin kami, hanggan sa sabi nya “Naiyak ako kase nalala kita”. What?? Para bang nakakalungkot mga moments naming together.. She texted again, “I missed the happy moments that we share”, so lalong lumakas ang hinala ko na there’s something wrong.. We exchanged messages, at yun may problema nga ang lola.

Before she replied to my text, I was in a state of digging, trying to find an answer, answer sa tanong na “Masyado na ba akong maldita sa mga nakakarami?

Why do I ask such question? Because people around me seems to hate me.
Check this out, one of my dear friend says I’m not kind… (her testi for me sa friendster)

“can’t say she’s kind…she’s not…she won’t put cream on her words so it
will look delicious she’ll bluntly tell me what she needs to say… maybe just when it concerns me… maybe she’s kinder to others. But she cooks for me, when I need to be fed, haven’t eaten for a day (she says I might be anorexic!),
w/ herfresh off d kitchen food i.e.eggs, noodles & corned beef! She’s just a
phonecall away, when Charmie & I need food early in the morning, she’ll hike-up
4floors with a set of breakfast. She accompanies me anywhere I wishes. She has
ready cash when I run out of it during shopping, she’s ready to lend
me anything..name it! When she knows I’m sick, she’ll come with free samples
of medicine (maybe her brother obliged her). Alright! Maybe she’s kind!”
Maybe people hates me because of those highlighted words, ako kase yung tipong nagsasabi ng reality… reality bites, kaya siguro ganon.. Ako yung tipong, always looking for the other side, mahilig akong magcounter flow, hindi basta basta sumasang ayon… ipinaglalaban kung ano yung alam kong tama.. Kaya marami ang nawawala sa tamang direksyon ang naaasar sa akin.. hehehehe.

But, when I receive those txt messages from my friend, kahit pala papano, I’ve touch someone’s life.. yung pagnaisip ako e, hindi “maldita un e” ang papasok sa isip…kundi “ok yang si raz”. Ang sarap isipin how you touched someones life na hindi mo alam..

Well, I don’t want to please everybody, totoo lang talaga siguro ako.. hehehehe

Exam exam exam

2006-11-08T10:39:00.000-08:00

Napakabilis ng panahon, exam na naman.. Sa mga hindi nakakaalam, ito ay ginagawa quarterly, para mapag-alam kung sino ang patanga tanga at hindi nakakaaman ng tono at hindi nakakaalam ng pinag gagagawa nila sa buhay. hahahaha..

Dalawang kategorya ang exam, may individual singing at may quartet.. Ang lupit no, 2years na naming ginagawa to, pero nakakakaba pa rin, nakakatuwa at nakakaasar pa minsan. Pero sobrang malupit ngayon, hightech na.. Pag mag-eexam ka, nakavideo ka pa.. astig. E di lalong madadagdagan ang pag-aagam agam mo, hindi lang tono ang iisipin mo pati ang itsura mo.. Ano ba naman kase naisipan ng conductor at kelangan pang i-video.. Siguro kase, rich kid ang GPS, hahahahaha..

Sa pamamaarang ito, aba talagang mapipilitan kang mag-aral ng tono, ayaw mo naman sigurong magmukhang abnormal at katawa tawa sa harap ng marami. Kaya ang bawat member kanya kanyang aral. Kahit nasa trabaho, nag-aaral pa rin. Nakakahiya naman kaseng hindi mag-aral no, kase may provided na ngang cd db.

Sa individual, susubukin kung gaano mo kaalam ang tono mo, wala ka nga namang kasabay kaya, pag hindi mo alam... huli ka. Mahirap din minsan, kase may tunog kang hinihanap, guide mo sa pick-up. Parang ang dali, pero marami parin ang windang.
At ang masaya ay ang quartet, apat kayong kakanta, kaya nga quartet.. Ang masaklap dito, kahit alam na alam mo ang tono pag ang ka jamming mo ay patanga tanga, ay naku patay na ang tonong pinaghirapan mong kabisaduhan na halos hindi ka na matulog. Dito naman i-tetest ang tatag mo. Kaya mo bang makasurvive??

Ang kelangan dito ay team work. Paano ka naman makakasurvive kung ang kasabay mo e, may lakad pa, yung tipong nagmamadali.. o kaya naman ay naghahanap ng kanyang sarili.. parang bang nawawala sya na hindi mo malaman, in other words nawala sa tono.. o kaya naman biglang sisigaw na parang naposses, o db kawindang windang un.. Bilib ako sa makakasurvive sa ganitong sitwasyon. Isang class S na super scian siguro yun.. Malas mo pag naranasan mo ang ganyan. KAse bunutan ang labanan dito. Hindi ka naman pwedeng mamili ng gusto mo ka quartet.

Pag nawindang ka, wala ka ng magagawa kundi ang magmukmok, yan e kung masyado mong kinareer ang exam. Kaya ang chance mo na lang e mag-ulit, pero kapag nag-ulit ka, magdasal ka na, na sana pagpalain ang mga nabunot mo..

Eto lang masasabi ko, hindi ko alam kung may class S nga, pero marami pa rin ang nakakasurvive kahit malulupit ang kaquartet mo.. magagaling rin naman kahit papaano ang GPS.. hahahahahaha. Ang hirap ng "Ave Maria" infairness... saludo ako sa mga nilalalng na nakasurvive sa awiting ito.. Bonus na siguro ang "papuri sa dyos" pero naman, pag walang sa wisyo ang kaquartet mo, hindi mo makakanta ng matino to at baka isumpa mo ang kaquartet mo :)

Nakalimutan ko sa quartet, dalawang boses ang ginigrade-dan.. kaya sa mga panabla, wag kayong mansabutahe... hehehehehe. Nung nagina panabla ako, hindi ko sinasadyang manabutahe.. nyahahahahahahahaha

Busy days

2006-11-02T22:30:00.000-08:00

I’ve been so busy this past few weeks. Makikita nyo naman sa picture ang tambak ng folder at papel sa table ko.. isa lang yan sa mga ginagawa ko dito sa office. Tinanong ni melai sa akin kung ano raw ba ang work ko.

Ano nga ba, part time engineer, part time singer at minsan part time bum... hehehehehe.

Sa pagiging part time engineer muna tayo. I’m working with a new established company, isang consulting and contracting company, (telecoms). Sa vendor kami nakikipagdeal like ericsson, eci atbp, then sila ang nagbebenta sa smart, globe and sun. So basically, contractor kami, we do installations and plannings. Para mag ka idea kayo, eto ang ginagawa ko kapag nasa field ayan ang pics. Taga hila ng lubid.. hehehehehe. Installation ng transmission (microwave), I also do commissioning and configuration ng mga radiong iniinstall. Nagsusurvey ng mga possible na tatayuan ng network..
Hatak pa.....

Transmission project

Kapag nasa ofis, heto naman ang ginagawa ko...

Planning and everything. Pagkatapos magsurvey, planning naman, kaso noong mga nakaraang araw, lahat yata trabaho ko. Kung baga sa bonaketch e all around. Assign ako sa planning, tipong mag-iisip ka kung anung tower gagamitin, microwave antenna size at kung anu-ano pa. Ang masaklap, gagawin ko rin ang malupit na tssr (technical survey summary report). Ay sus, nakakatoxic ito.

Sabay sabay lahat yun, biglang tatawag mga client, gawin mo to, design mo to (from transmiision design department), tapos maya maya tatawag ulit ang client, (from Installation engineering naman) "Asan na ang tssr??”. Tatawag client ulit from radio network design,.... aba naman, lahat ng department ng client sakop ko na.. sana lang hindi ako machine, tapos pagagalitan ka ng client kase ang tagal daw.. Kung pwede mo lang sabihin na “ako lang po ang gumagawa ng lahat…huhuhuhuhuh.” Ako lang kase yung gumagawa ng tssr, nakaleave kase yung isa kong boss, tapos isa rin lang gumagawa ng autocadd..

Pambihira talaga, kaya kapag nagring ang phone, waaaahhhh, mapapamura ka na lang. Ang masaklap nun, kapag ayaw kausapin ng boss ko, e di sa akin ipapasa, ako ang mararatrat.. nakakapraning talaga..

Minsan, inaabot na kami ng umaga dito, dahil sa commitment na kelangang ipasa.

Kaya ang pagiging part time singer ko affected. Heto naman ginagawa ko pag wala sa trabaho..

Hindi kami church choir lang, sabi ng musical director namin, meaning may ipagmamalaki. Malapit na naman ang December kaya hectic ang sked, sumasali kase kami sa mga big contests and aim naming magcompete sa ibang bansa, o db taas ng pangarap. (ang ibang detalye ay sa ibang post na hehehe).

At minsan, nagiging bum din, sakit sa ulo pag walang magawa.. kaya ganito na lang --> click

Nagliliwaliw

2006-10-26T16:10:00.000-07:00

What?! Oh dear..

Conservative party. :)

Medyo hindi conservative..

Walang kamuang-muang. Inosente po ako.

Ayoko ng matulog..

Naghahanda pa ako ng mga new post, gusto ko lang i-post ang mga pics ko.. hehehehehehe. ipaglaladlaran ko ulit ang pagmumukha ko.. (sasabihin na naman ni Tk, binabandera ko pagmumukaha ko.. Mana mana lang yan.. nyahahahahaha)

Unloaded

2006-10-26T12:45:00.000-07:00

Nyahahahaha, sa wakas... no rush, no pressure, no phone calls, no papers, no client to deal with, no planning... wohou.

Sasamantalahin ko na ito habang walang nangungulit, back to blogging.. Kakamiss din ito, yung tipong may connection ka sa internet pero hindi mo magawang sumilip man lang sa bahay mo. Ang sarap ng feeling, pero hindi pa kami tapos, marami lang pending.. hehehehehehe.

Absent pa ang mga boss ngayon, kaya ako ang senior partner ngayon.. bwehehehehehe. Maaga ako makakauw, kahit late pasok, makakakain na rin ako ng tama, at higit sa lahat makakaharap na sa salamin para magsuklay.. parang roller coaster ang buhay ko nun mga nagdaan araw.. ikwekwento ko na lang ito sa susunod na post para marami akong post.. hehehehe..

What time is it???

2006-10-19T13:31:00.000-07:00

tons of work....... Hindi na ko makapagblog waaaahhh... pasilip silip na lang.

I'll ba back soon....

Six feet from the edge..........

2006-10-06T03:01:00.000-07:00

Supposed to be, I’ll post something lighter..something happy.. Kase syempre I celebrated my birthday last week, pero next tym ko na ikwekwento yun. This time parang gusto kong mag-emote.. hehehe

I was convinced by my friend gerrycho to visit his blog site, pero bago nangyari yun, katakut-takot na pangungulit muna ang inabot ko sa kanya.. Yung tipong pag-online sya, wala syan ibang imemessage sa akin kundi ang site address nya.. Sus, lagi ko sinasabi, ano na namang kaartehan yan?

One time, I was really bored at the office, and I remembered his site blog. “hmm, matingnan nga”. Sundenly, I don’t know how to stop reading.. Akalin mo yun, si gerbs, napakaraming kadramahan sa buhay.. I thought ako lang ang maraming kadramahan sa buhay, hindi pala ako nag-iisa.

Sobrang nakakarelate ako sa kanya, sa lahat ng depression moment, sa career, everything. And I realized, wow, buti pa si gerbs, nailalabas nya ang lahat lahat ng kadramahan nya. Bigla akong naiingit, kase I never had courage to tell someone, kahit bestfriend ko pa, yung mga frustrations ko. Medyo mahirap, kase nakakalungkot.

So, na enganyo akong gumawa ng blog, basically to voice out my frustrations and everything that is bothering me..Ako kase yung tipo ng taong, medyo strong ang personality, parang walang problema, always energetic and happy, Ewan ko ba, basta ayokong nakikita ako ng iba na weak,… siguro that’s why I really have a hard time na ilabas ang mga frustration ko. Growing up with a family that has a high expectations, good family background, aba nakakatakot magkamali at mabigo..

(nyah! Nagbrownout…. Yoko na ulitin ang mga natype ko.. haba nun.. huhuhuh, saka na nga ako mag-eemot, yoko ng ganitong feeling, nilalamon ako ng kalungkutan)

Nalulungkot talaga ako………..

Not again..

2006-09-23T14:44:00.000-07:00

Alas sais y medya pa lang ng umaga, nakikipagsapalaran na ako sa kalye, kasama ang aking kaibigan. She’s a bit pressured kase flight na nya ng 11am, and she still has to pick-up her ticket at makati. Nagkataon pa namang nasira ang aircon ni esme (short for Esmeralda, name ng sasakyan namin).

Punta don punta rito, wala pa naman akong matinong tulog. Pagkabalik sa bahay ng alas otso ng umaga, aba ang kaibigan ko noon pa lang titinbang timbangin ang mga dadalhin. Susme, inabot kami ng isang oras at kalahati kakatimbang, baka kase mag-excess. Ewan ko ba kung bakit hindi pa kagabi ginawa.

Alas nwebe y medya, ng umalis kami ng bahay, at kelangan nasa makati kami ng 10am for the ticket. Ngak, goodluck sa akin.. Ayan at pinagpapawisan na ako, dahil sa pressure na malate kami sa 10am, ayan pa ang traffic. Ok na sana kung traffic lang, pare parehas pa kaming geographically idiot.

Ay sus, hayan ang mapa, pakitingin na lang kung saan ang thai airways. Ang matindi hindi pa marunong magbasa ng map si mia, ay sus talaga. Ako, alam ko pagnasa ayala na, kaso hindi ko kabisado ang mga one way na daan. Delikado, mahigpit pa naman sa makati..

Eventually, napagtanto namin kung saan dadaan, unang disgrasya, dahil sa patingin tingin ako sa mga landmarks, baka kase makalampas kami, hindi na ko nakafocus sa pagddrive, biglang BLAG!!!, ooooooooopppss, ano yun?? Darn, may taong nagbukas ng pinto ng sasakyan na nasagi ko, pero parang walang nangyari, diretcho lang ako, kala ko nasagi lang ang kamay. Sa wakas nakarating din kami sa patutunguhan, pagkatapos kong magpark, tiningnan ko ang passenger side, nak ng teteng, may gasgas si esme.

Nakakaasar talaga. Lalo akong pinagpawisan, malalagot ako sa kuya ko. Habang, kumukuha ng ticket si mia, pinag-aral na namin ni ate yvel ang map at kung saan kami daan, papuntang airport. Ayan, makati ave, then edsa na lang.

Ok, makati ave, pero san na tayo? Kaliwa, kanan? One way yata? Kelangan sa kabilang lane, ok… Sige, hanap na lang tayo ng U-turn.. sige, kaliwa ka jan?? broooommm,, ooops, orange na ang stop light, no choice na ako, kung hindi ang ideretso, kase mabilis ang takbo ko, hihinto lang sa gitna.

Pagkalampas ko, ayan na ang mga nakayellow, kumakaway.. pakers talaga.. Darn! Pagminamalas ka nga naman. “hija, red na, ah” nak ng pating, anung gusto nyang gawin ko, tumigil sa gitna? Pucha talaga.. Ayan, walang nagawa ang beauty naming tatlo, kinuha ang lisensya ko.. kung kelan nagmamadali, dun naman, napakaraming abirya.

Bumaba ang mia, mayamaya bumalik sya sa sasakyan, pumasok… nagmamakaawa na kami, reckless driving daw un at kung tutubusin mo sa LTO, may fine na 2thou.. Leche talaga, ayan na negotiation na, “ano po ba ang gagawin natin?” Si mia, naglabas ng isang daan.. Hindi daw pede yun, aba maya maya pinaclose na ang windo, nga naman, baka may makakitang nangongotong sya, aba ang gusto pala limang daan.. Damn it talaga, ang kakapal ng mukha… hindi ko maatim na tingnan sya habang inaabot ang limang daan..

Kakalungkot talaga, hindi mawala sa isip ko ang mga pangyayaring yun. Hindi na nga ako nakapag-emote dahil aalis ang isa sa pinakaclose kong kaibigan, dahil sa mga mokong nay un. Kasumpa sumpa ang mga nakayellow na uniporme sa makati…

CHANGES....

2006-09-20T12:51:00.000-07:00

Monday morning, abala na naman ako sa pag-eedit ng mga kung anu-anong planning sa harap ng pc. Biglang nainip, at nagbukas ng blog. Sa aking shout box, syempre pa nakita ko si tk, lagi naman, love ako nyan e.. heheheh

"Razzrazz, gandang monday morning! ano palit ka narin ng template? tara na! heheh"

Syempre nagulat ako, aba may nakaisip na palitan ang template ko. Actually matagal ko ng balak palitan ito, pero wala akong source at time. Tapos nakita ko pa un kay Rho, bago na ang bahay, sabi ko mapapalitan ko rin ito.

Shy pa ako kay TK, baka kase marami syang ginagawa, finally nag-offer sya na tutulungan nya ako.. Huwaaaaww, bait talaga.. Since wala pa akong ginagawa, sinamantala ko ang pagkakataong walang inuutos ang boss ko..hahahaha..

Pilipili ng mga template na binigay ni tk, e ako ang taong masyadong mapili, kaya nagtagal pa. Sa wakas may nakita na akong ok.. Excited na ako, yehey, chat chat kami ni tk for some instructions.. Maya-maya, sabi nya:

"Gusto mo bigay mo na lang account mo?"

Ang bait talaga ni TK. Grabe na to... Yehey.. Actually nahihiya ako, kaya ayaw ko muna bigay, baka kase kalabisan na ito..

Kaso, biglang "Raz, punta tayong laguna", nananahimik ang mundo ko sa pagbblog, biglang inutusan ako.. Kala nga nila abalang abala ako sa work, yun pala nageedit lang ng template.. hahahaha.

Kahit kalabisan na ito, hinayaan ko na si TK na gawin ang aking bahay..

Pauwi na ko from laguna, naisip ko ano na kayang itsura ng blog ko?? Super excited naman ako, pagdating na pagdating ko sa house, kahit gutom na gutom na ako, wala akong pakialam, connect to the internet... Charannnn, bago na ang bahay ko... (dancing with glee).. Sa wakas nabago din..

Kung hindi dahil kay TK, naku, hindi mababago yan.. Kaya, THANKS TUTUBI......!!!! I owe you one.

Padagdag na lang po…

2006-09-14T01:15:00.000-07:00

“Padagdag na lang po”, that’s a famous line from a taxi driver when it’s traffic, too far, at lalong lalo na pag-umuulan.

Ate yvel and I watched movie at SM sta. mesa to unwind, hindi naming namalayan lakas na pala ng ulan sa labas. Kaya ng oras na ng pag-uwi, dahil sa umuulan, naisip na naming magtaxi. Aba, sandamakmak na tao ang nakita namin sa harap ng SM, mga nakaupo at tila ba naghihintay sa kawalan. Mayron namang ginawa ng luneta ang main entrance.. Dahil na rin siguro sa walang masakyan, kaya kung anu-anong ginagawa para hindi mainip.

Lipat naman kami ng paghihintayan, labas pasok kami ng mall para matingnan kung saan ba mas madaling sumakay. Ayan at natigil kami sa side ng mall, sa hintayan ng taxi.

Para hindi mainip, inumpisahan ko ng buksan ang M&M na binili namin sa grocery kanina.. Aba, malapit ng maubos wala pa ring taxi, pero unti-unti na ring nawawala ang mga tao. May mga kanya kanyang sundo na.

Mukhang aabutin kami ng pagsikat ng araw kung maghihintay kami don, kaya box out ang labanan.. takbo rito takbo roon, sa wakas nakasakay kami ng taxi.

Unang banat ng taxi driver “padagdag na lang po, kase baha”.. Sabi naman ng friend ko “Manong walang baha sa daraanan natin” tuturo ko ang daan.. Walang nagawa ang manong kundi ang sumunod na lang.. Hindi nagtagal, baha na nga. Ikot kami, balik sa dating lugar…

Si manong nagkakamot na ng ulo, at maya”t maya ang reklamo. Ako nagpipigil lang, dahil naiinis na ako kay manong dahil sa mga himutok nya. Maya maya, ayan na ang traffic, as in hindi na halos kumikilos ang mga sasakyan. Galit na ang manong.. Ikot na naman kami.

May nadaanan kami baha, siguro hanggang sakong, kung tutuusin nasa baha na sya at binabaybay ang baha, mga 2metro na lang at mababaw na (kabisado ko ang kalye) aba, bigla ba namang niliko at hindi raw kakayanin.. Nampucha naman o, e yung dinaanan nya same level dun sa dadaanan nya papuntang bahay.. How stupid. Si raz nagpapakabuti na, kaya pinili kong manahimik.

Ok, diretso na kami sa bahay ng friend ko, wala ng choice, natawa na lang ako, kase sa loob ng subdivision, may baha… wala ng magawa ang manong driver.. hahahahahaha. Walanjo, ang bill namin sa taxi 120.00 pucha, SM sta. mesa lang yun hanggang sa may Lourdes hospital..

Mga taxi driver nga naman, kung ayaw nila ng traffic at baha, bat pa kase bumabyahe ng umuulan? Tapos, maaasar sila. Nakakatoxic yung ganon ah, sa lahat ng ayaw ko yun maiinitin ang ulo sa traffic.. E di wag ka na lang magtrabaho kung ganon din lang. Dami dami pang reklamo, padagdag ng padagdag, kaya nga may metro. Yung iba naman pag di mo alam ang lugar, sasamantalahin na. Pagkakataon na ito. Marami talaga rin ang mapagsamantala, kaya walang kaunlaran.

My baby chloe girl

2006-09-07T01:12:00.000-07:00

(First time at home)

This is my baby chloe girl. She’s a gift from my bro, when I passed the board exam. Haha, kala ko dati joke lang nya un, kase alanganin mag-alaga sa bahay, maliit kase ang space, at malamang na mag-aagaist sila nanay at tatay..

Nung baby pa sya, sobrang kulit nya, as in, masasapak mo na minsan sa kakulitan. Sabi nila nagmana sa nag-aalaga hahaha..

Nun maliit pa sya (maliit pa rin naman sya ngayon) naiibyahe ko pa sya, nasasama sa bahay ng kaibigan ko na may aso din, parang bata, nagsusuka sa byahe, parang nanay naman ako na sinasapinan ko ng towel ang bibig..hahahaha

She’s so malambing, laging nakadikit.. napaka expressive ng mukha. She has her own ways to communicate. She knows how to sit, down, shakehands, stay.. at pagpinapakain, kelangan marinig muna nya ang “eat na” bago nya lapitan ang kainan nya. Minsan nakakalimutan ko sabihing “eat na” aba, kaya pala nag iiyak sa tabi ko habang may kausap ako sa Phone kase gutom na sya, at hinihintay na lang nya ang mahiwagang “eat na”.

She understand “ligo”, once na sinabi mo sa kanya yon at may dala kang towel, naku magtatago na un sa ilalim ng lamesa, pagbubuhatin mo, ibibigat nya un katawan nya, na parang gusting sabihing, “ayoko please”. Mabait naman syang paliguan, nakastay lang.

Napalitan yung dati namin kasama sa bahay, so un pumalit di pa kilala masyado ni chloe, kung baga hindi pa sila close. Un dati kase, pag di ko napapaliguan si chloe, sya nagpapaligo.. Nung inutusan ko si badet na paliguan si chloe, naku inaway si badet.. As in, chloe barked at badet, na parang sinasabi, ‘wag mo ko hawaka’. Which is unusual with her, hindi naman kase nangangagat si chloe, as in super bait. Nagkataon lang siguro na big deal sa kanya ang pagliligo, at sa amin lang sya nagpapaligo, kase alam nyang wala syang magagawa..

Pero ngayon close na sila, pumapayag na si chloe, isa lang naman weakness ni chloe, biscuits… Wag lang nyang bibiglain, at wag nyang sasabihing “ligo na” dahil magagalit na naman yun.

Alam din nya, pag sinabing “let’s go”, “labas tayo” pag narinig na nya yan, para syang turumpong ikot ng ikot sa binti mo.. Kase makakalabas sya ng bahay, excited kase lumabas yan, kase minsan lang mailabas.. Napakaobservant din, minsan niloloko ko lang, tapos di ko na papansinin, pag nagpalit na ko ng tsinelas, aba matutuwa un, kala nya lalabas na kami. Kase pala everytime na lalabas kami, nagpapalit ako ng tsinelas..

Kung gusto mo syang tanungin kung gutom na, ask mo lang “gutom ka na?” magwawag yung tail nya, mas excited, meaning gutom na gutom na. Pagmedyo excited lang, medyo gutom lang.. hehehe

I love this dog sooooooooo much.. Miss na miss ko nga to pag nag a-out of town ako..

Nung galing akong Davao, sinama ni kuya nel sa pagsundo, aba para kaming 10years na di nagkita, malayo pa daw ako, at nakikita pa lang inside the car, e nagtatatalon na.. Pag may sumasalubong sayo ng ganon, nakakawala ng pagod at stress..

Happy Birthday bestfriend..

2006-08-28T08:48:00.000-07:00

Every time I read Ruth’s entry bout her friendship with pb, naaalala ko ang friendship namin ni buds..

We call each other “buds” short for buddy. Sabi ng isa kong friend buds daw kase bad girls kami.. of course that’s not true, mga good girls kami. Hehehe. We’ve know each other for 3years, pero kahit ganon short yun span ng pagkakakilala naming, naituring na naming matalik na kaibigan ang bawat isa.

I still remember nun nag offer sya ng friendship sa akin, she wanted me to be her bestfriend.. Ako naman syempre nagulat, why on earth would she choose me to be her bestfriend e sa pagkakaalam ko may bestfriend na sya. I don’t really believe I could have a bestfriend. Not because, salbahe ako at walang magkakagustong maging bestfriend ako, actually maraming nag offer sa akin ng ganon friendship.. but I refuse to. Masyado kase malalim sa aking ang bestfriend, masyadong ideal.. On my mind, walang magfifit doon. But I have close friends, super close, pero I never treated anyone as my bestfriend., until “buds” came.

Naghesitate ako nun una, kase nga baka sa una lang yan.. sa una lang totoo, pero pag tumagal mawawala rin. That’s why I don’t wanna have it, kase everytime na ready na akong magkaroon ng bestfriend, bigla namamg nawawala. Pang sandalian lang ba. Gusto ko lifetime..

Selfish din ako, when it comes to bestfriend, pagsinabi mong “bestfriend mo ako”, that means ako lang.. Wala ka ng ibang bestfriend, kaya nga BEST db..

Then it started, we started from tears, would you believe that?? because the expectations took place. Napakaselosa ni buds, dati napakaprotective nya sa akin. She hated those people who are my friends na sa tingin nya ay bad influence sa akin.. Bigla na lang nya akong di kakausapin, and I don’t get it.. Naiinis ako, kase gusto nya lahat ng attention ko nasa kanya.. We always argue.. but eventually magkakasundo din.. We always laugh together, we laugh to things that only the two of us understood. We cry together, sa panahon ng problema, kami lang nagbobolahan para mabawasan ang pait na nararamdaman. We’re always together, kahit nga hindi mo sabihing magbestfriend kami, people would know.

As days goes by, nagkabaligtad na. Ako naman un feeling ko taken for granted ako. Dumating sa point na, I want to withdraw everything. Para bang ayoko na syang maging bestfriend kase sobrang nasasaktan na ako.. Hindi ko na sya maramdaman. Hindi nya ako maintindihan at ako rin hindi ko na sya maintindihan..

I tried to back off, hinayaan ko sya, pero I wasn’t happy at all. Napakarami kong tampo sa kanya, but I choose to understand her and love her more. Less na expectations ko sa kanya. Kase mas masakit pala pag sobra ang expectations. Sometimes na ooverlooked natin un binibigay ng isang tao, bec of our expectations.

Now, I’m able to handle it.. Mas pinipilit kong unawain.. Minsan lang akong magturing ng bestfriend, that’s why kahit madalas akong masaktan, hindi ko binibitiwan. Ganon akong magmahal ng bestfriend.
3rd times na syang nagbibirthday na kasama ako, and I’m thankful sa lahat ng memories na meron kami.. ang sarap balik balikan.. kaya may surprise bonding time ako sa kanya tom.. sana naman walang abirya. Ititreat ko sya sa spa salon.. hehehehe.

Ang haba nap ala nito… hehehehe

balooooottttttttttt

2006-08-22T20:53:00.000-07:00

Habang nakatambay sa garahe, at naghihintay ng iba pang mga kasamahan para magcelebrate, dahil may bagong member na naman ang GPS, hayan biglang dumating si manong magbabalot..

Ayan na naman, natatakam na naman ako at hindi ko mapigilan.. Dahil wala akong pera kahit singko sa bulsa, kaya ang kaibigan ko ay hinablot ko at nagpalibre ng isang balot..

Ewan ko ba kung bakit naging paborito ko na ang balot, ang sarap kase nito, lalo na ang sisiw.. Habang binabalatan ko ito, unti-unting tumutulo ang sabaw nito sa kamay ko, at patuloy na nananalaytay sa braso ko papuntang siko. Agad agad ko naman itong hinigop.. srlrrpppppp.. yum yum.. may kasama pa itong masarap na suka.. hindi na magkamayaw ang bibig ko sa pag higop..

Inuna kong kainin ang kulay dilaw na parte, sarap.... at ang sumunod ay ang sisiw, sisiw na nilunod ko sa suka bago ko isubo.. swabe ang sarap..

Hindi pa ako nakuntento sa isa, para bang hinahanap pa ng bibig ko ang masaap na lasa.. ang sabaw na mainit init pa... na enganyo na ring kumain ang mga kaibigan ko.. hanggang sa namalayan ko, nakakatatlo na pala ako...

Gusto ko ng ipagtabuyan si manong dahil hindi ko mapigilang kumain, wala na rin akong pera. Hihirit pa sana ako ng isa, buti na lang naubos na ang tinda ni manong... Matapos ang trenta minutos, parang nag-iiba ang pakiramdam ko.. nahihilo akong hindi ko mawari.. epekto yata ito ng balot...

blog blog blog...........

2006-08-21T03:12:00.000-07:00

Nakabili na ako ng bagong monitor... un dati kase e bigla na lang pumutok... Kaya eto balik sa pagiging adik.. insonmiac na naman ako. Ewan ko ba, sa tuwing matutulog na ako, pagnapatingin ako sa computer, ayan na po... kahit antok na antok na ko, bubuksan ko pc, sasabihin sa sariling sandali lang ako.. sisilip lang sa blog. waahhhhh, namamalayan ko na lang 3am na.. ooopppss may pasok pa kinabukasan.

Actually, pagbalik ko galing cebu, bumili na ko ng monitor.. hindi ko na matiis na walang computer, na hindi ako makapag internet bago matulog.. Sarap ng bagong monitor, mas malaki kesa sa dati....

Wacha!!

2006-08-15T17:47:00.000-07:00

3 days na ako sa cebu ng maalala ko na may blogmate ako na taga davao.. (I really wanted to explore davao, pagkakataon ko na to.).. Habang nakatambay kami sa PLDT/Smart at naghihintay ng gate pass, may vacant pc don na nagdedemo ng smatbro.. Ayos, may access ako sa internet..hehehehe

Got it! Si Ev taga davao, I’m really hoping that she’s staying at davao.. So I just leave my contact number sa shoutbox nya.. Kala ko nga hindi nya papansinin, kase impression ko sa kanya sa blog, e suplada.. (ahehehehe kase laging busy). But but but, after two hours, nagtxt sya sa akin.. ayan na.. Meet meet na. Nasa SM na ko gusto pa akong papuntahin sa Gaisano, e di nga ako marunong mag commute dun, unless nakataxi.. Pero gusto kong sumakay ng jeep, cute kase ng salita nila pag napapapara.. ganito, pag sasabihin mong “sa tabi lang po” sa bisaya “lugar lang” with malambing na tono.. nakakaaliw.. “gar lang” for short. Nun una akala ko ang “gar lang” ay isang place..hehehe

Finally nagkita rin kami, jolly pala si Ev, kala ko mukang seryosong tao..

Dahil nag lilibot pa kami ng mga sites.. ayon, napasama tuloy sila.. (w/ her friend sheng).

Sabi ko naman sa kanya pasyal nya ako, gimik sana kami sa MTS, kaya lang busy pa kami.. hanggang sa busy sya, ako naman hindi.. hay, hindi nagconnect ang sked namin.. in short, hindi nya ako ipinasyal.. waaaaahhh. Kaya mga kapatid, pasked kayo kay Ev pag pupunta ng Davao ha. (lav yah Ev!) ayan tuloy, last minute nagpapapicture sa car park..

Parehas pa kaming nakapink.. Nagulat un may ari ng shop sa likod dahil sa flash.. hahahaha.

Halina't maupo sa kalye...

First day..

2006-08-14T01:48:00.000-07:00

Tama na ang paglasap sa hinalang, oras na para magtrabaho, diretso trabaho ako that morning.. I have to accomplish at least 6 sites this day.. sana may powers pa ako hanggang hapon.. Sa unang site ko, syempre pa ako lang mag-isa, nangangapa ako na parang ewan.. Iniwan na ako ng F.O. dun kase alam nya matatagalan ako, kase ako lang mag-isa.. sugod mga kapatid, kaya ko to..

Pagkatapos ng isang site, tnagtxt sa akin sina yeye, san na daw ako, sabi ko on the way to piltel lanang.. yeye: sige, puntahan ka naming.. nagulat ako, bat sila pupunta e hindi nga sila pedeng Makita na kasama ko.. (hindi sila pedeng makita, kase hindi pedeng malaman ng client na pinasubcon sa amin ang proj na ito, dahil may history sila, ako ay kunyaring taga ibang contractor) ayan medyo magulo ang set-up namin. Basta ganon.

Hay buti na lang dumating at tinulungan nila ako, para bang may superman na tumulong sa akin.. naawa na rin nga un F.O., kase bakit ako lang mag-isa ang tatrabaho.. ayun ang drama kuyaring friends kami ni yeye, sabi ko nga sabihin na lang nating BF kita, para walang tanung tanong.. ahehehehe

Lunch time na…. Aba, seryoso talaga silang pakainin ako ng hinalang na kalabaw.. Kase hinalang na kalabaw na naman pinakain nila sa akin, and un tapa na kalabaw.. hmmm, sarp un tapa..
At hindi pa sila nakuntento, pati dinner ko, hinalang na naman……… oh no… wala bang ibang pagkain sa davao??? (to be continued)

Bulkachong, hinalang, non air atbp

2006-07-29T02:00:00.000-07:00

Halos hindi na nahintay ng mga mata ko ang tunog ng alarm clock ko, kusa itong nagmulat at nabuhay ang diwa ko.. alas tres na ng umaga, in 30min kelangang makaalis na ako.. habang natutulog pa ang kuya kong, maghahatid sa akin sa airport, tumayo na ako para maligo.. exited na ako, na kinakabahan na ewan..

Ayan na ang oras ng pag-alis: tanong naman ako sa kuya ko kung anong ggawin sa loob ng airport, kung saan pupunta, you know.. things that I should know.. huh! Baka magpashonga shonga ako dun, kakahiya.. sabi ng kuya ko, basta sundan mo lng ang mga tao, magtanong ka kung di mo alam..

Habang nakapili, nagmamasid na ako sa mga tao kung anong ginagawa nila. Magaling naman akong magpretend, kunyaring sanay na ko.. patingin tingin, Buti na lng un babae sa harapan ko e sa davao din ang punta.. yes! Ok na to, sa loob loob ko.. kung saan sya nagpunta, pumunta din ako.. Kaya kahit yung bag ko na pedeng hindi na I-baggage, e na baggage rin, (dun kase nagpunta un babae e) Go with the flow pa rin ako, finally nakarating naman ako sa seat ko.. sayang, wala ako sa tapat ng bintana.. di ko makikita masyado ang view sa ibaba.. hay.

After 1 ½ hour, nasa davao na ko.. ang layo ko na sa manila. Good thing is may team naman kami sa davao, hindi nga lang nila ako maaassist sa job, kase may iba silang project.
Huwaw, ibang place na to, nakakatuwa talaga.. kakaexcite. Parang gusto kong tumambling..
Una kong natuklasan sa davao, ang mga taxing non-air kung tawagin.. Ito ang mga taxi na walang aircon, 26 pesos plus 1 peso kada patak ng metro.. San ka pa ang mura diba.. Unlike manila, kahit aircon, pakiramdam mo walang aircon.. Buti naman, mura ang taxi sa Davao..

Dahil hindi pa ako nagbbreakfast, dumaan muna kami sa isang kainan, Bulkachong ang tawag sa restaurant na ito.. Nagseserve sila ng “kalabaw”. Nu kayang lasa nun..? Di pa ko nakatikim ng kalabaw.. Sabi nila, kelangang matikman ko daw yun. So kahit hindi ako kumakain ng may sabay tuwing breakfast, napilitan ako.. Ang pagkaing bulkachong ay parang bulalo, maraming sabaw, at gumuguhit ang anghang sa lalamunan, paghinigop.. halos tumulo ang sipon ko sa anghang. Tinatawag din itong hinalang. Masarap naman.. ok ang lasa, mahilig naman ako sa maanghang.. (to be continued)

Here`s your ticket....

2006-07-27T09:58:00.000-07:00

Mag-aalas singko na ng hapon, wala pa rin akong natatanggap na confirmation kung seryoso nga silang ipadala ako sa davao, at yun ay ikinatuwa ko ng lihim..
Kase naman nun malaman ko na ako lng pala mag-isa ang pupunta don, aba nanghina ako, hindi kaya ng powers ko un.. new job, new environment… what`s new.. waaahh..
Sa kabila ng pagkabusy ko sa, testing na ginagawa naming sa paranaque MSC, ang isip ko ay abala rin sa panalangin na sana ay hindi ako matuloy at iba na lamang ang ipadala nila, gusto ko na ngang ilabas ang novena booklet ko, pero sa isang saglit lang, nagring ang telepono ng isa ko pang boss.. Matapos nyang makipag-usap ay nakangiting syang nakatingin sa akin, para sabihin may ticket ka na to davao, daan ka muna office para kunin.. gusto ko sanang maglaho na lang bigla, bakit hindi dininig ang panalangin ko, nangingilid na ang luha ko sa mata, pilit kong itinatago.. Kunyaring exited pero sa kabila nito napapamura na ako sa malas.. malas talaga.. Big job for a beginner.
Nagmamadali akong nagtungo sa opisina para kunin ang ticket at syempre ang orientation.. Wala na akong magagawa kaya, sige na nga.. Davao here I come.. Konting orientation sa office kung anong mga gagawin, gate pass for some sites.. Hay kakapagod, 8pm na, I`m still at makati, para sa mga ilang bagay na kakailanganin ko sa survey.. Ang flight ko ay 5am in the morning.. Wala pa akong nakaprepare na gamit.. Halos hindi na ako nakatulog, nagshift ang mode ko, naging excited.. First time ko ba namang sasakay sa airplane, tapos ako lang mag-isa.. “first time mo?” First time ko lahat…….. (to be continued)

What really matters…

2006-07-22T01:56:00.000-07:00

I love traveling.. mahilig kase ako sa kung anu anong adventure.. pero right now, nagdadalawang isip ako. Pag natuloy na ang pagtatravel ko, may mag-eend naman na gusting gusto ko rin gawin.. pilit kong pagsabayin, pero parang hindi ko yata kaya.. and it really breaks my heart.
Hay, medyo malungkot na topic to, next time ko na lang ilalahad.. adventures ko muna sa davao.. bwehehehehehehe

I’ve no choice, but to go…

2006-07-22T01:52:00.000-07:00

Recently we’re doing ericsson project at paranaque-cavite.. The allotted time for us to finished it is just four days, pero dahil maraming delay inabot ng one week ang installation namin.. we only have 3hrs to configure it and link it.. pero dahil talagang luck was not on our side, gabi na hindi pa rin kami tapos, hanggang umabot ng one week..
Nakakaexhaust na, nakakapagod… lahat na ginawa naming para maisolate ang problema, pero wala pa rin… Eventually, after a long sleepless nights, nakakita rin ng liwanag… Frequency assignment pala problema, pati transmit power.. nakakaloka ang project na ito. Paroon at parito kami, from one site to another. Kung akyatin ng mga riggers ang tower, parang isang palapag na lang ito ng building. Kahit umuulan pakiramdam naming, mainit pa rin.. wala na kaming maramdaman, ang tanging nais naming ay mapagana ito, whatever it takes..
Pero bago masolusyunan ang problema, one of my bosses talked to me about the new project.. that is site survey, at DAVAO… what??!! DAVAO??!! Hesitant talaga ako, pero marami naman kami, kaya ok lang.. then when we’re settling it, aba biglang ako lang ang magpupunta, dahil isa lang daw ang gusto ng smart.. At ako ang pinapapunta nila.. Darn, ayoko nga.. I’m new with that work, tapos pag-iisahin nila ako.. wahhhh, mangiyakngiyak na ako. I don’t wanna go, really..i’m new with the work, new with the place…
Pero wala naman akong magawa, inorient nila ako ng 30min, imagine 30minutes lang… I tried to convince one of them pero walang effect.. Kaya ko daw un.. wahh there’s a lot of things running on my head that time.. Pag umalis na ako it would be the start of the journey.. and the end of the other journey.. nakakalungkot isipin.. bahala na…

I'm back for awhile

2006-07-01T23:44:00.000-07:00

Sa wakas nakapag internet din ako. Pakiramdam ko ang isang dekada na akong hindi nakakasulyap sa bahay ko.. ang mga muwebles ko ay puno na ng alikabok pinaglumaan na ang mga entry.. Hindi ko alam kung sa aking pangsumandaliang pagbabalik ay makilala pa ako ng mga kapitbahay ko..

Sa pag-kawala ko, nagbago din configuration ng time ko at buhay. Sa umaga gigising ng maaga para pumasok, uuwi ng gabi, kakain, kwentuhan with the team at tulog na.. ganon ulit kinabukasan.. Unlike before, no responsibility at all. ngayon kahit ayaw mo, hindi pwede..

Nagulat ang lahat pagbalik ko, hindi na yata nila mapigurahan kung sino ako.. nagtransform daw ako.. to make it clear naging nognog ako, as in super itim, sunog ang balat.. kung dati rati ay sa opisina lang ako, at puro pag bblog ang ginagawa, at hindi naarawan, kabaligtaran ngayon.. but i enjoy it a lot, full of adventure..

Dumaan ako sa bahay na ito para madalaw din ang lahat... Sa susunod na lang ang iba pang kwento, at mga pics na rin.. kamusta na kaya kayo?? Dalaw muna ako sa inyo...

have a break.............

2006-06-19T02:36:00.000-07:00

Naku, hindi ako makakapag-update sa ngayon.. I'll be gone for 2 weeks I guess... Hindi na ako nakapagpost ng dapat ay ipopost ko, dahil hindi ko natapos (bout my father sana)... Fully book ako ngayon para sa serbisyo publiko, hehehehe.. Ngayon lang ako nagkaroon ng time para buksan ang pc...
Mag uupdate ako as soon as i get back.. mamimiss ko ngayong lahat..

Break up letter

2006-06-11T04:00:00.000-07:00

Sa pag hahalungkat ko ng mga papel sa kwarto ko, nakita ko ang isang sulat... Sulat para sa Ex-bf ko... 4yrs ago. With the help of my friend mia, kaya napaganda pa ang letter na ito..

When we first met I had doubts if you were serious with me, especially when I received a letter from someone warning me about you. But when you courted me, I got to know you. Each time the phone rang I always prayed that it would be you, it felt so good knowing that you’re calling. Your voice really soothed me. I never knew when and how it started it just happened. I realized then that I was falling in love with you. And I suddenly don’t know how to stop. I never expected that it is possible for me to love someone as deeply as I loved you.

When we started our relationship, I told you “I’ll take the risk and be prepared for the pain and struggle that will come our way.” And they did come our way, they came in different packages, some little pains and some big hurts. I can say we were able to struggle together and conquer though not all of them. What we often ignored was the way it left scars in the relationship and our lack of interest to repair it. I used we and our, because I know that building and holding on a relationship should always be a double effort….. by YOU and ME. But at any given point, I never saw that in you…

My most recent pain was the last time you didn’t talk to me for almost a moth. It came as a bomb to me when I was finally able to reach your friend and she made it appear to me that you wanted out from our relationship without you telling me firsthand. But you see.. I didn’t give up then. I even sought the help of my friend Mia to reach you for us to work it all out. You never knew how devastated I was then. When we finally saw each other…we never talked about how I felt about it, neither yours. You even made me feel that what you did was just a justification of my actions because I’d been a naughty girl…because I did not listen to you. I tried to tell you how I felt but you weren’t interested to know. I was waiting for you to tell me about what you have said to Mia but you didn’t. I was so much prepared to listen.

We both pretended everything was all right. But it wasn’t Proof is what happened thereafter…until now. We never gained back the kind of communication we used to have. The kind of respect we had for each other. You might be unaware of it (I’m not really sure ‘bout that) but you completely shut me off. You abandoned me beyond my wildest imagination. I felt like a rugdoll left in a corner completely forgotten. I kept on wondering if I still have somebody to care for me, hold me…and love me. And my big question until now is DO I?

I realized in the end that what’s happening to me is so unfair…and that I don’t deserve this. Nobody does as a matter of fact. Not even my Yaya. And I think it’s unfair for both of us…clinging to a non-existent relationship. In my dreams perhaps.

I may still have so much love to give for you, Oscar. But it seems that you don’t want me to. I can’t say that we need space from each other. Right now the gap we have stretch all through the Great Wall of China.

But please do believe me that I don’t feel pissed about you. I'm fine now. I don't know how I survived it. Maybe I just know that I have to. Maybe you prepared me all through the course of our almost two year relationship. Or maybe i had to understand that we're not just meant to be... maybe not for now. Because I know that if I'm going to meet another Oscar in the near future i will still be falling inlove with that Oscar because you're worth falling for. You're even worth the pains accompanying it. I don't regret all the hurt I felt in the past, at least I had you. Having you was enough consolation for me.

I can't ignore the fact that you made me feel cared for, protected, and loved. The duration of our friendship was not all sorrows....a lot of times you made me happy. In fact, if i'm going to look back and reminisce the past all i'm going to remember about you, are the good things you made me feel and those are not just a handful. Those were accumulated in boxes that can fill my whole room: the times when you would lay me down on your lap because I'm to tired from school, your gentle strokes on my hair to help me nap, the times we talked on the phone for hours no end, the times you get mad at me because I didn't have lunch.

I'll miss all those things... I'll never regret that I met you... got to know you... your dreams, ambitions, your deepest aspirations. I'm thankful that you were there with me when i was depressed, troubled, tired and of course, when I was happy.

I will forever be thankful that I had you and that I fell in love with...
...because you're a wonderful person...and you will always be for me. You deserve all the happiness in the world.

And more than anything else... I'll be here....for you... for always

TAGay ni misty

2006-06-07T00:39:00.000-07:00

TAGay ni misty . Salamat sa TAGay misty.. ahehehe

Instructions: Remove the blog in the top spot from the following list and bump everyone up one place. Then add your blog to the bottom slot, like so.

1. In My Pocket
2. Experimental ni Jong
3. Masterbetong's on-going journey
4. Mistyjoy’s Blog
5. Anything goes

Next, select five people to tag:

1. TK (una ka dito)
2. Gerrycho (paramdam ka naman)
3. Ruth (buy ka na ng card)
4. Kukote
5. Ev

And now the questions…

* What were you doing 10 years ago?
nagpapakadalubhasa sa pag guhit…

* What were you doing 1 year ago?
Work work work. Magpuyat.

* Five snacks you enjoy:
1. Lumpiang gulay with masarap na suka
2. yakisoba
3. French fries and float
4. hamburgoo
5. al pesto w/ garlic bread

* Five songs to which you know all the lyrics:
I’m not good with lyrics… but I know a lot of songs.. Kahit nga yun kinakanta namin sa choir, nakakalimutan ko pa.. One time, concert na namin, nagkakabisado pa ako ng lyrics..

* Five things you would do if you were a millionaire:
1. Magbayad ng utang
2. Magtayo ng sariling company.
3. Buy my own car
4. Have my teeth fixed bridge
5. Ibigay ang pinansyal na pangangailangan ng pamilya..

* Five bad habits
1. Procrastination
2. MAgpuyat
3. Magastos
4. late
5. mainitin ang ulo

* Five things you like doing:
1. road trip
2. badminton
3. buy slippers
4. ang tumitig sa pc
5. sing

* Five things you would never wear again:
1. Tsinelas na nakaapak ng poopoo
2. rubber shoes ko na sinuot ng iba
3. shirt na maraming kaparehas
4. make-up sa mata na kulay blue
5. mahabang hikaw

* Five favorite toys:
1. RC (battery operated lang)
2. scrabble
3. yonex racquet
4. remote
5. PC

Ngek, tapos na pala, parang gusto ko pa mag-isip…

For my bestfriend

2006-05-30T01:07:00.000-07:00

Pag nasamood ako, yan nakakapagsulat ako ng mga ganyang bagay.. some of it might be gramatically wrong, but i wrote it with all my heart.. (corny, hekhekhek)

Circumstances are really not on your side

And it makes you feeble..
It is as if you’re in a brink and you’re about to fall
No one was there to rescue you
Your body is falling
And you can do nothing about it
As u fall on the precipice
Wounds, cuts, lesion and bruises are getting in to your body
When you reached the bottom
You were paralyzed, can’t budge your body
Even your soul was dented
The throe was so intense that you can’t bear it
Suddenly your place was so murky
You see a soul but you’re not able to distinguish
And you lose consciousness

That single soul was so anxious and vexed
Because she was sentient of the incident
When you’re about to fall
She came running to the point of losing her breath
Unfortunately, she was not able to catch you
She cried a river, and she blames herself
For not being there when you fall
But then she realized that there’s no room for it
She has to be brawny and strong
For the soul that fall from a brink
She lifts the body and put it in her lap
Trying to alleviate the twinge in your soul
She furnish the strength that she all have
To regain your strength
She was weeping, and praying
Asking for Him to give back your existence
Because she knows that she can never live a life
Without your existence
And that single soul is
Your very BEST FRIEND….

Driving without licence???

2006-05-24T08:31:00.000-07:00

Matagal na pala akong hindi nakakapagblog.. Medyo busy, at dahil na rin sa laging down ang “smart wi-fi” sa office.

Yesterday I got my new drivers licence, “student” again. 5 years na yata akong may student permit.. pang 3rd ko na ito. Not because hindi ako nakakapasa sa non-pro. Tamad lang akong kumuha, kaya laging naeexpire ang student licence ko.
At kung hindi pa dahil baka magkaroon ng service sa office, baka hanggang ngayon tamarin pa rin akong ayusin ang licence ko..
Matagal na akong pinapakuha ng mga kuya ko, dahil nga hindi ako makapagdrive ng ako lng. Kahit gusting gusto kong magdrive, ayaw ng mga kuya kase wala daw akong licence. Minsan napipilit ko naman sila, pero 98% na hindi. Kaya ang alam ko, hindi pa talaga ako pwedeng magdrive mag-isa, kase kulang sa practise. Madalas akong pagalitan pag ako ang nagdidrive, ang bilis ko daw tapos hindi raw ako marunong tumingin.. Kakainis talaga pag nagdidrieve ka tapos ang katabi mo ang bunganga ay halos nasa tenga mo na. Sa halip na matuto ka at magawa ang tama, lalo kang matataranta.
Hanggang sa dumating ang araw na napatunayan kong marunong na akong mag-isa. Martes ng hapon, tumawag ang kaibigan ko, na nakabili ng sasakyan naming, ewan ko ba kung bakit naisipan nya agad bumili, e walang kaalam alam sa pag didrive, clutch nga hindi nya alam.. Kaya ako ang pinagdiskitahan nya. Pinilit akong ipagdrive sya sa libis, ako naman itong si “full of adventure” na tao, oo naman ako. Basta, walang maingay sa bahay. Nung una ayaw ko, kase bukod sa wala akong licence, coding pa.. patong patong na violation na yan kung mahuli. Dahil sa pamimilit nya, at excited din ako.. Sige go tayo basta 7pm ang alis, para wala ng coding..
Ayan na, pati sasakyan ng kapit bahay nya nadrive ko kase nakahara sa drive way.. whew! Sabi ko pag 3times namatay ang makina, uwi na lang kami, kase baka kung saang lupalop kami pulutin.. Wow, grabe, isang lane lang talaga ako, no breaking the red light. Hay kakakaba pala. Parehas pa kaming geographically idiot. Sadyang pinagpala lng talaga kami, at walang masamang nangyari.. isa lng, nagpark ako ng paatras, wah! Medyo dumikit ang bumper.. Pero ok lng, dati ng may gasgas ang bumper.. hay, ang galing ko ng magdrive.. At walang kaalam alam ang mga tao sa bahay na marunong na akong mag-isa.. bwahahahaha.
Kaya naulit ng naulit ang pag didrive ko ng walang licence.. Nakakakaba, pero ngayon good girl na ako.. may licence na ako… sarap ng feeling, walang kaba pag nagdidrive..
Ang bait nga nun mga tao sa LTO (balic balic), kase yun expired ko na licence naka offline pala nun inapply ko sa province, kaya back to requirements daw ako.. nyah, kukuha pa ako ng birth certificate?? Buti naawa yun isa, pinafill-up na lng ako ng bagong form, tapos hinihingan ako ng picture (part of the requirements) pero wala akong picture.. Dahil na rin siguro mukhang desperado na ako sa licence kaya pinagbigyan pa rin nila ako.. yahoo..

ibang dimensyon...

2006-05-14T08:46:00.000-07:00

Nauuso na naman ang kwentong katatakutan dito sa bahay. Ako lng yata ditto sa bahay ang hindi pinagpalang makakita o makaramdam man lang, at yon ay pinagpapasalamat ko.

1998 naming nakuha ang unit na ito.. pero hanggang ngayon ay hindi naman ako nababagabag ng mga sinasabi nilang mga nilalang sa ibang dimension.

Dati, matatakutin talaga ako, may mamatay lng na kapitbahay namin sa probinsya takot na takot na ako. Pero napaglabanan ko na ito. Kaya ng icontrol ng isip ko ang mga takot nayan.

Ang kuya ko, hindi ko akalain na nakakakita pala sya, pero hindi naman malakas ang mata nyan.. paminsan minsan nakakakita sya. Minsan nagkukwentuhan sila dito sa bahay, dahil sa abala ako sa ibang bagay, hindi ko masyadong maintindihan, dahil na
rin siguro ayaw nya iparinig sa akin kase baka matakot ako.

Naglakas loob naman ako na tanungin kung ano yung pinag-uusapan nila, ayon may nakikita daw sila dito sa room ko (parang natatakot ako bigla) lalaki ito. Pati yun helper naming dito sa bahay nakakakita din, mas malakas sa kanya. Inisip ko naman wala naman akong dinadalang lalaki sa room ko, hanggang sa malaman ko na ito pala ay “the others”. Takot ako, hindi ko alam kung pano ako matutulog kinagabihan.. waaaahhhhh. Nakita ng kuya ko nakaupo daw sa kama.

Yun pinsan ko naman, isang umaga sumilip sa room ko, kase makikigamit ng PC ko, akala nya nandun ako, nagulat sya bigla akong dumating galing sa labas.. may nakita daw sya nakaupo sa PC.. waaaahhhhhhhhh.. ayoko na. bat kase sa room ko pa.. Pati bestfriend ko sabi meron daw talaga.. Ok lng naman sa akin kung meron talaga, basta wag lang magpapakita sa akin o magpaparamdam.

Madalas akong magcomputer sa madaling araw.. One time around 3am, habang abala ako sa pag-iinternet, sarado ang ilaw sa room ko, tanging liwanag lang sa monitor ang makikita mo, biglang bumukas ang pinto, nakalapat naman at kelangan mo pa ng force para mabuksan, at naramdaman ko ang malamig na hangin, panong magkakahangin form the door e, sa apat na bintana ng kwarto walang pumasok na hangin… nyaaaaaaa, nangangatog ang tuhod kong binuksa ang ilaw, dali daling pinatay ang PC, nagtalukbong ng kumot at pinilit matulog.. wheew!! Pero inisip ko pa rin na hangin lang yon.. hehehe

At ang pinaka creepy, around 3am din, may ka chat ako tapos naka on ang web cam ko, tama ba naman akong tanungin kung may kasama daw ako sa room, sabi ko wala, tapos sabi nya talaga, e sino yun nasa likod mo.. haaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa… ayoko na, off ko cam. Langyang yun, di ako alam kung ginugood time ako…

Pero ok naman, hindi ako natatakot, may times lang pag iniisip ko. Mas madalas pa rin akong magstay dito sa room ko, kahit ako lng mag-isa dito sa bahay. Mas gugustuhin kong tumambay dito kesa sa sala.. Minsan nga pag may nawawala akong gamit, pinapahanap ko sa “the others”. Lumalabas naman ang gamit..

Mahirap talaga.

2006-05-11T01:51:00.000-07:00

I almost forgot to watch american idol, buti na lang may nagpaalala sa akin.. Sabi ko na nga ba, aatakihin na naman ako ng allergy, syempre what do you expect sa isang construction site...puro alikabok. (sniff, sniff.... svrsssstttssvvvvrrrt)

quebra bengo mi medicen
porque nacien la quebrada
carnavelito de miquerer
to da la rueda venga bailar

a yes deun yaravi
entrecha rangos seha de vidar
ecos donde sentir
bombes ri sueños a ligraran

yan ang bago namin kanta ngayon, may choreography pa yan. Mga kapatid watch kayo, may 11, 8pm sa harap ng Fatima church.

Pag ibang linggwahe ang inaaral nakakapraning talaga, iisipin mo na ang tamang tono, pati tamang pronunciation iisipin mo pa rin, nagkandabuhol buhol ang dila ko noon bagong aral naming nito. At pag nakuha mo na ang tamang tono at pagbigkas, pakikialam naman ay ang placement ng boses mo. Sadyang napakahirap kumanta..

Minsan iniisip ko kung may mabuting naidudulot sa akin ang classical music or ang chorale singing, kase wala na akong narinig na magandang kanta. Lahat yata ng live performer (pop singers) sikat at hindi, sumesemplang pa rin. Hindi naman ako kagalingang kumanta, wala ako masyadong vibrato at hindi ganon kalakas ang boses, pero nakakadala naman daw ako ng tono. Kung ang power ng boses ng mga tinatawag na principal sa amin ay 100dB, ako ay 50dB lng.. Nahahasa daw talaga ang tenga pag sa classical, kase sakto dapat palagi ang tono.

Marami naman akong natututunan, mga tinatawag na placement ng boses, mga glottis (the opening of the larynx) bilabial (sound produced by contact of 2 lips), flat (kulang sa taas), sharp (sobra sa taas), staccato, forte, mforte (malakas), pp (mahina), at kung ano ano pa. may boses pala sa ngipin at batok, sabi kase ng aming maestro, wag daw ilagay sa ipin or batok un boses. aba pede pala un. Nung nagsstart palang ang training, may mga tumutuwad habang ang tatlong daliri ay nakapasak sa bibig.. feeling mo matatanggal na ang ngalangala mo, kase kelangan pang lakasan pero yun na ang pinakamalakas, meron pa palang ilalakas. May boses na mahangin, pero nagiging buo pagkatapos matrain ng mahabang panahon.

Pag maycontest at concert, medyo mahigpit si maestro, maraming bawal:

Bawal magpuyat, so kahit may insomnia ako at adik sa madaling araw na internet, pinipilit kong matulog ng maaga. Aba naman kase napakatataas ng dapat mong i-hit na tono. Hindi pedeng ma flat..
Bawal ang tsokolate.. kase daw nagcoclose ang lalamuna.
Bawal ang ice tea…
Bawal lahat ng inumin, tubig lang ang pede.

Hay, sacrifice din talaga. (nag 1st place naman kami sa isa sa mga kompetisyong sinalihan naming)

Kaya ngayon, at kahit dati pa, hindi ako nanonood ng ASAP at SOP, kase nabubuwisit lng ako. Wala sa mga tono ang kumkanta ang sakit sa tenga. Gusto ko dati M@M^ (baka kase awayin ako ng mga fans), pero hindi na ngayon, pangit na nya mag live or gumaling lng talaga tenga ko… Mahirap lng talagang kumanta..

I remember nun tumambay kami sa baywalk ng mga kaibigan ko, hindi ko maintindihan kung bakit may nagpeperform na ganon, as in… hindi kagalingan.. ay, hindi pala talaga magaling. Out of pitch na, wala pang kapower power ang boses.. Masama yata talaga naidudulot sa akin ng choir, nagiging mapanlait ako.. hehehe. Marami lng siguro akong kilalang talented sa pagkanta pero hindi nabibigyan ng break..

Haba nap ala nito… antok na ko.. To sum it up, mahirap talagang kumanta.

dalawang katauhan...

2006-05-06T09:35:00.000-07:00

Nabasa ko sa message box ko, according to ruthing, e long hair daw ako na lalake... eto ako sa kaanyuang lalake... macho no, mas macho pa kay machokoh

Eto naman ako sa kaanyuang babae......... (pretty girl, ahahahaha)

Mukha sa likod ng maskara

2006-05-04T01:02:00.000-07:00

Tamad talaga ako magsulat, kaya yun mga susunod na mga pangyayari ay paiikliin ko na lang.

Pagkauwi galing sa morning swimming, pahinga ng konti
Pagkatapos ng ilang minuto, punta na sa meeting place para sa next swimming (overnight)
Pero hindi natuloy ang swimming, kaya sa dating tambayan, nauwi sa inuman.. yan ang tinatawag nilang dry swimming.
aroung 10AM, uwian na...
pagdating sa bahay, nagbasa muna ng news paper dahil baka sakaling may magandang idulot ang pagbabasa ng dyaryo..
Oopppss kelangan palang aralin ang "The Majesty ang Glory" dahil kakantahin sa 7:30PM na mass
After mass and rehearsal, french fries sa McDo craving, hanggang ala una kami sa paghahanap ng 24 hrs na McDo, sa kasamaang palad wala kaming nakita..
2:30AM, wow Sleeping time na sa wakasssssssssss.. Me badminton game tom 9AM.

So hyper ba ako?? Yata. Sabi nila.. hehehehe. Masaya lang talaga akong tao at punong puno ng ngiti sa mukha, sabi nga ng SA sa unibersidad na pinanggalingan ko, mukhang hindi raw ako nagkakaproblema. Maraming mukha, maraming interpretasyon.. ang iba ang sabi, napakaseryoso ko daw at mukhang suplada, may nagsasabi naman na mukhang loko loko at adik.. at whatever.

Minsan sa kabila ng ngiti ay may nagkukubling kalungkutan, sa mukha ng kasiyahan ay may natatagong pagkabagabag.. Ninais mong itago ang kahinaan, dahil sa ayaw mong makita nila ito. Mahirap pala yon. Minsan hindi mo na alam kung saan ka kukuha ng lakas para ipamahagi sa ibang mga mahihina.. Ganito na yata talaga ang papel ko sa buhay, at magbigay sigla... EXTRAJOSS, walang bote bote.. hahahaha

Sa loob ng maskara maraming hiwaga ang nababalot....

kwento kwento ng ka-hyper-an.....II

2006-05-03T01:11:00.000-07:00

Ipagpatuloy ang kwento.

At dahil sa kasama namin si heikkenen (dnt kno if this is correct, beer na nasa green can, hindi pa naming to nakakasalamuha, kaya try namin) sa kwentuhan, hindi namin namalayan ang oras….mag-aalas kwatro na pala.. para masabing natulog ako, at walang kumontrang matatanda sa swimming, nahiga naman kami at nagkunwaring natutulog.. makalipas ang isang oras ayan na, dandadadan…. It’s time to go… nagkunwaring tulog na naman kami sa sasakyan para hindi nila sabihin bawal maligo ang puyat..hahahaha.

Nakakainip pala ang nakapikit lang, parang napakatagal ng byahe, aba laguna lang un.. pagdilat ng mata ko, sus ginoo, lahat yata ng mga tao e nakaisip magswimming sa laguna dahil sa dami ng sasakyan nagkalat.. sige, pikit ulit, pero hindi na ako kumportable, parang hinahalukay ang sikmura ko dahil sa gutom, sabayan pa ng kakaibang sakit ng tyan na parang may pwersa sa kinauupuan.. ano ba naming pakiramdam ito.. magaling akong magproject kaya parang walang anumang ang nararamdaman ko.. Isang oras pa ang lumipas at nakarating na kami sa destinasyon, hay salamat naman.. syempre pa pasimple akong naghanap ng lugar kung saan pede kang maupo sa trono at magrelax, kunyaring magshohower lang.. para hindi masyadong halata, kain muna at inom ng kape, konting kwentuhan.. nun hindi ko na talaga makayanan ng natitira ko pang pwersa sa pagpigil, dahan dahan na akong naglaho sa paningin nila.. Napakasarap talagang gawin ang mga bagay bagay na mag-isa ka lng, na parang sarili mo ang mundo..

Lahat sila ay sabik ng magbabad sa tubig. Ako naman ay halos maubos na ang lakas dahil sa kawalan ng tulog at pagkapagod.. panood nood lang sa mga tao, picture picture.. pero ang gusto ko talagang gawin ay gulantangin sila at maghasik ng lagim sa videoke.

Maya maya pa ay may nagkalakas ang loob na lumapit sa videoke at nagsimulang kumanta, pakiramdam ko ay may sira ang machine ngunit hindi ko ito mawari kung ano.. Pagkatapos nila kami naman ng bestfriend ko ang lumapit sa machine at ng kami kumakanta, wala naman itong diperensya, nagkataon lang siguro.. syempre pa medyo makapal na mukha ko kaya, sige, kanta lang ng kanta, lahat ng mataas…. Pero parang gusto na akong murahin ng machine..at kung pede lang magreklamo ang lalamunan ko, e sinabi na na tigilan ko na ang kalokohang ito.

At hindi ko rin alam kung bakit kung kelan tirik ang araw, don ko naisipang magbabad sa tubig, (morena na ako ha) baka sakaling pumuti ako e.. hekhekhek. Langoy dito, laggoy don.. na parang napakaraming enerhiya pa sa katawan ko.. at ng medyo napagod, tambay ulit kami sa videoke, hindi ko talaga maintindihan kung may sira talaga ang machine, advance ang music, masyadong mabilis para sa kumakanta, buti na lang tumitino pag kami na.. :)

Uwian time na. Sa unang tatlumpung minuto, ayan at may mga lakas pa sila, kwento kwento, maya maya lng, kanya kanyang bayubay ng katawan, ang iba ay parang nagaakrobatik na, makakuha lang ng pwesto para makatulog, ang mga ulong animo’y kumakatok sa pintuan, ayan at pag pumepreno ay mauupog, pero wala parin silang pakialam, meron naman na halos kasya ang dalawampung langaw sa laki ng pagkakabuka ng bibig.. at ng maisip ko na may next swimming pa pala ako pag kauwi, overnight naman, pinilit kong makatulog… swimming marathon ito..

kwento kwento ng ka-hyper-an..

2006-05-02T00:20:00.000-07:00

Oras na ng pagtulog?? Meron pala non. As far as I can remember huli akong natulog ng normal e nun nakaraang huwebes..

Simulan natin nun Friday morning.. Ito ay isang normal na araw, papasok ng alas nwebe, magbubukas ng pc at mag-iisip kung anong magandang gawin para hindi mabagot. Pagdating ng alas onse, internet na, hanggang sa pagsapit ng alas dose, sa pagbukas ng pintuan ng aming opisina, nagulantang ang aking mundo, biglang nagbago ang ihip ng hangin, naputol na ang sumpa.. “Raz, punta tayo ng laguna may meeting tayo..” ayan ang bungad ng aking boss. Whaatt?? Is this for real?? Nagmamadali naman akong kumain ng tanghalian, halos hindi ko na nguyain ang pagkain ko, hindi ko malaman kung gusto kong tumambling sapagkat makakalabas ako sa apat na sulok ng aming opisina at hindi na ako mahihirapan na mag-isip kung anong gagawin para maglaho ang pagkabagot..
Makaraan ang halos isang oras na byahe, naabutan naming ang kalaban sa bidding, naghihintay ng kanyang oras para sa negosasyon. Isang oras pa ang pinaghintay naming sa labas, naku ang init at nakakapagod tumayo, pakiramdam ko ay tinubuan na ng ugat ang mga binti ko. Pagkatapos ng kalaban, kami naman.. Gusto nun isang doc na mapunta sa amin ang proj, kaya ayon sagad na sagad na sa presyo. Kaya pala gusto nun doc na mapunta sa amin un proj, kase likable nya ang dalawang macho gwapito kong boss, (male pala si doc ahahahha). At matapos ang negosasyon, hindi pa nakuntento si doc, nagyaya sa kapehan.. ahahahha, gusto pa makipagbonding.. ayan tuloy inabot kami n gals syete ng gabi sa laguna..
At dahil sa may rehearsal ako ng 8pm, kahit medyo pagod na, diresto pa rin sa rehearsal… After ng rehearsal, umuwi lang ako to get my things kase may swimming ako ng morning, at sa bestfriend ako matutulog, kaso hindi naman kami natulog kase kwentuhan.. (antok na ko…. Bukas na lng)

hohummmm....

2006-04-26T12:53:00.000-07:00

Nangangalahati na ang araw, pero heto pa rin at wala pa ring nagagawa.. Tulad ng mga nakaraang araw nandito ako sa isang sulok ng maliit naming opisina, nag-iisip kung ano pa ang gagawin para malibang. Halos dalawang linggo na akong ganito.. Mahirap rin pala kung ang gagawin mo lang ay magbeat ng mga topscores sa mga games na nasa pc ko..nandyan ang superbounce na natalo ko na ang topscore, level 16 na ito, ang text twist na hirap na hirap akong ibeat ang scores, meron ding bookworm na nakakaaliw, ang nakakainis na zuma, kase namamatay ang pc sa tuwing ito'y lalaruin ko... ang sakit sa mata at sa likod, para ka na ring nagtrabaho ng mabigat.. matapos magsawa kakagames, internet naman, magtingin ng iba't ibang blog at nag-iisip kung bakit magaganda background ng mga blog nila, buti na lang wi-fi na ang gamit dito at di na kelangan pang magdial-up..
Bandang hapon, darating ang boss, babalik sa dating gawaain, kunyaring busy pero nagbebeat na naman ng top scores.. Karimarimarin na ang ganito, buti na lang ako'y laging may bitbit na aklat, "7 habits of highly effective people" kahit papano feeling ko may nagagawa ako para sa ikauunlad ng aking kaisipan... yahoooo...................

salamat sa dahon

2006-04-25T14:53:00.000-07:00

Dahil sa dami ng natirang pagkain nun nakaraan swimming ng GPS, nagsama sama ulit kami para magdinner, nagcancel na lang na rehearsal dahil magaling na raw kami.. (pero ayaw kong maniwala, kase pag negrerehears kami, aba paulit ulit pa rin at halos makabisado mo na ang tono ng ibang boses). Dating gawi, naglakad kami mula sa simbahan patungong bataan, (bahay nila nanay). At ng makarating na kami don, may kahabaan din ang paghihintay namin ng pagkain kase niluluto pa.. after an hour, ayan ready na ang tocino, itlog, fried rice, soup, itlog na maalat, parang pyesta na naman sa GPS.. No wonder pagnakita nyo mga members ng GPS.... pagkatapos magdighay at magtawanan sa mga kung ano anong usapin, pack up na para magtungo naman sa bahay ni JC, para naman panoorin at pagtawan ang video nun nakaraan swimming...
Binagtas namin ang kalye ng bataan patungong, (nakalimutan ko na st nina JC). Excited na ang lahat mapanood ang kanya kanyang pagmumukaha, sa kasamaang palad puro mukha ni shally at raz ang makikita mo, na halos patayin mo na ang TV dahil sa walang ibang makita.. Matapos patyagaan ang video, nagsiuwian na kami.
Hay, napakalayo pala ng parking ng awto namin na si esmeralda, mga 500meters pa from JC's house. So lakad ulit kami ng kuya ko at ang iba naman ay naglakad na sa kanilang mga tahanan. After 15min ng paglalakad, nakasakay na rin kami kay esmeraldo.. Hay sarap maupo, ilang saglit pa binabagtas namin ang tuazon, biglang "oh sh*t" sabi ng kuya ko, tanong ko naman bakit? biglang "Brg grug............" Whatttttt??? Yun pala sinipsip na at sinaid ni Esmeralda ang kakaunti ng gas... Bakit kelangang makalimutang magpagas.. I can't believe it.. Ito ba ay sa kadahilanang mahal na ang gas ngayon? sa sobrang tensyon hindi malaman ng kuya ko kung anong gagawin. At habang nag-iisipin itinulak nila si esmeralda, habang ako ay nasa manibela, dahil sa tensyon na rin biglang hindi ko na alam kung ito ba ay nakanyutral.. oh men!! Buti na lng malapit na ang gasoline station, habang bumibili ang kuya ko, naiwan ako sa loob ng sasakyan para magbantay.. makalipas ang dalawangpu't limang minuto, dumating na sila...hay salamat. Ngunit hindi namin maibuhos lahat ng laman ng galon na dala nila dahil sa may kalaliman ang lagayan, sa pagtingin ko sa paligid parng biglang nagkaroon ng callouts sa taas ng ulo ko ay may bulb na umilaw, sabay hayun ang dahon gamitin natin na parang tunel.. bwahahahaha.. tagumpay. Hayan na pina-istart na ni kuya, ngunit ayaw pa rin magstart, kinabahan ulit kami, matapos ang ilang ulit na pagpapastart, gumana na rin... hayyyy..... salamat sa dahon...

searching...........

2006-04-25T14:03:00.000-07:00

sa aking pagtingin sa iba't ibang blog, napansin ko may kanya kanyang istilo ang bawat isa, kanya kanyang background na hindi mo naman mahahagilap sa mga templates na available.. Napaisip ako, pano kaya nila ginagawa un?? Siguro, kung marami akong oras para mangalikot ng mga codes ay maisasakatuparan ko rin ang nais ko sa blog ko.. Sa ngayon magpopost na lang ako ng mga pangyayari sa buhay buhay at kung ano anong mga bagay... Buti naman at hindi nagtagal ang aking pagtuklas kung paano ginagawa ang cbox.. hehehehehe.
kung gusto nyo akong matulungan sa blog ko paki message na lng po...

Unlimited SMS II

2006-04-20T23:43:00.000-07:00

Eto pa rin, nakakapraning pala mag prepaid, iisipin mo wala na naman akong load, pero kakaload ko lang ng 60pesos.. hay, pag naman post paid, naku baka malaki na ang bill ko..
Ok rin naman ang unlimited, you’re able to coordinate with peole, natatrack mo ang mga importanteng pangyayari.. at pag wala ka ng magawa, ayan at iisipin mo na sayang naman, kaya txt dito txt don, kahit nonsense na mga bagay…

Unlimited SMS

2006-04-20T23:39:00.000-07:00

Nakakaloko din tong unlimited texting na to.. Before nun bago pa lang ang unlimited, (well until now) nakakainis kase dami dami nagtetext ng forwarded.. Nakakatamad na tingnan ang cell phone kase iisipin mo, forwarded messages lang yan.. During your busy sked, and you’re in the middle of something, naku ayan at vibrate ng walang humpay ang cell phone mo, titingnan mo, kase baka mga bossing ang nagtetext, damn it, ang bubulaga sa’yo e mga forwarded msgs. Hay… kakainis.
Maybe I don’t get it kase hindi naman pedeng mag unlimited ang post paid, but now pede na, kaya ayan nakikiunlimited na rin ako hehehe. And I have my new smart prepaid no. kaya nakakapag unlimited na ko But come to think of it, Para saan ba unlimited? Para makatipid o para mangulit? Kase kung iipunin mo un 30pesos na niloload mo aba malaki na rin un.. marami kase mag-uunlimited lang para magforward ng msgs at mga hindi naman importanteng bagay.. siguro, mayaman sila at ako hindi.. hahahaha. Nanghihinayang kase ako magload, pero bat kaya pag magbabayad na ako ng bill hindi naman nakakahinayang masyado..
On the other side, I enjoy reading some of the forwarded msgs… pero mas gusto ko pa rin kung personal msgs marereciv ko.. :)

getting started

2006-04-15T01:05:00.000-07:00

Bakit nga ba ako na enganyong mag blog?? ewan ko rin... i used to have my personal journal. Pero dahil mas madalas na tinatamad ako magsulat, at minabuti na lang na magmunimuni, kaya ang journal ko e, pang 1 week lang.. :)
One hour ko rin ginawa tong blog, dahil sa hindi ako masatisfied sa mga template kaya, plain black na lang hehehe.. Pero dapat yata nagdadasal at nagtitika ngayon kase byernes santo.. hehehe.

hmm

2006-04-14T09:09:00.000-07:00

try lang...