Marilaque – Ride with my brother

Lagi kong naririnig o nababasa sa forum ang Marilaque. Iniisip ko parang nadaanan na namin ito before when I have a Honda wave 7yrs ago. Kase ito yung way papuntang laguna coming from marcos hiway. I just can’t remember. Pero ang naalala ko, it was a long and winding road, na wala halos dumadaan.

Pero mukhang sikat na sikat na ito sa mga riders, dati kase forumer ako sa MCP at madalas kong mabasa na nag riride sila dito. And worst maraming namamatay na rider dito. Ginagawa kase itong track, maraming nag oover shoot kaya ayun, masaklap ang kinakalabasan. Challenging kase ang mga curves doon, kaya siguro marami ring mga baguhan na gustong sumubok.

At nang marinig ko na nagriride pala dito ang kuya ko, naiingit ako. Gusto ko talaga kaseng magride, ang problema wala naman akong kasama. Ayaw ko namang sumama sa mga club club, kase parang awkward, mahiyain kase ako. And then one day my brother invited me, because he bought a new motorcycle, a Honda CBR 150, magbbreak in daw sya for his next ride in Batangas. Kaya lang bago kami lumakad, napakarami pa nyang seremonyas sa akin, rule no. 1: hwag patanga tanga, at hwag na hwag kang sesemplang. Wow ha, ako pa. E baka mas magaling pa ako sa kanya.. ahaha.. Knowing him, hay nako, masakit sa ulo.. rules rules rules. I remember him teaching me how to drive a car.. ang daming sinasabi.

ETD: 530AM. Ang aga ha. Halos wala akong tulog as usual. Kase ako ay nocturnal yata talaga, I slept I think 2am in the morning. Being late, arrgghh forget it, pag kapatid ko ang kausap mo. You should always be on time. Masarap mag ride sa morning ang lamig ng hangin, ang sarap sa pakiramdam. Nag pa full tank muna kami bago magdiretso.

Noong nasa twisties na kami ng Marilaque, hinayaan nya muna ako to have a full speed, kase sya nagbbreak in palang, hanggang 60kph pa lang sya. It was awesome, the cool breeze of air, the scenery, nakaka amaze, I was going 100kph, pero pag dating sa curve, 60kph lang.. Mahirap na, baka kung saan pulutin. 60kph pa lang ang kaya ko sa curves. Then nag stop over muna kami for some pictorial..

 

 

Habang nag pipicture picture, ang daming riders. Nakakatuwa yung mga big bikes, ang bibilis nila, I think they are doing 80kph at curve or 100kph.. Ang sarap sa tenga ng tunog ng mga bikes nila. Parang nanonood ka ng nag raracing. Maraming nagriride dito to practise their racing skills because of the twisties. So dapat talaga doble ingat ka dito, hindi lang sa speed mo, kung hindi sa mga makakasalubong mo sa blind curves na mga racing wannabe. Yung mga nagoovershoot at highspeed, mabubulaga ka na lang may out of lane na ikaw na kasalubong, yun ang mahirap. Kaya doble ingat.

Maraming nadidisgrasya dito kase riders push themselves to the limit. Yung bang kahit bago pa lang, go na agad, excited masyado to do the stunts. Maraming nagppractise ng mga counter steertin, etc. that is beyond their limits. Kaya delikado pa rin ang lugar na ito, because of those riders na nagpapractise at hindi alam ang kanilang limitasyon. From my experience hindi naman mahirap mag ride dito, ang tanong na lang, how fast can you go? Kaya mo ba? Kaya ba ng motor mo?

Noong pauwi na kami, eto na at nakakaramdam na ako ng antok, ang sarap kase ng hangin ng tumatama sayo, kahit tirik ang araw, masarap pa rin kase mahangin. Nakakapagod lang sa wrist, kase sa accelerator, but the rest ok naman. Muntik pa akong maubusan ng gas noong nasa marcos hiway na ulit kami, buti na lang napatingin ako. Nakalimutan ko pang 4L lang nga pala ang capacity ng motor ko. Buti na lang. Ang everytime na nagmomotor ako, hindi mawawala na makakakita ako ng nadidisgrasya dahil sa motor, kaya pala traffic may nadisgraya na naman rider.  For all the riders out there, ingat po tayo and always, always wear safety gears.

It was really fun to ride with my brother. Isa ito sa mga bonding moments namin. Sana mas marami pang rides habang hindi pa sya umaalis ulit. Oh well, I’m dreaming of riding big bikes.. ehehehhe

 

From Wikipedia

The Marikina-Infanta Highway, also known as the Marcos Highway or Marilaque Highway (MARILAQUE stands for Manila-Rizal-Laguna-Quezon), is a scenic mountain 44-kilometer highway that connects Metro Manila with Infanta, Quezon in the Philippines.

The highway starts in Marikina City near Katipunan Avenue, the Loyola Heights segment of Circumferencial Road 5, in Quezon City It traverses the Marikina Valley and passes through Antipolo City, where it intersects the Sumulong, Highway (at Masinag). After Masinag the road starts its ascent towards the Sierra Madre, passing through Tanay, Rizal, finally to Infanta, Quezon.

 

 

It was like a…Bomb

Oh well, we heard everything.. Hearsay? Would you believe that? Oh no. Yes, usap usapan naman na talaga sa office, that everything will end. SMCT will take over WTI. As far as I know, may lists na ng mga matatangal at babayaran. Dahil wala na e, pabagsak na talaga, and we’re just waiting for the announcement. And then finally, we received email, meeting at 930AM. Whoaw… maybe this is it..”The Verdict”.  I think I’m prepared. Whatever happens, ok lang. I have this positive outlook naman kahit ano pang mangyari.

But then, kahit pala gaano ka kaprepared, pagnanjan na.. ayun, it was like a bomb in your face. Them, informing you, that it is your last day.. whoa… then check is here, you need to sign this..blah blah blah.. to stop the financial bleeding, blah blah blah.. ok ok.. We got it.. But they leave us without a choice. Wow. Walang counter offer? Yung sabihin sa inyo na, Engineering will be dissolved? Oh wow.. kakabigla din ah, kahit alam mo na na ganun ang mangyayari. We we’re expecting na, re-alignment lang, since operator kami and of course mga regular employees kami. And we’re the one who built the network.. Unlike Sun and Smart, may transition talaga, and matagal... Hindi yung bibigyan ka ng sakit sa puso.

So, suicidal ba ito for SMCT? Anong plano nila? Kanino kami magtuturn over? Eheheh.. nakakalito na nakaktawa, na nakakakaba… Mixed emotions. Pero isipin na lang natin, na para kang nagresign pero may bayad.. eheheh.. Noong natapos ang meeting, I went straight to our room, and nandun si Director Bossing.. Actually hindi nama ako masyadong affected sa mga nangyayari, sabi ko nga nararamdaman ko na aalis ako sa WTI or feeling ko somewhere along the way, meron akong malilipatan.. Eto na ang pinakamatagal kong stay sa isang company.. ahahha.. Pero nun nakita ko si bossing, parang nalungkot ako para sa kanya.. KASe nga naman, it was a big blow talaga para sa management. I remember before ang angas pa nila sa SMCT pero ngayon, wala na.. Iba din when you’re earning a lot tapos biglang wala na… yung feeling mo na akala mo secure ka? Hindi mo talaga masasabi ang panahon. Sometimes it’s great, sometimes you’re at your worst day of your life.

But what can we do? Ganun talaga ang buhay.. Right now, we’re just waiting.. Since bayad naman na kami until end of June, and hindi na kami required pumasok, e di wag na lang pumasok.. Asikasuhin ang clearance.. But June, it would be a make or break. for me. I’m excited at the same time nervous kung anung mangyayari sa end of june. If option A is good, then ok.. If option B is good, I’ll go for it, but….. it will change… big adjustments for me.. but I know it will be worth it.

Hindi pa man halos nangangalahati ang 2013, napakarami ng pasabog sa buhay ko. Grabe. Minsan parang overloaded na ako sa mga surprises. Ako na ang winner, lahat na… surprises, adventure, heartache, sadness, pain, happy moments, good news, bad news, joy… hay naku, maloloka na yata ako.. But so far, I’m really proud of myself.. I’m still able to be happy and happy.. And for the past 5months, mas lalo kong nasasabi na I’m one hell of a strong woman.. wahahahahaha…

There’s a rainbow after the rain. I know there’s something better out there.. it happened before.. I just need to trust God.. So let’s always be happy even if we are in pain… it’s difficult but it’s possible.

Basta bago, pinipilahan…

Habang naglalakad sa High Street kanina, napadaan ako sa Happy Lemon. Napansin ko, walang pila, sabi ko sa kaibigan kong si Mia, wow wala ng pila. Naalala ko dati noong bago pa lamang ang mga milk tea sa Pilipinas, naku blockbuster ang peg ng mga stores. As in akala mo kung anung meron at napakahaba ng pila. Akala ko nga dati may buy 1 take 1, ehehehhe. Dati rati noong nagtatrabaho ako sa Hanoi, Vietnam, ito lagi ang libre sa aming ng mga nananalo sa poker. At doon ko talaga na appreciate ang Milk Tea or anything na Tea, kase mahilig talaga sila sa tea. Nagbibiruan pa kami noon na ganyan na lang ang gawin nating negosyo sa Pinas, tutal wala namang ganyan doon.

At ayun na nga pag uwi naming dito after a year, nagsulputan na bigla ang Milk Tea… Nauso ba. At dahil uso, wow ha, halos abutin ka ng 30min makainom lamang ng milk tea sa dami ng tao. Pero noong natikman ko naman, iba ang lasa, matabang.. masyadong maraming yelo and milk.. Walang kick ng tea.. (Pero may iilan naman na store na masarap).

Ganun yata talaga pag may bago or iba sa pandinig at panlasa.. Ang mga pinoy siguro talaga curious. Kaya minsan kahit di naman sila mahilig sa mga ganun, masabi lang na nakakasabay sa USO, go na.. Tulad noong dumating dito ang Krispy Kreme, aba ay pagkahaba haba ng pila… akala mo ay may namimigay ng isang kilong bigas sa barangay. J.Co na lamang… grabe talaga.

Pero tingnan mo ngayon, may pila pa ba? E yung ibang store nga halos wala namang costumer. Iba talaga ang pinoy minsan, makauso lang talaga..

FEUropa-V, 2013 (Grand Finals)

Eto na ang pinakahihintay…choosing the best among the best. Lahat naman kinakabahan at lahat naman magagaling, patibayan na lang ng loob yan..

The Finalists:

Bel Suono Chamber Singers (Manila)
Coro Tomasino (UST Conservatory of Music, Manila )
Dela Salle- Bacolod Chorale (Visayas)
GLORIA PATRI SINGERS (Quezon City)
Holy Angel University Chorale (Pampanga) – 1^st Runner-up 2012
Legaspi City Singing Ambassadors (Bicol Region)
Neo Nocturne (Quezon City)
Philippine Normal University Chorale (Manila)
Technological Institute of the Philippines Choral Society (Manila) – Grand Champion 2012
University of Baguio Voices Chorale (Baguio)

Kahit sanay ka na magcompete iba pa rin pag nasa stage ka na. Nandun pa rin yung kaba, yung nakakanginig ng tuhod, nanlalamig na kamay.

And here’s the result: (Eto yung moment na sana matawag ka sa 3^rd place, kase you know ang dami talagang magagaling)

 

Philippine Normal University Chorale – Grand Champion

Coro Tomasino – 1^st runner-up

University of Baguio Voices Chorale – 2^ndrunner-up

 

Kinda sad, but it’s ok… Puro university choir and nasa top. I guess we really need to adjust our rehearsal schedule. Medyo mahirap talaga para sa church choir ang magrehears na nakukumpleto, dahil sa mixed singers.. May students, nagwowork, may nanay, tatay, walang trabaho.. eheheh lahat na.  But I’m still proud… at least marami pa rin ang nag ppredict na kasma kami sa TOP 3.. We’re glad sa dami ng supporters talaga..

You can listen to our Recorded Performance, proud member of Gloria Patri Singers here.. J

Gloria Patri Singers sang CHUA-AY arranged by Prof. Fidel Calalang Jr. and Dies Irae composed by Zdnek Lukas. The Choir is conducted by Mr Ghysevert “Jay” Datugan Galon, an active PCDA member.

 

 

FEUropa-V, 2013 (Semi-Final Round)

Semi-Final round. Sa 21 choirs, number 18 pa kami. Huwaw ang daming choirs naman nito.  Out of 21, 8 lang ang papasok sa Finals, medyo nakakakaba, kase mga kilala at magagaling ang choir na kasali. Nationwide pa ito. Merong galing, Baguio, Bacolod, Lagazpi, Batangas, Bataan.  Wow, we didn’t expect na ganito pala karami ang sasali ngayong taon na to.. Nakakakaba kase yung feeling na, yung kanta naming Chua-Ay, parang never pa naperfect yung pag stamp. Pero ganun pa man, naniniwala pa rin kami sa isa’t isa na magagawa namin ng maayos. Let’s give justice to Sir Fidel’s creation… ehehehe

Habang naghihintay nagrerehears kami ng paulit ulit, pinapaganda pa yung mga pwedeng mapagandang part since during the competition day lang kami nakumpleto, and para nakabukas na ang mga lalamunan, kelangan magkakanta ng magkakanta. At para na rin hindi mo marinig yung ibang choir na nagrerehears, baka kabugin ang dibdib sa maririnig.. ehehehhe.

At eto na nga, contestant number 18. Pag labas sa stage, wow ang daming supporters.. Ang sarap lang sa pakiramdam na ang daming nag c-cheer sa inyo at maraming pumapalakpak… Nakakawala ng kaba. Sobrang nakaka boost ng confidence.  After makanta ang Chua-Ay (Filipino) at Dies Irae (European), dali daling kinuha ang recorder sa kaibigan at nakinig. And satisfied naman kami sa narinig namin sa recording. All is well.. :)

Pero ang pinaka ayaw ko at the same time pinakagusto kong moment yung tinatawag na ang 8 finalist.. ohmaygad… Yung kabog ng dibdib mo rinig na rinig mo, yung hindi ka mapakali sa kinatatayuan mo. Unang tinawag..

The De La Salle Bacolod Chorale

Philippine Normal University Chorale

Coro Tomasino

University of Baguio Voices Chorale

Neo Nocturne

Hayyyyy.. yung moment na  3slots na lang, hindi pa rin kami natatawag.. hay grabe sa kaba. Buti na lang sa pang 6^th, natawag na kami, dahil kung hindi baka maihi na ako nyan sa kaba…

Gloria Patri Singers

Bel Suono Chamber Singers

Lagazpi City Singing Ambassadors

Weeee, at nakapasok na kami sa finals. Masarap lang sa pakiramdam na sa dami ng magagaling napabilang kami sa Finalists. Such an achievement for our choir. At salamat sa dami ng sumusuporta sa Gloria Patri Singers, sobrang nakakataba ng puso. Marami rin palang nakakaappreciate ng aming musika. 

Thank you Lord for all the Blessings.

FEUropa-V, 2013 (Before the Semi-Finals round)

Unang competition para sa taon ng 2013. Hindi kami sumasali dito nun mga nakaraan nilang pacontest kase medyo mahirap sa schedule, weekdays kase. E karamihan ng members ng Gloria Patri Singers (GPS) ay mga nagtatrabaho at estudyante. Pero bago magsimula ang taon, nakapag desisyon na kami na sumali. January pa lang may napili na kaming aaraling panlaban na kanta. Ito yung Ayug ti Amianan (Scenes from the North) which is in 3parts.. we sang the last part, variations on the Igorot song Chua-Ay, composed by Fidel Calalang Jr. – a conductor from UST Singers. Isa ito sa mga pinanglalaban nila sa international competition. Since ang conductor namin ay estudyante ni Sir Fidel, Chua-Ay naman daw ang kantahin namin, at may tiwala naman sya sa group na makakaya namin itong kantahin… So kami, go lang.. ehehhe… ang hirap kaya.

So eto naman kami aral, aral. Ang problema hindi kami makumpleto sa mga rehearsal, which is so important na kumpleto lagi, kase nga may kahirapan ang kanta. Ang tempo, kamusta naman. Ang mga sagutan na part, mahirap.. whew. Wala akong matandaan na araw na nakumpleto kami sa rehearsal. Kaya minsan nakakastress talaga. Hindi maiiwasan talaga yung ang daming pasaway, and daming drama sa buhay. Buti sana kung hindi pinagtatanong isa isa kung makakacommit o hindi. Importante kase dito yung commitment sa rehearsal. Hindi kase rin naman kami mga singers talaga, natrained lang kami ng conductor namin na nag aaral sa conservatory of music sa UST. May mga nagbabakasyon ng 7days tapos 2weeks na lang competition na, yung kung saan saan pumupunta, alam naman ang schedule ng rehearsal. Samantalang yung masisipag magrehears, kahit di na makapanood ng sine, basta makapagrehears lang, bawal makipagdate may rehearsal.. mga ganung moment.. Kaya sobrang nakakastress ang last 2weeks ng rehearsal.

At eto na nga po, sa GPS kase pag magcocompete hindi mawawalan ng drama at kaguluhan. Expected ko na to e, last day of rehearsal.. nag walk out si conductor, panung hindi mag w-walk out, kulang kulang ang singers sa kahulihulihang pagkakataon. Wow, nganga na naman kami. E kase parang ang konti talaga ng oras, tapos ganun pa. And magbaback out pa. Wow sayang ang effort, buti na lang kaming mga trustee ay nag usap usap. Aba naman ay nandito na rin lang naman tayo ay ituloy na, whatever happens, tuloy pa rin.

Pero hindi natapos ang lahat nun gabing iyon, pagdating sa venue, ang ganda pa naman ng ngiti ko, may kaguluhan na palang nangyayari. “Ang marker”… asan ang markerrrr.. ahahahhaha… gawa nya kase yung para sa marker sa stage, may pag ka OCD kase ang conductor namin.

 

So into P!NK

Gusto ko talga si Pink since “JustLlike a Pill” na kanta way back 2001.. Astig kase… I like the voice and the genre, alternative woman ang dating parang ako.. ehehehhe.. I used to memorize all her songs, tapos kakantahin ko lagi sa videoke, feeling performer din like Pink. Parang gusto ko nga ring magpakulay ng pink na buhok that time.. ahahaha

Then, when I was just looking for songs in youtube, dahil nag eemote ako last time, nakita ko ang “Just Give me a Reason” wow bago? Kasama pa si Nate ng Fun… Interesting…  And it’s a nice song, parang kakaibang Pink, ang galing, and syempre super relate ako sa song, and I fall in love with the song instantly. Na parang bang ramdam na ramdam ko yung kanta, from the bottom of my heart, “we’re not broken just bent”, yung pakiramdam na WE CAN STILL BE OK, sa kabila ng lahat. That’s why I love the song..  Naging national anthem ko na rin..  Umpisa pa lang ng kanta pasok na sa banga..

Right from the start
You were a thief
You stole my heart
And I your willing victim
I let you see the parts of me
That weren't all that pretty
And with every touch you fixed them

Pero habang tumatagal, parang di ko na sya feel, I come to realize na, we’re really broken.. Na you can’t just sit in there and everything will be ok. It’s like something you have in your hand suddenly slipping away that you can’t do anything about. And it should not always be me fixing things…  Nakakapagod na rin maghintay, nakakapagod rin pala talaga. Hindi ko na rin sya feel kase masyadong uso.. ehehhe.. ewan ko ba, me ganung factor pa ako, pag lahat na ng tao paborito ang isang bagay, nawawalan na ako ng gana.. Pero dati repeat mode ito sa kotse.. including “Break even” na kanta ng “The Script”.. mga kanta ba ito ng mga sawi? Eheheheh

Last weekend, my friend Mia and I travel together, and found out na gusto rin nya yung song. So ayun naging repeat mode na naman sya sa sasakyan..  Pero mas nalulungkot na ako pag naririnig ko ang song na to, specially sa part na to:

Oh, tear ducts and rust
I'll fix it for us
We're collecting dust
But our love's enough
You're holding it in
You're pouring a drink
No nothing is as bad as it seems
We'll come clean

I’ll fix it for us??? We’ll come clean?? DARN… ahahahaha.. so bitter… ahahahah… it was like.. arrrgghhh.. kalokohan…  (pero nakarepeat mode pa rin)

But I think “Just Give Me a Reason” deserves the popularity and all… Maganda naman talaga kase,lyrics and melody… moving song, with lots of emotion.. tagos na tagos.. 

Election 2013 - High Blood mode

Eto na naman tayo, karamihan highblood sa resulta ng eleksyon. Pag iisipin mo nga naman ang daming nag rant sa results sa online world, pero bakit marami pa rin ang nahahalal na sa tingin naman natin ay hindi karapat dapat?

                Marahil napakarami talaga ng nasa class D and E na voters, yan yung mga sinasabi nating mahihirap at hindi nag iisip. Iniisip ko nga feeling ko nga class D rin ako e… Di naman ako mayaman.. ehehehe… Nahighblood talaga ako sa pulitika sa aming bayan ng Marinduque. Hindi ko talaga lubos maisip kung bakit hanggang ngayon mga Reyes pa rin ang namamayagpag sa itaas. Wow ha, landslide ito, as in… kaya nakakapag init lalo ng ulo.. Sobrang grabe na ba talaga ang bayaran sa bayan ko? OMG, hindi pa ako pinapanganak, kandidato na yan e, e baka hanggang sa kabilang buhay kumandidato pa rin sya.. 

                Anu na bang nangyari sa Marinduque? Wala. 15years na akong naninirahan sa Maynila, umuuwi lang pag sembreak at ngayon pag bakasyon sa trabaho. Aba naman, buti pa dati every Christmas and New Year lang walang kuryente, aba ngayon araw araw, fan yata sila ng earth hour… susme talaga. Sa tuwing umuuwi ako, ang provincial road, hindi na natapos sa pag gawa, yung kalye nga sa amin kung anu yung dinadaanan ko before, ganun pa rin hanggang ngayon. Kung tutuusin dapat maganda ang Marinduque dahil virgin Isaland ito, maraming magagandang isla na i-explore. Pero nangyare?? Substandard  ang mga kalye kaya madaling masira. Laging brownout kaya malulugi ang negosyo mo dito. Ang mga bilihin, kamusta naman ang mamahal.. lalo na ang mga seafoods, to think na isla tayo, dapat nga mura na lang.. Pero san ba nangagaling ang mga yan, kinukuha pa sa Lucena.. Ang mga gulay sa divisoria pa binibili.. Hay naku ang sakit sa ulo…. Uso na rin ang nakawan na dati dati naman kahit naiwan mo ang wallet mo sa palengke, sigurado maibabalik sayo yun. Uso na ang mga adik. Dati takot akong maglakad sa gabi dahil baka may mumu, ngayon takot na akong maglakad sa gabi dahil baka may adik..

                So anung nangyare sa gobyerno dito? Forever na lang ba kayong manghuhuthot ng pera na bayan? Namulat talaga ang mata namin sa bayaran dyan, nung nagtangkang kumandidato as brgy. Captain ang father ko, may pagka popular naman ang tatay ko at maganda ang public record. Pero dahil wala naman kaming perang ipamimigay sa mga tao, aba bumaliktad sa halagang isang libong piso. Pero kung iisipin mo nga naman malaking bagay na ang isanglibong piso para sa aming probinsya, ilang kilong bigas na rin iyon, yun ang masakit sa lahat, puro band aid solution tayo, yung pangmadaliang ginhawa.. hindi natin naiisip yung future.. pero sino ba talaga ang dapat sisihin sa lahat?? Iniisip ko nga pano na ba talaga tayo?   

                Sobrang nakakalungkot lang na Reyes na naman ang nahalal as Governor, sayang si Doc UY, maaring corrupt din sya pero ang pinakamahalaga yung pag babago. Mas mainam na yung mag take chance ka sa iba, kesa yung sa alam mo na na walang magagawa kundi pansarili lamang.. Nakakalungkot na wala pa sa kalahati ng boto ni Reyes and bumoto kay Doc Uy.. kamot na lang tayo sa ulo..

                Same here in Manila, juice ko po… Erap para sa mahirap, baka maghirap na tayo nyan pare pareho.. Headache talaga..

Friendship that never fades

 

We’ve been friends for more than a decade now. Friends sila ng kuya ko, na eventually naging mas close ako sa kanila… ehehehe.. Dati we hang out a lot, laging magkakasama everyday.. Siguro dahil magkapitbahay lang kami sa GSIS. Lahat yata ng important events sa buhay ko nakicelebrate sya, simula ng debut ko, nakagraduate ako, nakapasa sa board exam, first job, first bf, first abroad… and sa lahat ng down moments ko, heartaches, frustrations… Pero sa lahat ng mga naging close friends ko, sya lang yata yung nandyan pa rin…

Then she decided to go abroad, then ako naman nagwork din abroad.. So we seldom see each other… Well, we are not the kind of friends na araw araw nagkikita, araw araw nag uusap or nagcchat or nagttxt. Parang minsan nga 1yr kaming di nag uusap.. at eto pa, nakakalimutan nga namin ang birthday ng isa’t isa… ahahahahha… Ngayon parehas kaming nasa pinas, swerte na ang isang taon na magkita kami… swerte na rin na sa isang bwan naaalalang magtxt..

What’s good about our friendship? It feels like home, every time na magkakaroon kami ng chance na magkita. It feels refreshing; we’re still the same as before… We are still comfortable with each other.. yung tipong nasasabi mo pa rin un mga bagay bagay.. nakakapag emote ka pa rin sa kanya, nakakapagsabi ng kadramahan mo sa buhay.. It’s like no time has passed at all. You pick up where you left off, kulang ang isang gabi sa kwentuhan… And I’m thankful, even some trusted friends fails you, there’s still somebody who’ll remain your friend.. And I know, she will always be there for me… It’s nice to see her again.. J

Friendship is not measure on how you talk often or see each other often; I guess if it’s real, it’s real kahit saan pa kayo makarating.

Darkest Event

I'm now in a place where i should pick up the pieces of myself.. i was shattered beyond repair... Hindi man lang sumagi sa isip ko na mangyayari to, not even in my wildest dream.

   My most trusted person in my life betrayed me.. It was like hell, it was like you can never move on and be whole again..just like a bomb explode in your face and turn into pieces..  you don't know where to start all over again.. because that person become a big part of your life.. like a some veins in your system that once it breaks, your life will end..

  I was miserable that day when i found out. as in OMG... how could it be?? pano nya nagawa yun? and all those memories, kaya pala ganun, kaya pala may times na ang mga dahilan nya sablay.. but I kept quite, na pag nagconfront ako baka mawala sya... i keep my eyes closed for the longest time.. meaning nagpakatanga ako kase naniniwala ako na hinding hindi nya yun magagawa.. but then I was so wrong... sabi nga ng friend ko... "possibilities are infinite"... hay buhay... i've been good.. yung isusubo ko na lang ibibigay ko pa sa kanya... yung itutulog ko isasakripisyo ko na lang para magkatime sa kanya.. all the support lahat na.. emotionally, financially... oh well i'm only human initially talaga isusumbat mo lahat e...

  I don't know how to get up everyday.. it's like i wish i didn't feel this pain.. yung pakiramdam na ganun pala when you're devasted na hindi ka talaga makakakain at makakatulog... hindi ko matanggap.. how could it be? how could that person so innocent do this to me? Parang gumuho ang mundo ko... my bestfriend and my partner in crime, my partner in life betrayed me, lied to me, hurt me..